Tango & Piazzolla · 7 min read
The Quinteto Nuevo Tango line-up
Bandoneon, violin, piano, electric guitar, bass. Why Piazzolla settled on five players in 1960, what each one does, and why the balance was hard to beat.
Why five, and why then
Piazzolla had already tried bigger. His Octeto Buenos Aires of 1955 had eight players, including two bandoneons and a string section, and it was a deliberate provocation aimed at the traditional orquesta tipica. He also ran a string orchestra in New York in the early 1960s and disliked what it did to his music. The problem with weight is that it smooths things out, and his writing depends on edges.
The Quinteto Nuevo Tango, formed in 1960, was the solution: one player per function, no doubling, nowhere to hide. He returned to the format for his second quintet from 1978 to 1988, which most listeners consider the definitive version of his music. Between them the two quintets account for the majority of the recordings people know.
What each player does
Bandoneon. Piazzolla's own instrument, and it holds the lead voice, the harmonic filling and a great deal of the rhythmic attack. It is the only instrument in the group that can do all three at once, which is why it sits at the centre rather than out front.
Violin. The second melodic voice, and the one that makes the counterpoint audible — two lines in different timbres can be followed simultaneously in a way that two bandoneons cannot. It also supplies the percussion effects: chicharra, latigo, strikes with the wood of the bow.
Piano. Harmony, but chiefly as a rhythm instrument. In this group the piano plays short, dry, hard chords on the beat much more often than it plays sustained texture, and it anchors the marcato with the bass.
Electric guitar. The contentious one, and the reason many traditionalists dismissed the group on sight. It adds a percussive middle with a clean attack, can hold chords that would muddy the piano, and takes improvised solos. It is also the sound that dates the group to its era in the best way.
Double bass. The engine. It carries the 3-3-2 and the marcato, slides into downbeats with arrastre, and slaps and strikes the instrument for percussion. In this music the bass is not accompaniment; it is the part everything else is timed against. Kicillof, Lopez Ruiz, Console and later Hector Console's long tenure in the second quintet gave the group its floor.
The arithmetic that makes it work
Count the jobs in a Piazzolla piece: a lead line, a countermelody, a harmonic bed, a percussive middle, and a bass motor. That is five jobs. The quintet assigns exactly one player to each, which means every part is exposed, and exposure is what forces the precision his rhythms need.
It also solves a balance problem. Tango's traditional orchestra has three or four bandoneons, which produces a gorgeous wall and a blurred attack — fine for dancers, fatal for counterpoint. With one of each instrument, every entry in a fugue has its own colour and can be tracked by ear. Fuga y misterio works because five distinct timbres take the subject in turn.
And it is portable. Five musicians tour, fit on a club stage, and can be paid. Piazzolla worked constantly for thirty years, and the economics of the line-up are part of why the catalogue exists.
The variants
He did not stop there. The Conjunto 9 of 1971 added a cello, viola, percussion and a second guitar and produced some of his most ambitious writing before folding for financial reasons. His electronic octets of the mid-1970s added synthesiser, electric bass and drums, and divide opinion sharply to this day. The final group, the Sexteto Nuevo Tango of 1989, dropped the violin and used two bandoneons, cello, piano, guitar and bass — a darker and more bitter sound, and the last thing he built before the stroke.
The quintet is nevertheless the format his publishers and arrangers treat as standard, and the one most ensembles reduce from or expand to.
Reducing it without losing it
If you have fewer than five players, the priority order is unforgiving: keep the bass function and one melodic voice, then add harmony. Piazzolla survives losing the guitar and even the piano. He does not survive losing the rhythmic floor, because without it the syncopations have nothing to be syncopated against.
That is the logic behind how we play it as a duo in Singapore: the double bass takes the entire rhythm-section role, including the arrastre and the percussive hits, while the accordion covers the bandoneon's melody and the piano's harmonic stabs, switching between them bar by bar. Add Ksenia and the third voice restores the counterpoint the quintet's violin was there to supply. It is a compromise, and it is an honest one, because the writing was built in independent lines and independent lines can be redistributed.
Frequently asked
What instruments were in Piazzolla's quintet?
Bandoneon, violin, piano, electric guitar and double bass. Piazzolla formed the Quinteto Nuevo Tango on that line-up in 1960 and returned to it for his second quintet from 1978 to 1988, which recorded Tango: Zero Hour and is generally regarded as the definitive group for his music.
Why did Piazzolla use an electric guitar in a tango group?
It gave him a percussive middle voice with a clean attack, chords that would have muddied the piano's register, and a player who could improvise a solo. It also signalled that this was not a traditional orchestra, which was part of the point and part of why traditionalists objected so loudly.
Can Piazzolla be played by fewer than five musicians?
Yes, and it is done constantly by duos, trios and string quartets. The writing is contrapuntal, so the lines can be redistributed. The one thing you cannot drop is the rhythmic bass function, because the syncopations only make sense against a hard, steady pulse underneath them.
La formación del Quinteto Nuevo Tango
Bandoneón, violín, piano, guitarra eléctrica y contrabajo. Por qué Piazzolla se quedó con cinco músicos en 1960, qué hace cada uno y por qué costaba mejorarlo.
Por qué cinco, y por qué entonces
Piazzolla ya lo había intentado en grande. Su Octeto Buenos Aires de 1955 tenía ocho músicos, con dos bandoneones y una sección de cuerdas, y fue una provocación deliberada contra la orquesta típica tradicional. También dirigió una orquesta de cuerdas en Nueva York a principios de los años sesenta y le disgustó lo que le hacía a su música. El problema del peso es que lo alisa todo, y su escritura depende de los filos.
El Quinteto Nuevo Tango, formado en 1960, fue la solución: un músico por función, sin duplicaciones, sin ningún sitio donde esconderse. Volvió a ese formato en su segundo quinteto, de 1978 a 1988, que la mayoría de los oyentes considera la versión definitiva de su música. Entre los dos quintetos está la mayor parte de las grabaciones que la gente conoce.
Qué hace cada músico
Bandoneón. El instrumento del propio Piazzolla, que lleva la voz principal, el relleno armónico y buena parte del ataque rítmico. Es el único del grupo capaz de hacer las tres cosas a la vez, y por eso se sitúa en el centro y no delante.
Violín. La segunda voz melódica, y la que hace audible el contrapunto: dos líneas de timbres distintos se pueden seguir a la vez de una manera que dos bandoneones no