Tango & Piazzolla · 7 min read
Where tango actually came from
Tango was born in the port districts of Buenos Aires and Montevideo in the 1880s, out of habanera, candombe and milonga. Here is how it really happened.
A port, and everybody in it
Tango did not come from one place or one people. It came from a traffic jam. Between roughly 1870 and 1914 Argentina took in something close to six million immigrants, most of them Italian and Spanish, with Germans, Poles, Jews from the Russian Empire, Syrians and Lebanese arriving alongside them. Buenos Aires roughly quintupled in size. Across the river, Montevideo did a smaller version of the same thing. Both cities put the new arrivals into conventillos — old houses subdivided into single rooms around a shared courtyard, one family per room, one tap for everybody.
That courtyard matters more than any story about brothels. It is where a Neapolitan who played mandolin lived ten feet from a Black Uruguayan who played candombe drums and a criollo from the countryside who sang milonga with a guitar. Nobody was fusing anything on purpose. They were just close enough to hear each other every night, and young enough to want to dance.
The ingredients, named honestly
The clearest rhythmic ancestor is the habanera, which came up from Cuba through sheet music and sailors in the mid-1800s and had already spread across Europe — Bizet put one in Carmen in 1875. Its limping dotted figure is the seed of almost everything tango does with a bass line.
The second ancestor is candombe, the drumming and dance of Afro-Uruguayan and Afro-Argentine communities in the Rio de la Plata. Its influence is usually the least credited and the most audible: the forward-leaning accent, the weight on the low end, the sense that the beat is being pushed rather than counted. The word tango itself was in use for Black dance gatherings in the region before it named this music.
Add the milonga campera — the fast, talkative song of the pampas, guitar-driven, with a text that runs on. Add Andalusian tango and the Spanish zarzuela tunes playing in the theatres. Tango is what happened when all of that was played by ear, at speed, for money.
The Old Guard, 1895 to 1920
The first tango groups were small and improvised: violin, flute and guitar, sometimes a harp, playing from memory because most of the players could not read. This period is the Guardia Vieja, the Old Guard. It produced the first tangos anybody still knows. Angel Villoldo's El Choclo dates from around 1903; Rosendo Mendizabal's El Entrerriano from 1897. In Montevideo, a young Gerardo Matos Rodriguez wrote La Cumparsita in 1916 — the most recorded tango ever written, by a student who was not really a tango musician.
The decisive arrival was the bandoneon, a German instrument that reached the river ports with immigrants in the last decades of the century. It pushed the flute out. The flute had made early tango sound cheeky and fast; the bandoneon made it sound like something had gone wrong in your life, and the music has never fully recovered. By about 1911 Vicente Greco was already calling his group an orquesta tipica criolla, and the line-up that would define the next fifty years — bandoneons, violins, piano, double bass — was taking shape.
Paris, and the laundering of a reputation
Respectable Buenos Aires wanted nothing to do with tango. It was music from the edges, played in cheap dance halls, academias and yes, brothels, and the upper class treated it accordingly. What changed that was not a local conversion. It was Paris.
Around 1911 to 1913 tango became a craze in French society — tango teas, tango dresses, tango lessons for people with titles. The panic that followed was almost as useful as the fashion; when clergy and newspapers denounce a dance in three countries at once, everybody wants to see it. Buenos Aires read its own press from abroad and decided that the thing it had been embarrassed by was, in fact, Argentine culture. By the early 1920s tango was being played in the city's good theatres, and Julio de Caro's sextet was writing arrangements that assumed musicians who could read.
So the honest version is unromantic: a poor, mixed, mostly immigrant music was exported, approved of by foreigners, and re-imported as heritage. In 2009 UNESCO listed tango as intangible cultural heritage, jointly for Argentina and Uruguay, which is the correct number of countries.
Why the origin story matters when you play it
Knowing this changes how the notes come out. If you hear tango as elegant salon music you will play it upright and even. If you hear the candombe underneath it you will lean into the beat and let the bass drag slightly ahead of where it is written, which is what an Argentine rhythm section does instinctively.
It also explains why the repertoire survives being rearranged. This music was assembled by ear from whatever instruments were in the courtyard, so it has never been precious about line-up. A bandoneon quartet, a guitar, a piano in a hotel lobby, or — in our case in Singapore — an accordion and a double bass all work, provided the rhythm is honest. The tunes were built to be portable. They have been proving it since 1890.
Frequently asked
Where was tango invented, Argentina or Uruguay?
Both, and the question is slightly wrong. Tango formed across the Rio de la Plata region, in the working-class districts of Buenos Aires and Montevideo, which functioned as one cultural area with constant boat traffic. Musicians moved between them freely. UNESCO recognised tango in 2009 as shared heritage of Argentina and Uruguay.
How old is tango music?
Roughly 140 years. Recognisable tango was being played in Buenos Aires and Montevideo by the 1880s, the first published tangos appeared in the 1890s, and the first recordings were made in the early 1900s. The form most people picture, with bandoneons and a full orchestra, dates from the 1920s onwards.
Did tango really start in brothels?
Partly, but the claim is exaggerated. Tango was played wherever poor people gathered to dance: tenement courtyards, cheap dance academies, street corners, cafes and, yes, some brothels. The brothel story stuck because it was scandalous and because respectable society used it to dismiss the music for thirty years.
De dónde salió el tango realmente
El tango nació en los barrios del puerto de Buenos Aires y Montevideo en la década de 1880, de la habanera, el candombe y la milonga. Así ocurrió de verdad.
Un puerto, y todo el mundo dentro
El tango no vino de un solo lugar ni de un solo pueblo. Vino de un atasco. Entre 1870 y 1914, más o menos, Argentina recibió cerca de seis millones de inmigrantes, en su mayoría italianos y españoles, y junto a ellos alemanes, polacos, judíos del Imperio ruso, sirios y libaneses. Buenos Aires quintuplicó su tamaño. Al otro lado del río, Montevideo hizo una versión menor de lo mismo. Las dos ciudades metieron a los recién llegados en conventillos: casonas antiguas subdivididas en habitaciones sueltas alrededor de un patio común, una familia por cuarto, un grifo para todos.
Ese patio importa más que cualquier historia sobre prostíbulos. Es donde un napolitano que tocaba la mandolina vivía a tres metros de un uruguayo negro que tocaba tambores de candombe y de un criollo del campo que cantaba milonga con la guitarra. Nadie estaba fusionando nada a propósito. Simplemente estaban lo bastante cerca como para oírse todas las noches, y eran lo bastante jóvenes como para querer bailar.
Los ingredientes, dichos con honestidad
El antepasado rítmico más claro es la habanera, que subió desde Cuba a mediados del siglo XIX con las partituras y los marineros y que ya se había extendido por Europa: Bizet metió una en Carmen en 1875. Su figura punteada y renqueante es la semilla de casi todo lo que el tango hace con una línea de bajo.
El segundo antepasado es el candombe, el tambor y la danza de las comunidades afrouruguayas y afroargentinas del Río de la Plata. Su influencia suele ser la menos reconocida y la más audible: el acento que tira hacia delante, el peso en la zona grave, la sensación de que el pulso se empuja en vez de contarse. La propia palabra tango ya se usaba en la región para las reuniones de baile de los negros antes de dar nombre a esta música.
Añade la milonga campera: la canción rápida y habladora de la pampa, llevada por la guitarra, con un texto que no para. Añade el tango andaluz y las melodías de zarzuela que sonaban en los teatros. El tango es lo que pasó cuando todo eso se tocó de oído, deprisa y por dinero.
La Guardia Vieja, de 1895 a 1920
Los primeros grupos de tango eran pequeños e improvisados: violín, flauta y guitarra, a veces un arpa, tocando de memoria porque la mayoría de los músicos no sabía leer. Este periodo es el de la Guardia Vieja. Produjo los primeros tangos que todavía conoce alguien. El Choclo, de Ángel Villoldo, es de alrededor de 1903; El Entrerriano, de Rosendo Mendizábal, de 1897. En Montevideo, un joven Gerardo Matos Rodríguez escribió La Cumparsita en 1916: el tango más grabado de la historia, obra de un estudiante que ni siquiera era músico de tango.
La llegada decisiva fue la del bandoneón, un instrumento alemán que alcanzó los puertos del río con los inmigrantes en las últimas décadas del siglo. Desplazó a la flauta. La flauta había hecho que el tango primitivo sonara descarado y veloz; el bandoneón hizo que sonara como si algo se te hubiera torcido en la vida, y la música no se ha recuperado del todo. Hacia 1911 Vicente Greco ya llamaba a su grupo orquesta típica criolla, y la formación que definiría los cincuenta años siguientes, bandoneones, violines, piano y contrabajo, se estaba fijando.
París y el blanqueo de una reputación
La Buenos Aires respetable no quería saber nada del tango. Era música de los márgenes, tocada en salones de baile baratos, en academias y sí, en prostíbulos, y la clase alta la trató en consecuencia. Lo que cambió eso no fue una conversión local. Fue París.
Entre 1911 y 1913, más o menos, el tango se puso de moda en la sociedad francesa: tés de tango, vestidos de tango, clases de tango para gente con título. El pánico que vino después fue casi tan útil como la moda; cuando el clero y los periódicos condenan un baile en tres países a la vez, todo el mundo quiere verlo. Buenos Aires leyó su propia prensa desde el extranjero y decidió que aquello que la avergonzaba era, en realidad, cultura argentina. A principios de los años veinte el tango ya sonaba en los buenos teatros de la ciudad, y el sexteto de Julio de Caro escribía arreglos que daban por supuestos músicos capaces de leer.
Así que la versión honesta es poco romántica: una música pobre, mestiza y sobre todo inmigrante se exportó, obtuvo la aprobación de los extranjeros y se reimportó como patrimonio. En 2009 la UNESCO declaró el tango patrimonio cultural inmaterial, conjuntamente por Argentina y Uruguay, que es el número correcto de países.
Por qué el origen importa cuando lo tocas
Saber esto cambia cómo salen las notas. Si oyes el tango como música elegante de salón lo tocarás erguido y parejo. Si oyes el candombe por debajo te inclinarás sobre el pulso y dejarás que el bajo se adelante un poco respecto de donde está escrito, que es lo que hace por instinto una sección rítmica argentina.
También explica por qué el repertorio aguanta que lo rearreglen. Esta música se montó de oído con los instrumentos que hubiera en el patio, así que nunca ha sido quisquillosa con la formación. Un cuarteto de bandoneones, una guitarra, un piano en el vestíbulo de un hotel o, en nuestro caso en Singapur, un acordeón y un contrabajo funcionan igual, siempre que el ritmo sea honesto. Los temas se construyeron para ser portátiles. Llevan demostrándolo desde 1890.
Frequently asked
¿Dónde se inventó el tango, en Argentina o en Uruguay?
En las dos, y la pregunta está algo mal planteada. El tango se formó en toda la región del Río de la Plata, en los barrios obreros de Buenos Aires y Montevideo, que funcionaban como una sola zona cultural con tráfico constante de barcos. Los músicos se movían libremente entre ellas. La UNESCO reconoció el tango en 2009 como patrimonio compartido de Argentina y Uruguay.
¿Cuántos años tiene la música de tango?
Unos 140. En la década de 1880 ya se tocaba en Buenos Aires y Montevideo un tango reconocible, los primeros tangos publicados aparecieron en la de 1890 y las primeras grabaciones se hicieron a principios del siglo XX. La forma que casi todo el mundo se imagina, con bandoneones y orquesta completa, es de los años veinte en adelante.
¿El tango empezó de verdad en los prostíbulos?
En parte, pero la afirmación está exagerada. El tango se tocaba allí donde la gente pobre se juntaba a bailar: patios de conventillo, academias de baile baratas, esquinas, cafés y sí, algunos prostíbulos. La historia del prostíbulo cuajó porque era escandalosa y porque la sociedad respetable la usó durante treinta años para despachar esta música.
D'où vient vraiment le tango
Le tango est né dans les quartiers portuaires de Buenos Aires et de Montevideo dans les années 1880, de la habanera, du candombe et de la milonga. Voici comment.
Un port, et tout le monde dedans
Le tango ne vient ni d'un seul lieu ni d'un seul peuple. Il vient d'un embouteillage. Entre 1870 et 1914 environ, l'Argentine a accueilli près de six millions d'immigrés, italiens et espagnols pour la plupart, avec à leurs côtés des Allemands, des Polonais, des Juifs de l'Empire russe, des Syriens et des Libanais. Buenos Aires a grosso modo quintuplé. De l'autre côté du fleuve, Montevideo a fait la même chose en plus petit. Les deux villes ont logé les nouveaux venus dans des conventillos : de vieilles maisons découpées en chambres autour d'une cour commune, une famille par chambre, un robinet pour tous.
Cette cour compte plus que toutes les histoires de maisons closes. C'est là qu'un Napolitain qui jouait de la mandoline vivait à trois mètres d'un Uruguayen noir qui jouait des tambours de candombe et d'un criollo de la campagne qui chantait la milonga à la guitare. Personne ne fusionnait quoi que ce soit exprès. Ils étaient simplement assez près pour s'entendre chaque soir, et assez jeunes pour avoir envie de danser.
Les ingrédients, nommés honnêtement
L'ancêtre rythmique le plus net est la habanera, remontée de Cuba au milieu du XIXe siècle par les partitions et les marins, et déjà répandue dans toute l'Europe : Bizet en a mis une dans Carmen en 1875. Sa figure pointée et boiteuse est la graine de presque tout ce que le tango fait d'une ligne de basse.
Le deuxième ancêtre est le candombe, la percussion et la danse des communautés afro-uruguayennes et afro-argentines du Rio de la Plata. Son influence est d'ordinaire la moins reconnue et la plus audible : l'accent porté en avant, le poids dans le grave, l'impression que la pulsation est poussée plutôt que comptée. Le mot tango lui-même désignait dans la région les bals noirs avant de nommer cette musique.
Ajoutez la milonga campera, le chant rapide et bavard de la pampa, mené à la guitare, avec un texte qui n'arrête pas. Ajoutez le tango andalou et les airs de zarzuela espagnole qui passaient dans les théâtres. Le tango, c'est ce qui est arrivé quand tout cela a été joué d'oreille, vite, pour de l'argent.
La Vieille Garde, de 1895 à 1920
Les premiers ensembles de tango étaient petits et improvisés : violon, flûte et guitare, parfois une harpe, jouant de mémoire parce que la plupart des musiciens ne lisaient pas. Cette période, c'est la Guardia Vieja, la Vieille Garde. Elle a produit les premiers tangos que l'on connaisse encore. El Choclo d'Angel Villoldo date d'environ 1903 ; El Entrerriano de Rosendo Mendizabal, de 1897. À Montevideo, un jeune Gerardo Matos Rodriguez a écrit La Cumparsita en 1916 : le tango le plus enregistré de l'histoire, par un étudiant qui n'était pas vraiment un musicien de tango.
L'arrivée décisive fut celle du bandonéon, un instrument allemand parvenu aux ports du fleuve avec les immigrés dans les dernières décennies du siècle. Il a chassé la flûte. La flûte donnait au tango des débuts un air effronté et rapide ; le bandonéon lui a donné l'air que quelque chose avait mal tourné dans votre vie, et la musique ne s'en est jamais tout à fait remise. Vers 1911, Vicente Greco appelait déjà son groupe une orquesta tipica criolla, et la formation qui allait définir les cinquante années suivantes, bandonéons, violons, piano, contrebasse, prenait forme.
Paris, ou le blanchiment d'une réputation
La bonne société de Buenos Aires ne voulait rien avoir à faire avec le tango. C'était une musique des marges, jouée dans les bals bon marché, les academias et, oui, les maisons closes, et la classe supérieure la traitait en conséquence. Ce qui a changé cela n'est pas une conversion locale. C'est Paris.
Vers 1911-1913, le tango est devenu une folie de la société française : thés tango, robes tango, cours de tango pour gens titrés. La panique qui a suivi a servi presque autant que la mode ; quand le clergé et les journaux dénoncent une danse dans trois pays à la fois, tout le monde veut la voir. Buenos Aires a lu sa propre presse depuis l'étranger et a décidé que ce dont elle avait honte était, en fait, la culture argentine. Au début des années 1920, on jouait le tango dans les bons théâtres de la ville, et le sextuor de Julio de Caro écrivait des arrangements qui supposaient des musiciens sachant lire.
La version honnête n'a donc rien de romantique : une musique pauvre, métissée, majoritairement immigrée a été exportée, approuvée par des étrangers, puis réimportée comme patrimoine. En 2009, l'UNESCO a inscrit le tango au patrimoine culturel immatériel, conjointement pour l'Argentine et l'Uruguay, ce qui est le bon nombre de pays.
Pourquoi ces origines comptent quand on le joue
Le savoir change la façon dont les notes sortent. Si vous entendez le tango comme une musique de salon élégante, vous le jouerez droit et régulier. Si vous entendez le candombe dessous, vous pèserez sur la pulsation et laisserez la basse traîner légèrement en avant de ce qui est écrit, ce que fait d'instinct une section rythmique argentine.
Cela explique aussi pourquoi ce répertoire survit aux réarrangements. Cette musique a été assemblée d'oreille avec les instruments qui se trouvaient dans la cour, elle n'a donc jamais fait de manières sur la formation. Un quatuor de bandonéons, une guitare, un piano dans un hall d'hôtel, ou, dans notre cas à Singapour, un accordéon et une contrebasse, tout marche, pourvu que le rythme soit honnête. Ces airs ont été faits pour être transportables. Ils le prouvent depuis 1890.
Frequently asked
Le tango a-t-il été inventé en Argentine ou en Uruguay ?
Les deux, et la question est un peu mal posée. Le tango s'est formé à l'échelle du Rio de la Plata, dans les quartiers populaires de Buenos Aires et de Montevideo, qui fonctionnaient comme une seule aire culturelle avec un trafic de bateaux constant. Les musiciens passaient librement de l'une à l'autre. L'UNESCO a reconnu le tango en 2009 comme patrimoine commun de l'Argentine et de l'Uruguay.
Quel âge a la musique de tango ?
Environ 140 ans. On jouait un tango reconnaissable à Buenos Aires et à Montevideo dès les années 1880, les premiers tangos publiés sont parus dans les années 1890, et les premiers enregistrements datent du début des années 1900. La forme que la plupart des gens imaginent, avec bandonéons et orchestre complet, date des années 1920 et après.
Le tango est-il vraiment né dans les maisons closes ?
En partie, mais l'affirmation est exagérée. Le tango se jouait partout où les pauvres se rassemblaient pour danser : cours d'immeubles, academias bon marché, coins de rue, cafés et, oui, certaines maisons closes. L'histoire des maisons closes est restée parce qu'elle était scandaleuse et parce que la bonne société s'en est servie pendant trente ans pour rejeter cette musique.
Woher der Tango wirklich kommt
Der Tango entstand in den 1880er-Jahren in den Hafenvierteln von Buenos Aires und Montevideo, aus Habanera, Candombe und Milonga. So war es wirklich.
Ein Hafen, und alle, die darin lebten
Der Tango kam nicht von einem Ort und nicht von einem Volk. Er kam aus einem Gedränge. Zwischen etwa 1870 und 1914 nahm Argentinien annähernd sechs Millionen Einwanderer auf, die meisten davon Italiener und Spanier, daneben Deutsche, Polen, Juden aus dem Russischen Reich, Syrer und Libanesen. Buenos Aires verfünffachte sich ungefähr. Auf der anderen Seite des Flusses tat Montevideo dasselbe in kleinerem Maßstab. Beide Städte steckten die Neuankömmlinge in conventillos — alte Häuser, die in einzelne Zimmer rund um einen gemeinsamen Hof aufgeteilt waren, eine Familie pro Zimmer, ein Wasserhahn für alle.
Dieser Hof zählt mehr als jede Geschichte über Bordelle. Dort lebte ein Neapolitaner, der Mandoline spielte, drei Meter neben einem schwarzen Uruguayer, der Candombe-Trommeln schlug, und einem Criollo vom Land, der zur Gitarre Milonga sang. Niemand hat absichtlich etwas verschmolzen. Sie waren nur nah genug beieinander, um sich jede Nacht zu hören, und jung genug, um tanzen zu wollen.
Die Zutaten, ehrlich benannt
Der klarste rhythmische Vorfahr ist die Habanera, die Mitte des 19. Jahrhunderts über Notendrucke und Seeleute aus Kuba heraufkam und sich in Europa bereits verbreitet hatte — Bizet setzte 1875 eine in Carmen. Ihre hinkende punktierte Figur ist der Keim von fast allem, was der Tango mit einer Basslinie anstellt.
Der zweite Vorfahr ist der Candombe, das Trommeln und der Tanz der afro-uruguayischen und afro-argentinischen Gemeinschaften am Rio de la Plata. Sein Einfluss wird gewöhnlich am wenigsten anerkannt und ist am deutlichsten zu hören: der nach vorn gelehnte Akzent, das Gewicht in der Tiefe, das Gefühl, dass der Puls geschoben und nicht gezählt wird. Das Wort tango selbst war in der Region für schwarze Tanzveranstaltungen in Gebrauch, bevor es diese Musik bezeichnete.
Dazu die Milonga campera — das schnelle, redselige Lied der Pampa, von der Gitarre getragen, mit einem Text, der immer weiterläuft. Dazu der andalusische Tango und die spanischen Zarzuela-Melodien, die in den Theatern liefen. Der Tango ist das, was entstand, als all das nach Gehör gespielt wurde, schnell und für Geld.
Die Alte Garde, 1895 bis 1920
Die ersten Tangogruppen waren klein und improvisierten: Violine, Flöte und Gitarre, manchmal eine Harfe, aus dem Gedächtnis gespielt, weil die meisten Musiker nicht lesen konnten. Diese Zeit ist die Guardia Vieja, die Alte Garde. Aus ihr stammen die ersten Tangos, die überhaupt noch jemand kennt. Angel Villoldos El Choclo entstand um 1903, Rosendo Mendizabals El Entrerriano 1897. In Montevideo schrieb ein junger Gerardo Matos Rodriguez 1916 La Cumparsita — den meistaufgenommenen Tango, den es gibt, von einem Studenten, der eigentlich kein Tangomusiker war.
Entscheidend war die Ankunft des Bandoneons, eines deutschen Instruments, das in den letzten Jahrzehnten des Jahrhunderts mit den Einwanderern in die Flusshäfen kam. Es verdrängte die Flöte. Die Flöte hatte den frühen Tango keck und schnell klingen lassen; das Bandoneon ließ ihn klingen, als sei im eigenen Leben etwas schiefgegangen, und die Musik hat sich davon nie ganz erholt. Um 1911 nannte Vicente Greco seine Gruppe bereits orquesta tipica criolla, und die Besetzung, die die nächsten fünfzig Jahre prägen sollte — Bandoneons, Violinen, Klavier, Kontrabass —, nahm Gestalt an.
Paris und die Reinwaschung eines Rufs
Das respektable Buenos Aires wollte mit dem Tango nichts zu tun haben. Es war Musik von den Rändern, gespielt in billigen Tanzlokalen, Academias und ja, Bordellen, und die Oberschicht behandelte sie entsprechend. Was das änderte, war keine Bekehrung vor Ort. Es war Paris.
Etwa zwischen 1911 und 1913 wurde der Tango in der französischen Gesellschaft zur Mode — Tangotees, Tangokleider, Tangostunden für Leute mit Adelstiteln. Die Empörung, die folgte, war fast so nützlich wie die Mode; wenn Geistliche und Zeitungen in drei Ländern gleichzeitig einen Tanz verurteilen, will ihn jeder sehen. Buenos Aires las die Berichte über sich selbst aus dem Ausland und beschloss, dass das, wofür es sich geschämt hatte, in Wahrheit argentinische Kultur war. Anfang der 1920er-Jahre wurde Tango in den guten Theatern der Stadt gespielt, und Julio de Caros Sextett schrieb Arrangements, die Musiker voraussetzten, die Noten lesen konnten.
Die ehrliche Fassung ist also unromantisch: eine arme, gemischte, überwiegend eingewanderte Musik wurde exportiert, von Ausländern gutgeheißen und als Erbe wieder eingeführt. 2009 nahm die UNESCO den Tango als immaterielles Kulturerbe auf, gemeinsam für Argentinien und Uruguay, was die richtige Zahl von Ländern ist.
Warum die Entstehungsgeschichte beim Spielen zählt
Wer das weiß, spielt die Töne anders. Wer den Tango als elegante Salonmusik hört, spielt ihn aufrecht und gleichmäßig. Wer den Candombe darunter hört, lehnt sich in den Puls und lässt den Bass leicht vor der notierten Stelle ziehen, und genau das tut eine argentinische Rhythmusgruppe instinktiv.
Es erklärt auch, warum das Repertoire das Umarrangieren übersteht. Diese Musik wurde nach Gehör aus dem zusammengesetzt, was im Hof gerade an Instrumenten da war, und war deshalb nie heikel in Sachen Besetzung. Ein Bandoneonquartett, eine Gitarre, ein Klavier in einer Hotellobby oder — in unserem Fall in Singapur — ein Akkordeon und ein Kontrabass funktionieren alle, solange der Rhythmus ehrlich ist. Die Stücke waren dafür gebaut, tragbar zu sein. Sie beweisen es seit 1890.
Frequently asked
Wo wurde der Tango erfunden, in Argentinien oder in Uruguay?
In beiden Ländern, und die Frage ist ein wenig falsch gestellt. Der Tango formte sich in der Region des Rio de la Plata, in den Arbeitervierteln von Buenos Aires und Montevideo, die bei ständigem Schiffsverkehr als ein Kulturraum funktionierten. Musiker wechselten frei zwischen ihnen. Die UNESCO erkannte den Tango 2009 als gemeinsames Erbe Argentiniens und Uruguays an.
Wie alt ist die Tangomusik?
Ungefähr 140 Jahre. Erkennbarer Tango wurde in den 1880er-Jahren in Buenos Aires und Montevideo gespielt, die ersten gedruckten Tangos erschienen in den 1890er-Jahren, und die ersten Aufnahmen entstanden Anfang der 1900er-Jahre. Die Form, die den meisten vor Augen steht, mit Bandoneons und vollem Orchester, stammt aus den 1920er-Jahren und später.
Hat der Tango wirklich in Bordellen angefangen?
Zum Teil, aber die Behauptung ist übertrieben. Tango wurde überall dort gespielt, wo arme Leute zum Tanzen zusammenkamen: in Mietshöfen, billigen Tanzakademien, an Straßenecken, in Cafés und ja, in manchen Bordellen. Die Bordellgeschichte hielt sich, weil sie skandalös war und weil die bessere Gesellschaft sie dreißig Jahre lang nutzte, um die Musik abzutun.
Da dove viene davvero il tango
Il tango nacque nei quartieri portuali di Buenos Aires e Montevideo negli anni 1880, da habanera, candombe e milonga. Ecco come andò davvero, senza leggende.
Un porto, e tutti quelli che ci stavano dentro
Il tango non viene da un posto solo né da un popolo solo. Viene da un ingorgo. Fra il 1870 e il 1914 circa l'Argentina accolse quasi sei milioni di immigrati, in maggioranza italiani e spagnoli, e insieme a loro tedeschi, polacchi, ebrei dell'Impero russo, siriani e libanesi. Buenos Aires quintuplicò all'incirca. Dall'altra parte del fiume, Montevideo fece la stessa cosa in scala minore. Tutte e due le città sistemarono i nuovi arrivati nei conventillos: case vecchie divise in stanze singole attorno a un cortile comune, una famiglia per stanza, un rubinetto per tutti.
Quel cortile conta più di qualunque storia sui bordelli. È lì che un napoletano che suonava il mandolino viveva a tre metri da un uruguaiano nero che suonava i tamburi del candombe e da un criollo di campagna che cantava milonga con la chitarra. Nessuno stava fondendo niente di proposito. Erano solo abbastanza vicini da sentirsi ogni sera, e abbastanza giovani da aver voglia di ballare.
Gli ingredienti, chiamati col loro nome
L'antenato ritmico più evidente è l'habanera, arrivata da Cuba con gli spartiti e i marinai a metà Ottocento e già diffusa in tutta Europa: Bizet ne mise una nella Carmen nel 1875. La sua figura puntata e zoppicante è il seme di quasi tutto quello che il tango fa con una linea di basso.
Il secondo antenato è il candombe, i tamburi e la danza delle comunità afro-uruguaiane e afro-argentine del Rio de la Plata. La sua influenza è di solito la meno riconosciuta e la più udibile: l'accento sbilanciato in avanti, il peso sul registro grave, la sensazione che il battito venga spinto invece che contato. La parola tango stessa indicava le feste da ballo dei neri della regione prima di dare il nome a questa musica.
Aggiungi la milonga campera: il canto veloce e chiacchierone della pampa, retto dalla chitarra, con un testo che non si ferma mai. Aggiungi il tango andaluso e le arie di zarzuela spagnola che giravano nei teatri. Il tango è quello che è successo quando tutto questo è stato suonato a orecchio, di corsa, per soldi.
La Guardia Vieja, dal 1895 al 1920
I primi gruppi di tango erano piccoli e raccogliticci: violino, flauto e chitarra, a volte un'arpa, e si suonava a memoria perché quasi nessuno leggeva la musica. Questo periodo è la Guardia Vieja, la vecchia guardia. Ha prodotto i primi tanghi che ancora oggi qualcuno conosce. El Choclo di Angel Villoldo è del 1903 circa; El Entrerriano di Rosendo Mendizabal del 1897. A Montevideo un giovanissimo Gerardo Matos Rodriguez scrisse La Cumparsita nel 1916: il tango più inciso di sempre, firmato da uno studente che non era nemmeno un musicista di tango.
L'arrivo decisivo fu quello del bandoneon, uno strumento tedesco che raggiunse i porti sul fiume con gli immigrati negli ultimi decenni del secolo. Mandò via il flauto. Il flauto aveva dato al primo tango un suono sfacciato e veloce; il bandoneon gli diede il suono di qualcosa che nella tua vita è andato storto, e la musica non si è più ripresa del tutto. Verso il 1911 Vicente Greco chiamava già il suo gruppo orquesta tipica criolla, e l'organico che avrebbe definito i cinquant'anni successivi — bandoneon, violini, pianoforte, contrabbasso — stava prendendo forma.
Parigi, e una reputazione ripulita
La Buenos Aires perbene non voleva avere niente a che fare con il tango. Era musica dei margini, suonata nelle sale da ballo da due soldi, nelle academias e sì, nei bordelli, e l'alta società la trattava di conseguenza. Quello che cambiò le cose non fu una conversione locale. Fu Parigi.
Fra il 1911 e il 1913 il tango diventò una mania della società francese: tè col tango, abiti da tango, lezioni di tango per gente con un titolo nobiliare. Il panico che ne seguì fu utile quasi quanto la moda; quando il clero e i giornali condannano un ballo in tre paesi insieme, tutti vogliono vederlo. Buenos Aires lesse dall'estero le notizie su di sé e decise che la cosa di cui si vergognava era, in realtà, cultura argentina. All'inizio degli anni Venti il tango si suonava nei teatri buoni della città, e il sestetto di Julio de Caro scriveva arrangiamenti che davano per scontati musicisti capaci di leggere.
La versione onesta, quindi, è poco romantica: una musica povera, meticcia e in gran parte di immigrati fu esportata, approvata dagli stranieri e reimportata come patrimonio. Nel 2009 l'UNESCO ha iscritto il tango nel patrimonio culturale immateriale, congiuntamente per l'Argentina e l'Uruguay, che è il numero giusto di paesi.
Perché l'origine conta quando lo suoni
Saperlo cambia il modo in cui escono le note. Se senti il tango come musica da salotto elegante lo suonerai dritto e regolare. Se sotto ci senti il candombe ti appoggerai sul battito e lascerai che il basso tiri un po' avanti rispetto a dove è scritto, che è quello che una sezione ritmica argentina fa per istinto.
Spiega anche perché il repertorio sopravvive a qualunque riarrangiamento. Questa musica è stata messa insieme a orecchio con gli strumenti che c'erano nel cortile, e quindi non ha mai fatto la difficile sull'organico. Un quartetto di bandoneon, una chitarra, un pianoforte nella hall di un albergo o — nel nostro caso, a Singapore — una fisarmonica e un contrabbasso funzionano tutti, purché il ritmo sia onesto. Questi brani sono nati per essere portatili. Lo dimostrano dal 1890.
Frequently asked
Dove è nato il tango, in Argentina o in Uruguay?
In tutti e due, e la domanda è un po' mal posta. Il tango si è formato nell'area del Rio de la Plata, nei quartieri popolari di Buenos Aires e Montevideo, che funzionavano come un'unica zona culturale collegata da un traffico continuo di battelli. I musicisti si spostavano liberamente fra le due sponde. Nel 2009 l'UNESCO ha riconosciuto il tango come patrimonio condiviso di Argentina e Uruguay.
Quanti anni ha il tango?
Circa 140. Negli anni 1880 a Buenos Aires e Montevideo si suonava già un tango riconoscibile, i primi tanghi a stampa uscirono negli anni 1890 e le prime incisioni furono fatte nei primi anni del Novecento. La forma che quasi tutti hanno in mente, con i bandoneon e un'orchestra al completo, è dagli anni Venti in poi.
È vero che il tango è nato nei bordelli?
In parte, ma è un'esagerazione. Il tango si suonava ovunque i poveri si radunassero per ballare: nei cortili dei conventillos, nelle academias da quattro soldi, agli angoli delle strade, nei caffè e sì, anche in qualche bordello. La storia dei bordelli è rimasta perché faceva scandalo e perché la società perbene l'ha usata per trent'anni per liquidare questa musica.
De onde veio mesmo o tango
O tango nasceu nos bairros portuários de Buenos Aires e Montevideu nos anos 1880, a partir da habanera, do candombe e da milonga. Foi assim que aconteceu.
Um porto, e toda a gente lá dentro
O tango não veio de um sítio nem de um povo. Veio de um engarrafamento. Entre 1870 e 1914, mais ou menos, a Argentina recebeu perto de seis milhões de imigrantes, na maioria italianos e espanhóis, e com eles alemães, polacos, judeus do Império Russo, sírios e libaneses. Buenos Aires quintuplicou de tamanho, por alto. Do outro lado do rio, Montevideu fez uma versão mais pequena do mesmo. As duas cidades meteram os recém-chegados em conventillos — casas antigas divididas em quartos individuais à volta de um pátio comum, uma família por quarto, uma torneira para todos.
Esse pátio conta mais do que qualquer história sobre bordéis. É aí que um napolitano que tocava bandolim vivia a três metros de um negro uruguaio que tocava tambores de candombe e de um criollo do campo que cantava milonga com uma guitarra. Ninguém estava a fundir nada de propósito. Estavam apenas perto o suficiente para se ouvirem todas as noites, e novos o suficiente para quererem dançar.
Os ingredientes, ditos com honestidade
O antepassado rítmico mais claro é a habanera, que subiu de Cuba através de partituras e de marinheiros em meados do século XIX e já se tinha espalhado pela Europa — Bizet pôs uma em Carmen em 1875. A sua figura pontuada, meio coxa, é a semente de quase tudo o que o tango faz com uma linha de baixo.
O segundo antepassado é o candombe, a percussão e a dança das comunidades afro-uruguaias e afro-argentinas do Rio da Prata. A sua influência costuma ser a menos creditada e a mais audível: o acento inclinado para a frente, o peso no grave, a sensação de que a pulsação está a ser empurrada e não contada. A própria palavra tango já se usava na região para ajuntamentos de dança de negros antes de dar nome a esta música.
Acrescente a milonga campera — o canto rápido e falador dos pampas, guiado pela guitarra, com um texto que não pára. Acrescente o tango andaluz e as melodias de zarzuela espanhola que tocavam nos teatros. O tango é o que aconteceu quando tudo isso foi tocado de ouvido, depressa, por dinheiro.
A Guarda Velha, de 1895 a 1920
Os primeiros grupos de tango eram pequenos e improvisados: violino, flauta e guitarra, às vezes uma harpa, a tocar de memória porque a maioria dos músicos não sabia ler. Este período é a Guardia Vieja, a Guarda Velha. Produziu os primeiros tangos que ainda hoje alguém conhece. El Choclo, de Angel Villoldo, é de cerca de 1903; El Entrerriano, de Rosendo Mendizabal, de 1897. Em Montevideu, um jovem Gerardo Matos Rodriguez escreveu La Cumparsita em 1916 — o tango mais gravado de sempre, por um estudante que nem era bem músico de tango.
A chegada decisiva foi a do bandoneão, um instrumento alemão que apareceu nos portos do rio com os imigrantes nas últimas décadas do século. Empurrou a flauta para fora. A flauta dava ao tango antigo um ar atrevido e rápido; o bandoneão fez com que soasse a alguma coisa que correu mal na sua vida, e a música nunca recuperou totalmente. Por volta de 1911, Vicente Greco já chamava ao seu grupo uma orquesta tipica criolla, e a formação que definiria os cinquenta anos seguintes — bandoneões, violinos, piano, contrabaixo — estava a tomar forma.
Paris, e a lavagem de uma reputação
A Buenos Aires respeitável não queria nada com o tango. Era música das margens, tocada em salões baratos, academias e, sim, bordéis, e a classe alta tratava-a em conformidade. O que mudou isso não foi uma conversão local. Foi Paris.
Por volta de 1911 a 1913, o tango tornou-se uma febre na sociedade francesa — chás de tango, vestidos de tango, aulas de tango para gente com título. O pânico que se seguiu foi quase tão útil como a moda; quando o clero e os jornais condenam uma dança em três países ao mesmo tempo, toda a gente quer vê-la. Buenos Aires leu a sua própria imprensa vinda de fora e decidiu que aquilo de que se envergonhava era, afinal, cultura argentina. No início dos anos 1920, o tango já se tocava nos bons teatros da cidade, e o sexteto de Julio de Caro escrevia arranjos que pressupunham músicos capazes de ler.
Portanto a versão honesta não tem nada de romântico: uma música pobre, mestiça e sobretudo de imigrantes foi exportada, aprovada por estrangeiros e reimportada como património. Em 2009 a UNESCO inscreveu o tango como património cultural imaterial, conjuntamente pela Argentina e pelo Uruguai, que é o número certo de países.
Porque é que a história das origens importa quando se toca
Saber isto muda a maneira como as notas saem. Se ouvir o tango como música elegante de salão, vai tocá-lo direito e certinho. Se ouvir o candombe por baixo, vai inclinar-se sobre a pulsação e deixar o baixo arrastar-se ligeiramente à frente do sítio onde está escrito, que é o que uma secção rítmica argentina faz por instinto.
Explica também por que razão o repertório sobrevive a ser rearranjado. Esta música foi montada de ouvido com os instrumentos que havia no pátio, por isso nunca foi esquisita quanto à formação. Um quarteto de bandoneões, uma guitarra, um piano num átrio de hotel ou — no nosso caso, em Singapura — um acordeão e um contrabaixo funcionam todos, desde que o ritmo seja honesto. As melodias foram feitas para serem portáteis. Estão a prová-lo desde 1890.
Frequently asked
Onde é que o tango foi inventado, na Argentina ou no Uruguai?
Nos dois, e a pergunta está um pouco mal posta. O tango formou-se em toda a região do Rio da Prata, nos bairros operários de Buenos Aires e Montevideu, que funcionavam como uma só área cultural com tráfego de barcos constante. Os músicos circulavam livremente entre as duas. A UNESCO reconheceu o tango em 2009 como património partilhado da Argentina e do Uruguai.
Que idade tem a música de tango?
Cerca de 140 anos. Já se tocava tango reconhecível em Buenos Aires e Montevideu nos anos 1880, os primeiros tangos publicados apareceram nos anos 1890 e as primeiras gravações são do início do século XX. A forma que a maioria das pessoas imagina, com bandoneões e orquestra completa, é dos anos 1920 em diante.
O tango começou mesmo em bordéis?
Em parte, mas a afirmação é exagerada. O tango tocava-se onde quer que os pobres se juntassem para dançar: pátios de cortiços, academias de dança baratas, esquinas, cafés e, sim, alguns bordéis. A história do bordel pegou porque era escandalosa e porque a sociedade respeitável a usou durante trinta anos para desvalorizar a música.
Откуда на самом деле взялось танго
Танго родилось в портовых кварталах Буэнос-Айреса и Монтевидео в 1880-е годы — из хабанеры, кандомбе и милонги. Рассказываем, как это было на самом деле.
Порт и все, кто в нём
Танго не пришло из одного места и не принадлежит одному народу. Оно пришло из давки. Примерно с 1870 по 1914 год Аргентина приняла около шести миллионов иммигрантов, в основном итальянцев и испанцев, а рядом с ними приезжали немцы, поляки, евреи из Российской империи, сирийцы и ливанцы. Буэнос-Айрес вырос примерно впятеро. На другом берегу реки Монтевидео проделал то же самое, только в меньшем масштабе. Оба города селили приезжих в conventillos — старые дома, разгороженные на отдельные комнаты вокруг общего двора: одна семья на комнату, один кран на всех.
Этот двор важнее любых рассказов про бордели. Именно там неаполитанец с мандолиной жил в паре шагов от чернокожего уругвайца с барабанами кандомбе и от креола из деревни, который пел милонгу под гитару. Никто ничего не смешивал намеренно. Просто они были достаточно близко, чтобы каждый вечер слышать друг друга, и достаточно молоды, чтобы хотеть танцевать.
Составные части, названные честно
Самый очевидный ритмический предок — хабанера: она пришла с Кубы через ноты и моряков в середине XIX века и к тому времени уже разошлась по Европе, Бизе вставил её в «Кармен» в 1875 году. Её хромающая пунктирная фигура — зерно почти всего, что танго делает с басовой линией.
Второй предок — кандомбе, барабаны и танец афро-уругвайских и афро-аргентинских общин Рио-де-ла-Платы. Его вклад признают реже всего, а слышно его лучше всего: акцент, наклонённый вперёд, тяжесть в нижнем регистре, ощущение, что долю толкают, а не отсчитывают. Само слово танго в этих краях обозначало сборища чернокожих с танцами ещё до того, как стало названием этой музыки.
Добавьте милонгу камперу — быструю говорливую песню пампы под гитару, с текстом, который тянется без остановки. Добавьте андалусийское танго и мелодии испанских сарсуэл, звучавшие в театрах. Танго — это то, что получилось, когда всё это играли на слух, быстро и за деньги.
Старая гвардия, 1895-1920
Первые танго-составы были маленькими и играли наугад: скрипка, флейта и гитара, иногда арфа, всё по памяти, потому что большинство музыкантов не читали нот. Это период Guardia Vieja, Старой гвардии. Он дал первые танго, которые помнят до сих пор. El Choclo Анхеля Вильольдо написан около 1903 года, El Entrerriano Росендо Мендисабаля — в 1897-м. В Монтевидео молодой Херардо Матос Родригес сочинил в 1916 году La Cumparsita — самое записываемое танго в истории, написанное студентом, который толком и не был танго-музыкантом.
Решающим событием стало появление бандонеона — немецкого инструмента, попавшего в речные порты вместе с иммигрантами в последние десятилетия века. Он вытеснил флейту. С флейтой раннее танго звучало дерзко и быстро; с бандонеоном оно зазвучало так, будто в вашей жизни что-то непоправимо пошло не так, и музыка с тех пор не оправилась. Примерно к 1911 году Висенте Греко уже называл свой ансамбль orquesta tipica criolla, и складывался состав, который определит следующие пятьдесят лет: бандонеоны, скрипки, фортепиано, контрабас.
Париж и отмывание репутации
Приличный Буэнос-Айрес не желал иметь с танго ничего общего. Это была музыка окраин, её играли в дешёвых танцзалах, в academias и, да, в борделях, и высший свет относился к ней соответственно. Изменило дело не местное прозрение. Изменил его Париж.
Примерно с 1911 по 1913 год танго стало повальным увлечением французского общества: чаепития в стиле танго, платья для танго, уроки танго для титулованных особ. Последовавшая паника оказалась едва ли не полезнее моды: когда духовенство и газеты разом в трёх странах клеймят танец, посмотреть на него хочется всем. Буэнос-Айрес прочитал сообщения о себе в зарубежной прессе и решил, что то, чего он стеснялся, и есть аргентинская культура. К началу 1920-х танго играли в хороших городских театрах, а секстет Хулио де Каро писал аранжировки в расчёте на музыкантов, умеющих читать ноты.
Так что честная версия лишена романтики: бедную, смешанную, по большей части иммигрантскую музыку вывезли за границу, там одобрили и ввезли обратно уже как наследие. В 2009 году ЮНЕСКО внесла танго в список нематериального культурного наследия — совместно от Аргентины и Уругвая, и это правильное число стран.
Почему происхождение важно, когда вы это играете
Знание этого меняет то, как выходят ноты. Если слышать в танго элегантную салонную музыку, вы сыграете его прямо и ровно. Если слышать под ним кандомбе, вы навалитесь на долю и позволите басу чуть опережать написанное — именно так инстинктивно делает аргентинская ритм-группа.
Этим же объясняется, почему репертуар выдерживает любые переложения. Эту музыку собирали на слух из тех инструментов, что нашлись во дворе, поэтому она никогда не была привередлива к составу. Квартет бандонеонов, гитара, рояль в гостиничном холле или — как у нас в Сингапуре — аккордеон и контрабас работают одинаково, если ритм честный. Эти пьесы с самого начала рассчитаны на переноску. Они доказывают это с 1890 года.
Frequently asked
Где изобрели танго — в Аргентине или в Уругвае?
В обеих странах, и сам вопрос поставлен немного неверно. Танго сложилось по всему региону Рио-де-ла-Платы, в рабочих кварталах Буэнос-Айреса и Монтевидео, которые были одной культурной зоной с постоянным пароходным сообщением. Музыканты свободно перемещались между ними. В 2009 году ЮНЕСКО признала танго общим наследием Аргентины и Уругвая.
Сколько лет музыке танго?
Около 140. Узнаваемое танго играли в Буэнос-Айресе и Монтевидео уже в 1880-е годы, первые изданные танго появились в 1890-е, первые записи сделаны в начале 1900-х. Форма, которую представляет себе большинство, — с бандонеонами и полным оркестром — относится к 1920-м и более поздним годам.
Танго действительно началось в борделях?
Отчасти, но утверждение сильно преувеличено. Танго играли везде, где бедняки собирались потанцевать: во дворах доходных домов, в дешёвых танцевальных академиях, на углах улиц, в кафе и, да, в некоторых борделях. История про бордели прижилась, потому что была скандальной и потому что приличное общество тридцать лет пользовалось ею, чтобы отмахнуться от этой музыки.
探戈究竟从哪里来
探戈诞生在 1880 年代布宜诺斯艾利斯和蒙得维的亚的港口街区，源头是哈巴涅拉、坎东贝和米隆加。它真实的来历是这样的。
一个港口，以及港口里的所有人
探戈不是从某一个地方、某一个民族来的。它来自一场拥堵。大约在 1870 到 1914 年间，阿根廷接收了将近六百万移民，多数是意大利人和西班牙人，同时到来的还有德国人、波兰人、来自俄罗斯帝国的犹太人、叙利亚人和黎巴嫩人。布宜诺斯艾利斯的人口大约翻了五倍。隔河相望的蒙得维的亚，上演了同一件事的缩小版。两座城市都把新来的人塞进conventillos——老房子被隔成一间间单房，围着一个公用天井，一家一间，所有人共用一个水龙头。
那个天井比任何关于妓院的故事都重要。一个弹曼陀林的那不勒斯人，就住在一个打坎东贝鼓的黑人乌拉圭人三米之外，旁边还有一个抱着吉他唱米隆加的乡下克里奥尔人。没有谁是有意要去融合什么。他们只是近得每天夜里都听得见彼此，而且年轻得想跳舞。
老老实实点出那些成分
节奏上最清楚的祖先是哈巴涅拉，它在十九世纪中叶经由乐谱和水手从古巴北上，那时已经传遍欧洲——比才 1875 年在《卡门》里就放了一首。它那个一瘸一拐的附点音型，是探戈处理低音线的几乎一切做法的种子。
第二个祖先是坎东贝，拉普拉塔河地区非洲裔乌拉圭人和非洲裔阿根廷人社群的鼓乐与舞蹈。它的影响通常最少被承认，却最听得出来：那种向前倾的重音，压在低端的分量，以及节拍是被推着走而不是被数出来的感觉。tango 这个词本身，在成为这种音乐的名字之前，就已经被用来指该地区黑人的舞会。
再加上milonga campera——潘帕斯草原上那种快速、多话、以吉他为主、歌词一句接一句的歌。再加上安达卢西亚的 tango 和剧院里在演的西班牙萨苏埃拉曲调。探戈，就是这一切被人凭耳朵、快速地、为了挣钱而演奏出来的结果。
老卫队，1895 到 1920
最早的探戈乐队人少而即兴：小提琴、长笛和吉他，有时加一架竖琴，全凭记忆演奏，因为多数乐手不识谱。这个时期就是Guardia Vieja，老卫队。它留下了头一批至今还有人知道的探戈。安赫尔·比约尔多的《El Choclo》大约作于 1903 年；罗森多·门迪萨瓦尔的《El Entrerriano》作于 1897 年。在蒙得维的亚，年轻的赫拉尔多·马托斯·罗德里格斯 1916 年写了《La Cumparsita》——有史以来被录音最多的探戈，作者是一个其实算不上探戈乐手的学生。
决定性的到来是班多钮琴，一件德国乐器，在十九世纪最后几十年随移民抵达河口的这些港口。它把长笛挤了出去。长笛让早期探戈听起来俏皮而轻快；班多钮琴让它听起来像是你的人生出了什么岔子，而这种音乐再也没有完全缓过来。大约到 1911 年，比森特·格雷科已经把自己的乐队叫作orquesta tipica criolla，而此后五十年里定型的那套编制——班多钮琴、小提琴、钢琴、低音提琴——正在成形。
巴黎，以及一次名声的洗白
体面的布宜诺斯艾利斯根本不想和探戈扯上关系。那是边缘地带的音乐，在廉价舞厅、所谓的 academias，以及没错，妓院里演奏，上流社会也就照此对待它。改变这一点的不是本地的幡然悔悟，是巴黎。
大约 1911 到 1913 年，探戈在法国社交界成了风潮——探戈茶会、探戈裙、给有爵位的人上的探戈课。随之而来的恐慌几乎和这股时尚一样管用；当三个国家的神职人员和报纸同时谴责一种舞蹈，所有人都想看看它到底什么样。布宜诺斯艾利斯读到了从国外转回来的关于自己的报道，于是认定这个一直让它难为情的东西，其实是阿根廷文化。到 1920 年代初，探戈已经在这座城市体面的剧院里演奏，胡利奥·德卡罗的六重奏写出的编配，默认乐手都是识谱的。
所以老实的版本一点也不浪漫：一种贫穷、混血、以移民为主的音乐被出口出去，得到了外国人的认可，然后作为文化遗产被重新进口回来。2009 年联合国教科文组织把探戈列入非物质文化遗产，由阿根廷和乌拉圭共同申报，而这正是应有的国家数目。
为什么演奏它的时候，来历很重要
知道这些，会改变音从你手里出来的样子。如果你把探戈听成优雅的沙龙音乐，你就会弹得端正而平均。如果你听见底下那层坎东贝，你就会往节拍上压过去，让低音稍稍抢在记谱的位置之前，而阿根廷的节奏组本能地就是这么做的。
这也解释了这批曲目为什么经得起改编。这音乐本来就是凭耳朵、用天井里恰好有的乐器拼起来的，所以它从不讲究编制。一支班多钮琴四重奏、一把吉他、酒店大堂里的一架钢琴，或者——就我们在新加坡的情形而言——一台手风琴加一把低音提琴，都行得通，只要节奏是诚实的。这些曲子生来就是可以随身带着走的。从 1890 年起，它们一直在证明这一点。
Frequently asked
探戈是在阿根廷还是乌拉圭诞生的？
两边都是，而且这个问题本身略有偏差。探戈成形于整个拉普拉塔河地区，在布宜诺斯艾利斯和蒙得维的亚的工人阶级街区；这两座城市船只往来不断，实际上是一个文化区。乐手在两边自由来去。2009 年联合国教科文组织把探戈认定为阿根廷和乌拉圭共有的遗产。
探戈音乐有多少年历史了？
大约 140 年。到 1880 年代，布宜诺斯艾利斯和蒙得维的亚已经能听到可辨认的探戈；最早出版的探戈出现在 1890 年代，最早的录音制作于 1900 年代初。多数人脑海里那个样子，也就是有班多钮琴和整支乐队的形式，是 1920 年代以后的事。
探戈真的是从妓院里开始的吗？
有这一部分，但这个说法被夸大了。凡是穷人聚在一起跳舞的地方都演奏探戈：大杂院的天井、廉价的舞蹈学校、街角、咖啡馆，以及，没错，一些妓院。妓院的说法之所以流传下来，是因为它够耸动，也因为体面社会用它把这种音乐打发了三十年。
タンゴが本当に生まれた場所
タンゴは1880年代、ブエノスアイレスとモンテビデオの港町で、ハバネラ、カンドンベ、ミロンガから生まれました。実際に何が起きたのかをたどります。
港と、そこにいた全員
タンゴは、ひとつの土地やひとつの民族から出てきたものではありません。出てきたのは、人の渋滞からです。おおよそ1870年から1914年までに、アルゼンチンは600万人近い移民を受け入れました。多くはイタリア人とスペイン人で、ドイツ人、ポーランド人、ロシア帝国から来たユダヤ人、シリア人、レバノン人も一緒に到着しています。ブエノスアイレスの人口はおよそ5倍になりました。川の向こうのモンテビデオでも、規模は小さいものの同じことが起きています。どちらの街も、新しく来た人々を conventillos に詰め込みました。古い家を共同の中庭のまわりに細かく仕切ったもので、一部屋に一家族、水道は全員で一つです。
娼館にまつわるどんな話よりも、この中庭のほうが重要です。マンドリンを弾くナポリ人が、カンドンベの太鼓を叩く黒人のウルグアイ人と、ギターでミロンガを歌う田舎出のクリオーリョから3メートルのところに住んでいたのです。誰も意図して混ぜ合わせていたわけではありません。ただ毎晩たがいの音が聞こえるほど近くにいて、踊りたい年頃だっただけです。
材料を、正直に名指しする
リズム上の祖先としていちばんはっきりしているのは ハバネラ です。1800年代半ばに楽譜と船乗りを通じてキューバから上ってきて、すでにヨーロッパじゅうに広まっていました。ビゼーは1875年の カルメン に一つ入れています。あの足を引きずるような付点のかたちが、タンゴがバスラインでやることのほとんどすべての種になっています。
二つめの祖先は カンドンベ、ラプラタ川流域のアフロ・ウルグアイ系とアフロ・アルゼンチン系の人々の太鼓と踊りです。その影響は、いちばん功績を認められず、いちばんよく聞こえます。前のめりのアクセント、低音側にかかる重み、拍が数えられているのではなく押し出されているという感覚。タンゴ という語そのものも、この音楽の名になる前から、この地域では黒人の踊りの集まりを指して使われていました。
そこに ミロンガ・カンペーラ を加えます。パンパの速くて饒舌な歌で、ギターが引っ張り、歌詞はだらだらと続きます。さらにアンダルシアのタンゴと、劇場で鳴っていたスペインのサルスエラの曲も加えてください。タンゴとは、そのすべてを耳で覚えて、速いテンポで、金のために弾いたときに起きたことです。
旧衛兵、1895年から1920年
最初のタンゴの楽団は小さく、即興でした。ヴァイオリン、フルート、ギター、ときにハープ。奏者の多くが楽譜を読めなかったので、記憶で演奏していました。この時期が Guardia Vieja、旧衛兵の時代です。今も名前が残る最初のタンゴが、ここから出ています。アンヘル・ビジョルドの エル・チョクロ は1903年ごろ、ロセンド・メンディサバルの El Entrerriano は1897年。モンテビデオでは、若きヘラルド・マトス・ロドリゲスが1916年に ラ・クンパルシータ を書いています。史上もっとも録音されたタンゴを書いたのは、本業がタンゴ奏者ですらない学生でした。
決定的だったのは バンドネオン の到来です。ドイツ生まれのこの楽器は、世紀の最後の数十年に移民とともに河口の港へたどり着きました。そしてフルートを押しのけます。フルートは初期のタンゴを生意気で速い音楽に聞かせていました。バンドネオンは、それを人生で何かがうまくいかなかった音に変えてしまい、この音楽はそこから完全には立ち直っていません。1911年ごろにはビセンテ・グレコがすでに自分の楽団を orquesta tipica criolla と呼んでおり、その後の50年を決めることになる編成、つまりバンドネオン、ヴァイオリン、ピアノ、コントラバスの組み合わせが形をとりつつありました。
パリと、評判の洗浄
まっとうなブエノスアイレスは、タンゴと関わりを持ちたがりませんでした。場末の音楽で、安いダンスホールやアカデミア、そしてたしかに娼館で演奏されていて、上流階級はそれ相応に扱ったのです。それを変えたのは、地元での心変わりではありません。パリでした。
1911年から1913年ごろ、タンゴはフランス社交界の流行になります。タンゴのお茶会、タンゴのドレス、称号を持つ人々のためのタンゴのレッスン。続いて起きた大騒ぎは、流行そのものと同じくらい役に立ちました。聖職者と新聞が三つの国で同時にひとつの踊りを糾弾すれば、誰もがそれを見たくなります。ブエノスアイレスは自分たちについての報道を国外経由で読み、これまで恥じてきたものは実はアルゼンチンの文化なのだと決めました。1920年代の初めには、タンゴは街の立派な劇場で演奏されるようになり、フリオ・デ・カロの六重奏団は、楽譜の読める奏者を前提とした編曲を書いていました。
というわけで、正直な筋書きはまったくロマンチックではありません。貧しく、混ざり合った、ほとんど移民の音楽が輸出され、外国人に認められ、遺産として逆輸入された。2009年、ユネスコはタンゴをアルゼンチンとウルグアイの共同で無形文化遺産に登録しました。国の数としては、これが正しい数です。
弾くときに、この出自の話が効いてくる理由
これを知っていると、出てくる音が変わります。タンゴを上品なサロン音楽として聴いていれば、姿勢よく、均等に弾くことになります。その下にあるカンドンベが聞こえていれば、拍に体重をかけ、低音を書かれた位置よりわずかに前へ引きずらせるはずです。アルゼンチンのリズム隊が反射的にやっているのは、それです。
この出自は、なぜこのレパートリーが編曲に耐えるのかも説明してくれます。この音楽は中庭にあった楽器を何でも使って、耳で組み立てられました。だから編成について、もともと神経質ではありません。バンドネオン四重奏でも、ギター一本でも、ホテルのロビーのピアノでも、あるいは私たちのシンガポールでの場合のようにアコーディオンとコントラバスでも、リズムが正直でありさえすれば成り立ちます。この曲たちは、持ち運べるように作られているのです。1890年からずっと、それを証明し続けています。
Frequently asked
タンゴが生まれたのはアルゼンチンですか、ウルグアイですか？
どちらもで、この問いは少しずれています。タンゴはラプラタ川流域全体、ブエノスアイレスとモンテビデオの労働者の街で形づくられました。この二つの街は船の往来が絶えず、ひとつの文化圏として機能していました。奏者は自由に行き来しています。ユネスコは2009年、タンゴをアルゼンチンとウルグアイの共有の遺産として登録しました。
タンゴという音楽はどのくらい古いのですか？
およそ140年です。タンゴと分かる音楽は1880年代にはブエノスアイレスとモンテビデオで演奏されており、最初の出版譜は1890年代、最初の録音は1900年代初めに作られました。多くの人が思い浮かべる、バンドネオンとフルオーケストラの姿は1920年代以降のものです。
タンゴは本当に娼館から始まったのですか？
一部はそうですが、この主張は誇張されています。タンゴは貧しい人々が踊りに集まる場所ならどこでも演奏されました。長屋の中庭、安いダンス教習所、街角、カフェ、そしてたしかに一部の娼館でも。娼館の話が残ったのは、それがスキャンダラスだったからであり、まっとうな社会が30年にわたってこの音楽を切り捨てる口実に使ったからです。
탱고는 실제로 어디서 왔나
탱고는 1880년대 부에노스아이레스와 몬테비데오의 항구 지역에서 아바네라와 칸돔베와 밀롱가로부터 태어났습니다. 실제로 어떻게 벌어진 일인지 정리했습니다.
항구, 그리고 그 안의 모든 사람
탱고는 한 장소나 한 민족에게서 나오지 않았습니다. 뒤엉킨 교통 체증에서 나왔습니다. 대략 1870년부터 1914년까지 아르헨티나는 600만 명에 가까운 이민자를 받아들였습니다. 대부분은 이탈리아인과 스페인인이었고, 독일인과 폴란드인, 러시아 제국에서 온 유대인, 시리아인과 레바논인이 함께 들어왔습니다. 부에노스아이레스는 인구가 대략 다섯 배로 불었습니다. 강 건너 몬테비데오에서도 규모만 작을 뿐 같은 일이 벌어졌습니다. 두 도시 모두 새로 온 사람들을 콘벤티요에 밀어 넣었습니다. 오래된 집을 공용 안뜰을 둘러싼 방 한 칸짜리들로 쪼갠 곳으로, 한 방에 한 가족이 살고 수도꼭지는 모두가 하나를 같이 썼습니다.
그 안뜰이 사창가에 얽힌 어떤 이야기보다 중요합니다. 만돌린을 켜는 나폴리 사람이 칸돔베 북을 치는 흑인 우루과이 사람, 기타로 밀롱가를 부르는 시골 출신 크리오요와 3미터 거리에서 살던 곳이 바로 거기입니다. 아무도 일부러 무엇을 섞으려 하지 않았습니다. 그저 매일 밤 서로의 소리가 들릴 만큼 가까이 있었고, 춤추고 싶을 만큼 젊었을 뿐입니다.
재료를 정직하게 이름 붙이면
리듬상 가장 분명한 조상은 아바네라입니다. 1800년대 중반에 악보와 선원들을 타고 쿠바에서 올라와 이미 유럽 전역에 퍼져 있었습니다. 비제는 1875년 Carmen에 하나를 집어넣었습니다. 절뚝거리는 듯한 그 점음표 음형이 탱고가 베이스 선에서 하는 거의 모든 것의 씨앗입니다.
두 번째 조상은 칸돔베, 리오데라플라타 지역 아프리카계 우루과이인과 아르헨티나인 공동체의 북과 춤입니다. 그 영향은 대체로 가장 인정을 못 받으면서 가장 또렷하게 들립니다. 앞으로 기우는 악센트, 낮은 쪽에 실린 무게, 박이 세어지는 것이 아니라 떠밀리고 있다는 느낌이 그렇습니다. 탱고라는 낱말 자체가 이 음악의 이름이 되기 전부터 그 지역 흑인들의 춤 모임을 가리키는 말로 쓰이고 있었습니다.
여기에 밀롱가 캄페라를 더합니다. 팜파스의 빠르고 말이 많은 노래로, 기타가 끌고 가고 가사는 끊이지 않고 이어집니다. 안달루시아 탱고와 극장에서 연주되던 스페인 사르수엘라 가락도 더합니다. 탱고는 그 모든 것을 악보 없이 귀로, 빠른 속도로, 돈을 벌기 위해 연주했을 때 생겨난 것입니다.
구아르디아 비에하, 1895년에서 1920년까지
초기 탱고 악단은 작고 즉흥적이었습니다. 바이올린과 플루트와 기타, 때로는 하프가 더해졌고, 연주자 대부분이 악보를 읽지 못해 기억에 의지해 연주했습니다. 이 시기가 Guardia Vieja, 곧 옛 근위대입니다. 지금도 사람들이 아는 첫 탱고들이 여기서 나왔습니다. 앙헬 비욜도의 El Choclo는 1903년 무렵의 곡이고, 로센도 멘디사발의 El Entrerriano는 1897년 곡입니다. 몬테비데오에서는 젊은 헤라르도 마토스 로드리게스가 1916년에 La Cumparsita를 썼습니다. 역사상 가장 많이 녹음된 탱고를, 정작 탱고 음악가라고 하기도 어려운 학생이 쓴 것입니다.
결정적인 등장은 반도네온이었습니다. 19세기 마지막 몇십 년 동안 이민자들과 함께 강어귀 항구에 닿은 독일 악기입니다. 이것이 플루트를 밀어냈습니다. 플루트는 초기 탱고를 장난스럽고 빠르게 들리게 했지만, 반도네온은 인생에 뭔가 잘못된 일이 있었던 것처럼 들리게 만들었고 이 음악은 그 뒤로 완전히 회복된 적이 없습니다. 1911년쯤에는 비센테 그레코가 이미 자기 악단을 orquesta tipica criolla라고 부르고 있었고, 이후 오십 년을 규정하게 될 편성, 곧 반도네온과 바이올린과 피아노와 더블베이스가 모습을 갖추어 가고 있었습니다.
파리, 그리고 평판 세탁
점잖은 부에노스아이레스는 탱고와 엮이고 싶어 하지 않았습니다. 변두리의 음악이었고, 싸구려 무도장과 아카데미아와, 그렇습니다, 사창가에서 연주되었으며 상류층은 그에 걸맞게 대했습니다. 그것을 바꾼 것은 현지에서 일어난 개종이 아니었습니다. 파리였습니다.
1911년에서 1913년 무렵 탱고는 프랑스 사교계의 유행이 되었습니다. 탱고 다과회, 탱고 드레스, 작위를 가진 사람들을 위한 탱고 레슨이 생겼습니다. 뒤따른 소동은 유행 못지않게 쓸모가 있었습니다. 성직자와 신문이 세 나라에서 동시에 어떤 춤을 규탄하면 누구나 그것을 보고 싶어지기 마련입니다. 부에노스아이레스는 자기 이야기를 외국 신문으로 읽고는, 그동안 부끄러워하던 그것이 사실은 아르헨티나의 문화라고 결정했습니다. 1920년대 초에는 탱고가 시내의 좋은 극장에서 연주되고 있었고, 훌리오 데 카로의 6중주단은 악보를 읽을 줄 아는 연주자를 전제한 편곡을 쓰고 있었습니다.
그러니 정직한 판본은 낭만적이지 않습니다. 가난하고 뒤섞인, 대체로 이민자들의 음악이 수출되어 외국인들의 승인을 받고 유산이 되어 되돌아온 것입니다. 2009년 유네스코는 탱고를 아르헨티나와 우루과이 공동의 무형문화유산으로 등재했는데, 나라 수가 정확히 맞습니다.
연주할 때 기원 이야기가 중요한 이유
이것을 알면 나오는 소리가 달라집니다. 탱고를 우아한 살롱 음악으로 들으면 꼿꼿하고 고르게 연주하게 됩니다. 그 밑에 깔린 칸돔베를 들으면 박에 몸을 싣고 베이스가 적힌 자리보다 살짝 앞으로 끌려 나가도록 두게 되는데, 아르헨티나 리듬 섹션이 본능적으로 하는 일이 바로 그것입니다.
이것은 이 레퍼토리가 다시 편곡되어도 살아남는 이유도 설명해 줍니다. 이 음악은 안뜰에 있던 악기가 무엇이든 그것으로 귀에 의지해 짜맞춰진 것이라, 편성을 까다롭게 따진 적이 한 번도 없습니다. 반도네온 4중주도, 기타 한 대도, 호텔 로비의 피아노도, 또는 싱가포르에 있는 우리의 경우처럼 아코디언과 더블베이스도 리듬만 정직하다면 모두 통합니다. 이 가락들은 들고 다닐 수 있게 만들어졌습니다. 1890년부터 그것을 증명해 오고 있습니다.
Frequently asked
탱고는 어디에서 생겨났나요, 아르헨티나인가요 우루과이인가요?
둘 다이고, 질문 자체가 조금 어긋나 있습니다. 탱고는 리오데라플라타 지역 전역에서, 부에노스아이레스와 몬테비데오의 노동자 동네에서 만들어졌습니다. 두 도시는 배가 끊임없이 오가며 하나의 문화권처럼 움직였습니다. 음악가들은 자유롭게 양쪽을 오갔습니다. 유네스코는 2009년 탱고를 아르헨티나와 우루과이가 함께 지닌 유산으로 인정했습니다.
탱고 음악은 얼마나 오래되었나요?
대략 140년입니다. 탱고라고 알아들을 만한 음악은 1880년대에 이미 부에노스아이레스와 몬테비데오에서 연주되고 있었고, 출판된 첫 탱고들은 1890년대에 나왔으며, 첫 녹음은 1900년대 초에 이루어졌습니다. 반도네온과 완전한 편성의 악단이 있는, 대부분의 사람들이 떠올리는 형태는 1920년대 이후의 것입니다.
탱고는 정말 사창가에서 시작했나요?
부분적으로는 그렇지만 과장된 이야기입니다. 탱고는 가난한 사람들이 춤추러 모이는 곳이면 어디서든 연주되었습니다. 공동주택 안뜰, 싸구려 댄스 아카데미, 길모퉁이, 카페, 그리고 그렇습니다, 일부 사창가에서도 연주되었습니다. 사창가 이야기가 들러붙은 것은 그것이 자극적이었기 때문이고, 점잖은 사회가 삼십 년 동안 이 음악을 깎아내리는 데 그 이야기를 썼기 때문입니다.
Asal usul sebenar tango
Tango lahir di daerah pelabuhan Buenos Aires dan Montevideo pada 1880-an, daripada habanera, candombe dan milonga. Inilah kisah yang sebenarnya berlaku.
Sebuah pelabuhan, dan semua orang di dalamnya
Tango tidak datang daripada satu tempat atau satu bangsa. Ia datang daripada satu kesesakan. Antara kira-kira 1870 dan 1914 Argentina menerima hampir enam juta pendatang, kebanyakannya orang Itali dan Sepanyol, dengan orang Jerman, Poland, Yahudi dari Empayar Rusia, Syria dan Lubnan tiba bersama mereka. Buenos Aires membesar kira-kira lima kali ganda. Di seberang sungai, Montevideo melakukan versi yang lebih kecil bagi perkara yang sama. Kedua-dua bandar itu menempatkan pendatang baharu dalam conventillos — rumah lama yang dipecahkan menjadi bilik tunggal mengelilingi satu laman yang dikongsi bersama, satu keluarga satu bilik, satu paip air untuk semua orang.
Laman itu lebih bermakna daripada mana-mana cerita tentang rumah pelacuran. Di situlah seorang Napoli yang bermain mandolin tinggal sepuluh kaki daripada seorang kulit hitam Uruguay yang memalu gendang candombe dan seorang criollo dari luar bandar yang menyanyikan milonga dengan gitar. Tiada sesiapa yang sedang menggabungkan apa-apa dengan sengaja. Mereka cuma cukup rapat untuk mendengar satu sama lain setiap malam, dan cukup muda untuk mahu menari.
Bahan-bahannya, dinamakan dengan jujur
Nenek moyang ritmanya yang paling jelas ialah habanera, yang naik dari Cuba melalui skor cetak dan kelasi pada pertengahan 1800-an dan sudah pun merebak ke seluruh Eropah — Bizet meletakkan satu dalam Carmen pada 1875. Figura bertitiknya yang tempang itulah benih hampir segala yang dilakukan tango pada sesuatu garis bes.
Nenek moyang kedua ialah candombe, iaitu permainan gendang dan tarian komuniti Afro-Uruguay dan Afro-Argentina di Rio de la Plata. Pengaruhnya biasanya yang paling kurang diiktiraf dan paling ketara kedengaran: aksen yang condong ke hadapan, berat pada hujung rendah, rasa bahawa detik itu sedang ditolak dan bukan dikira. Perkataan tango itu sendiri sudah digunakan bagi perhimpunan tarian orang kulit hitam di rantau itu sebelum ia menamakan muzik ini.
Tambah milonga campera — lagu pampas yang pantas dan banyak bicara, dipacu gitar, dengan teks yang berjela. Tambah tango Andalusia dan lagu zarzuela Sepanyol yang dimainkan di panggung. Tango ialah apa yang terjadi apabila semua itu dimainkan dengan telinga, pada kelajuan tinggi, demi wang.
Pengawal Lama, 1895 hingga 1920
Kumpulan tango yang pertama kecil dan berimprovisasi: biola, flut dan gitar, kadangkala harpa, bermain daripada ingatan kerana kebanyakan pemainnya tidak boleh membaca. Tempoh ini ialah Guardia Vieja, Pengawal Lama. Ia menghasilkan tango pertama yang masih dikenali sesiapa. El Choclo karya Angel Villoldo bertarikh sekitar 1903; El Entrerriano karya Rosendo Mendizabal dari 1897. Di Montevideo, Gerardo Matos Rodriguez yang masih muda menulis La Cumparsita pada 1916 — tango paling banyak dirakam yang pernah ditulis, oleh seorang pelajar yang bukan benar-benar pemuzik tango.
Kedatangan yang menentukan ialah bandoneon, alat Jerman yang sampai ke pelabuhan sungai itu bersama pendatang pada dekad-dekad terakhir abad tersebut. Ia menolak flut keluar. Flut menjadikan tango awal berbunyi nakal dan pantas; bandoneon menjadikannya berbunyi seperti ada sesuatu yang tidak kena dalam hidup anda, dan muzik itu tidak pernah benar-benar pulih. Menjelang kira-kira 1911 Vicente Greco sudah pun memanggil kumpulannya orquesta tipica criolla, dan barisan yang bakal menentukan lima puluh tahun berikutnya — bandoneon, biola, piano, bes berganda — sedang terbentuk.
Paris, dan pembasuhan sebuah reputasi
Buenos Aires yang terhormat tidak mahu bersangkut-paut dengan tango. Itu muzik dari pinggiran, dimainkan di dewan tarian murah, academias dan ya, rumah pelacuran, dan golongan atasan melayannya sewajar itu. Yang mengubah keadaan itu bukanlah perubahan hati tempatan. Ia adalah Paris.
Sekitar 1911 hingga 1913 tango menjadi kegilaan dalam masyarakat Perancis — teh tango, gaun tango, kelas tango untuk orang bergelar. Panik yang menyusul hampir sama bergunanya dengan fesyen itu; apabila paderi dan akhbar mengecam sebuah tarian di tiga negara serentak, semua orang mahu melihatnya. Buenos Aires membaca liputan tentang dirinya sendiri dari luar negara lalu memutuskan bahawa perkara yang selama ini memalukannya sebenarnya adalah budaya Argentina. Menjelang awal 1920-an tango dimainkan di panggung-panggung baik di bandar itu, dan sekstet Julio de Caro menulis aransemen yang mengandaikan pemuzik yang boleh membaca.
Jadi versi jujurnya tidak romantis: sebuah muzik yang miskin, bercampur dan kebanyakannya milik pendatang telah dieksport, diperkenan oleh orang asing, lalu diimport semula sebagai warisan. Pada 2009 UNESCO menyenaraikan tango sebagai warisan budaya tidak ketara, bersama-sama untuk Argentina dan Uruguay, dan itulah jumlah negara yang betul.
Mengapa kisah asal usul ini penting ketika anda memainkannya
Mengetahui hal ini mengubah cara not itu keluar. Jika anda mendengar tango sebagai muzik salon yang anggun, anda akan memainkannya tegak dan rata. Jika anda mendengar candombe di bawahnya, anda akan condong ke dalam detik dan membiarkan bes terseret sedikit di hadapan tempat ia ditulis, iaitu apa yang dilakukan bahagian ritma Argentina secara naluri.
Ia juga menjelaskan mengapa repertoir ini kekal walaupun diaransemen semula. Muzik ini dicantum dengan telinga daripada apa-apa alat yang ada di laman rumah, jadi ia tidak pernah cerewet tentang barisan alat. Kuartet bandoneon, sebuah gitar, sebuah piano di lobi hotel, atau — dalam kes kami di Singapura — sebuah akordion dan sebuah bes berganda, semuanya menjadi, asalkan ritmanya jujur. Lagu-lagu ini dibina untuk mudah dibawa. Ia telah membuktikannya sejak 1890.
Frequently asked
Di manakah tango dicipta, di Argentina atau Uruguay?
Kedua-duanya, dan soalan itu sedikit tersasar. Tango terbentuk merentasi rantau Rio de la Plata, di daerah kelas pekerja Buenos Aires dan Montevideo, yang berfungsi sebagai satu kawasan budaya dengan lalu lintas bot yang berterusan. Pemuzik bergerak antara kedua-duanya dengan bebas. UNESCO mengiktiraf tango pada 2009 sebagai warisan bersama Argentina dan Uruguay.
Berapakah usia muzik tango?
Kira-kira 140 tahun. Tango yang boleh dicam sudah dimainkan di Buenos Aires dan Montevideo menjelang 1880-an, tango terbitan pertama muncul pada 1890-an, dan rakaman pertama dibuat pada awal 1900-an. Bentuk yang dibayangkan kebanyakan orang, dengan bandoneon dan orkestra penuh, bertarikh dari 1920-an dan seterusnya.
Benarkah tango bermula di rumah pelacuran?
Sebahagiannya, tetapi dakwaan itu dibesar-besarkan. Tango dimainkan di mana-mana sahaja orang miskin berkumpul untuk menari: laman rumah pangsa, akademi tarian murah, sudut jalan, kafe dan, ya, beberapa rumah pelacuran. Cerita rumah pelacuran itu melekat kerana ia menggemparkan dan kerana masyarakat terhormat menggunakannya untuk menolak muzik ini selama tiga puluh tahun.
டாங்கோ உண்மையில் எங்கிருந்து வந்தது
1880களில் புவெனஸ் ஐரிஸ், மொன்டெவிடியோ துறைமுகப் பகுதிகளில் ஹபனேரா, கந்தோம்பே, மிலோங்காவிலிருந்து டாங்கோ பிறந்தது. அது உண்மையில் எப்படி நடந்தது என்பது இங்கே.
ஒரு துறைமுகம், அதில் இருந்த அனைவரும்
டாங்கோ ஒரே இடத்திலிருந்தோ ஒரே மக்களிடமிருந்தோ வரவில்லை. அது ஒரு நெரிசலிலிருந்து வந்தது. சுமார் 1870-க்கும் 1914-க்கும் இடையில் அர்ஜென்டினா ஆறு மில்லியனுக்கு நெருக்கமான குடியேறிகளை உள்வாங்கியது; அவர்களில் பெரும்பாலோர் இத்தாலியரும் ஸ்பானியரும், அவர்களுடன் ஜெர்மானியர், போலந்தியர், ரஷ்யப் பேரரசிலிருந்து வந்த யூதர்கள், சிரியர், லெபனானியர் ஆகியோரும் வந்திறங்கினர். புவெனஸ் ஐரிஸ் ஏறக்குறைய ஐந்து மடங்கு பெரிதானது. ஆற்றுக்கு அப்பால் மொன்டெவிடியோ அதே விஷயத்தைச் சிறிய அளவில் செய்தது. இரு நகரங்களும் புதிதாக வந்தவர்களை conventillos-களுக்குள் தள்ளின — பகிரப்பட்ட முற்றத்தைச் சுற்றி ஒற்றை அறைகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட பழைய வீடுகள், ஓர் அறைக்கு ஒரு குடும்பம், அனைவருக்கும் ஒரே குழாய்.
விபச்சார விடுதிகள் பற்றிய எந்தக் கதையையும் விட அந்த முற்றம்தான் முக்கியம். மாண்டலின் வாசித்த ஒரு நேப்பிள்ஸ்காரர், கந்தோம்பே மேளங்கள் வாசித்த ஓர் உருகுவேக் கறுப்பினத்தவர், கிட்டார்ருடன் மிலோங்கா பாடிய கிராமத்து க்ரியோயோ — இவர்கள் பத்து அடி தூரத்துக்குள் வாழ்ந்த இடம் அதுதான். யாரும் வேண்டுமென்றே எதையும் இணைக்கவில்லை. ஒவ்வொரு இரவும் ஒருவரை ஒருவர் கேட்குமளவு அருகில் இருந்தார்கள், நடனமாட விரும்பும் அளவு இளமையாகவும் இருந்தார்கள்.
நேர்மையாகப் பெயரிடப்பட்ட மூலப்பொருட்கள்
மிகத் தெளிவான தாள மூதாதை ஹபனேரா; அது 1800களின் நடுப்பகுதியில் அச்சிடப்பட்ட நோட்டுகள் வழியாகவும் மாலுமிகள் வழியாகவும் கியூபாவிலிருந்து ஏறிவந்து, ஐரோப்பா முழுவதும் ஏற்கெனவே பரவியிருந்தது — Bizet 1875-இல் Carmen-இல் ஒன்றை வைத்தார். அதன் நொண்டும் புள்ளியிட்ட தாள உருவம்தான், பாஸ் வரியில் டாங்கோ செய்யும் கிட்டத்தட்ட எல்லாவற்றுக்கும் விதை.
இரண்டாவது மூதாதை கந்தோம்பே — Rio de la Plata பகுதியின் ஆஃப்ரோ-உருகுவே, ஆஃப்ரோ-அர்ஜென்டின சமூகங்களின் மேளமும் நடனமும். அதன் பங்குக்குத்தான் பொதுவாக மிகக் குறைவான அங்கீகாரம், ஆனால் அதுவே மிகத் தெளிவாகக் கேட்கிறது: முன்னோக்கிச் சாயும் அழுத்தம், தாழ் முனையில் உள்ள எடை, தாளம் எண்ணப்படாமல் தள்ளப்படுகிறது என்ற உணர்வு. tango என்ற சொல்லே, இந்த இசைக்குப் பெயராவதற்கு முன்பு அப்பகுதியில் கறுப்பினத்தவரின் நடனக் கூடுகைகளைக் குறிக்கப் பயன்பட்டது.
இத்துடன் மிலோங்கா கம்பேரா-வைச் சேருங்கள் — பாம்பாஸ் சமவெளியின் வேகமான, பேச்சுத்தனமான பாடல்; கிட்டார் இயக்குவது, நிற்காமல் ஓடும் வரிகளுடன். ஆந்தலூசிய டாங்கோவையும், அரங்குகளில் ஒலித்த ஸ்பானிய zarzuela மெட்டுகளையும் சேருங்கள். இவை அனைத்தும் காதால் கேட்டு, வேகமாக, பணத்துக்காக வாசிக்கப்பட்டபோது நிகழ்ந்ததுதான் டாங்கோ.
பழைய காவலர்கள், 1895 முதல் 1920 வரை
முதல் டாங்கோக் குழுக்கள் சிறியவையாகவும் அப்போதைக்கு உருவாக்கப்பட்டவையாகவும் இருந்தன: வயலின், புல்லாங்குழல், கிட்டார், சில சமயம் ஒரு ஹார்ப். வாசிப்பவர்களில் பெரும்பாலோருக்கு நோட்ஸ் படிக்கத் தெரியாததால் எல்லாம் நினைவிலிருந்தே வாசிக்கப்பட்டன. இந்தக் காலகட்டம்தான் Guardia Vieja, பழைய காவலர்கள். இன்றும் மக்களுக்குத் தெரிந்த முதல் டாங்கோக்களை அது உருவாக்கியது. Angel Villoldo-வின் El Choclo சுமார் 1903-ஐச் சேர்ந்தது; Rosendo Mendizabal-இன் El Entrerriano 1897-ஐச் சேர்ந்தது. மொன்டெவிடியோவில், இளைஞரான Gerardo Matos Rodriguez 1916-இல் La Cumparsita-வை எழுதினார் — இதுவரை எழுதப்பட்ட டாங்கோக்களிலேயே மிக அதிகமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டது, அதுவும் உண்மையில் டாங்கோ இசைக்கலைஞரே அல்லாத ஒரு மாணவரால்.
தீர்மானகரமான வருகை பந்தோனியன்; நூற்றாண்டின் கடைசிப் பத்தாண்டுகளில் குடியேறிகளுடன் ஆற்றுத் துறைமுகங்களை வந்தடைந்த ஒரு ஜெர்மானியக் கருவி அது. அது புல்லாங்குழலை வெளியே தள்ளியது. புல்லாங்குழல் ஆரம்பகால டாங்கோவைக் குறும்புத்தனமாகவும் வேகமாகவும் ஒலிக்கச் செய்தது; பந்தோனியன் அதை, உங்கள் வாழ்க்கையில் ஏதோ தவறிவிட்டது போன்ற ஒலியாக மாற்றியது, அந்த இசை அதிலிருந்து முழுமையாக மீளவே இல்லை. சுமார் 1911-இல் Vicente Greco தன் குழுவை ஏற்கெனவே orquesta tipica criolla என்று அழைக்கத் தொடங்கியிருந்தார்; அடுத்த ஐம்பது ஆண்டுகளை வரையறுக்கப்போகும் அணி — பந்தோனியன்கள், வயலின்கள், பியானோ, டபுள் பாஸ் — வடிவம் பெற்றுக்கொண்டிருந்தது.
பாரிஸ், ஒரு நற்பெயரின் சலவை
மரியாதைக்குரிய புவெனஸ் ஐரிஸுக்கு டாங்கோவுடன் எந்தத் தொடர்பும் வேண்டாமிருந்தது. அது விளிம்புகளிலிருந்து வந்த இசை; மலிவான நடன அரங்குகளிலும், academias-களிலும், ஆம், விபச்சார விடுதிகளிலும் வாசிக்கப்பட்டது; உயர் வர்க்கம் அதற்கேற்பவே அதை நடத்தியது. அதை மாற்றியது உள்ளூர் மனமாற்றம் அல்ல. பாரிஸ்.
1911 முதல் 1913 வரை பிரெஞ்சு சமூகத்தில் டாங்கோ ஒரு வெறியானது — டாங்கோ தேநீர் விருந்துகள், டாங்கோ உடைகள், பட்டம் பெற்றவர்களுக்கான டாங்கோ வகுப்புகள். அதைத் தொடர்ந்து வந்த பதற்றம், அந்த நாகரிகத்தைப் போலவே பயனுள்ளதாக இருந்தது; மூன்று நாடுகளில் ஒரே நேரத்தில் மதகுருக்களும் செய்தித்தாள்களும் ஒரு நடனத்தைக் கண்டித்தால், அதைப் பார்க்க எல்லாரும் விரும்புவார்கள். புவெனஸ் ஐரிஸ் வெளிநாட்டிலிருந்து தன்னைப் பற்றிய செய்திகளைப் படித்துவிட்டு, தான் வெட்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த அந்த விஷயம் உண்மையில் அர்ஜென்டினப் பண்பாடுதான் என்று முடிவு செய்தது. 1920களின் தொடக்கத்திலேயே நகரத்தின் நல்ல அரங்குகளில் டாங்கோ வாசிக்கப்பட்டது; Julio de Caro-வின் ஆறு பேர் குழு, நோட்ஸ் படிக்கத் தெரிந்த இசைக்கலைஞர்களை முன்வைத்து அமைப்புகளை எழுதிக்கொண்டிருந்தது.
எனவே நேர்மையான வடிவம் கவித்துவமற்றது: ஏழ்மையான, கலப்பான, பெரும்பாலும் குடியேறிகளின் இசை ஒன்று ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டது, வெளிநாட்டவரால் ஒப்புதல் பெற்றது, பாரம்பரியமாக மீண்டும் இறக்குமதி செய்யப்பட்டது. 2009-இல் UNESCO டாங்கோவை அருவப் பண்பாட்டுப் பாரம்பரியமாகப் பட்டியலிட்டது, அர்ஜென்டினாவுக்கும் உருகுவேக்கும் கூட்டாக — அதுதான் சரியான நாடுகளின் எண்ணிக்கை.
நீங்கள் வாசிக்கும்போது தோற்றக் கதை ஏன் முக்கியம்
இதைத் தெரிந்துகொள்வது சுரங்கள் வெளிவரும் விதத்தை மாற்றுகிறது. டாங்கோவை நேர்த்தியான சலூன் இசையாகக் கேட்டால், அதை நிமிர்ந்து சமமாக வாசிப்பீர்கள். அதன் அடியில் கந்தோம்பேவைக் கேட்டால், தாளத்தின் மீது சாய்ந்து, எழுதப்பட்ட இடத்துக்குச் சற்று முன்னால் பாஸ் இழுபடுவதை அனுமதிப்பீர்கள் — ஓர் அர்ஜென்டினத் தாளப் பிரிவு இயல்பாகவே செய்வது அதுதான்.
மறுஅமைப்புக்குப் பிறகும் இந்த ரெபர்ட்டோ ஏன் தாக்குப்பிடிக்கிறது என்பதையும் இது விளக்குகிறது. முற்றத்தில் எந்தக் கருவிகள் இருந்தனவோ அவற்றைக் கொண்டு காதால் கேட்டே இந்த இசை கூட்டப்பட்டது, எனவே அணி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதில் அது ஒருபோதும் பிடிவாதமாக இருந்ததில்லை. ஒரு பந்தோனியன் நால்வர் குழு, ஒரு கிட்டார், ஒரு ஹோட்டல் வரவேற்பறையில் ஒரு பியானோ, அல்லது — சிங்கப்பூரில் எங்கள் விஷயத்தில் — ஓர் அக்கார்டியனும் ஒரு டபுள் பாஸும், தாளம் நேர்மையாக இருக்கும்வரை எல்லாமே வேலை செய்கின்றன. இந்த மெட்டுகள் எடுத்துச் செல்லக்கூடியவையாகவே கட்டப்பட்டன. 1890 முதல் அதை அவை நிரூபித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன.
Frequently asked
டாங்கோ எங்கே உருவானது, அர்ஜென்டினாவிலா உருகுவேயிலா?
இரண்டிலும்; கேள்வியே சற்றுத் தவறானது. Rio de la Plata பகுதி முழுவதும், புவெனஸ் ஐரிஸ், மொன்டெவிடியோ நகரங்களின் உழைக்கும் வர்க்கப் பகுதிகளில் டாங்கோ உருவானது; தொடர்ச்சியான படகுப் போக்குவரத்தால் அவை ஒரே பண்பாட்டுப் பகுதியாகவே செயல்பட்டன. இசைக்கலைஞர்கள் அவற்றுக்கு இடையே சுதந்திரமாக நகர்ந்தார்கள். 2009-இல் UNESCO டாங்கோவை அர்ஜென்டினாவின், உருகுவேயின் பகிரப்பட்ட பாரம்பரியமாக அங்கீகரித்தது.
டாங்கோ இசைக்கு எவ்வளவு பழமை?
ஏறக்குறைய 140 ஆண்டுகள். 1880களிலேயே அடையாளம் காணக்கூடிய டாங்கோ புவெனஸ் ஐரிஸிலும் மொன்டெவிடியோவிலும் வாசிக்கப்பட்டது, முதல் அச்சிடப்பட்ட டாங்கோக்கள் 1890களில் வெளிவந்தன, முதல் பதிவுகள் 1900களின் தொடக்கத்தில் செய்யப்பட்டன. பெரும்பாலானோர் மனத்தில் நினைக்கும் வடிவம், அதாவது பந்தோனியன்களும் முழு இசைக்குழுவும் கொண்டது, 1920களுக்குப் பிறகானது.
டாங்கோ உண்மையிலேயே விபச்சார விடுதிகளில்தான் தொடங்கியதா?
ஓரளவுக்கு, ஆனால் அந்தக் கூற்று மிகைப்படுத்தப்பட்டது. ஏழை மக்கள் நடனமாடக் கூடிய எல்லா இடங்களிலும் டாங்கோ வாசிக்கப்பட்டது: குடியிருப்பு முற்றங்கள், மலிவான நடனப் பள்ளிகள், தெரு முனைகள், கஃபேக்கள், ஆம், சில விபச்சார விடுதிகளும். அந்தக் கதை ஒட்டிக்கொண்டது, ஏனெனில் அது சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்தது; மேலும் முப்பது ஆண்டுகளாக அந்த இசையை ஒதுக்கித் தள்ள மரியாதைக்குரிய சமூகம் அதையே பயன்படுத்தியது.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.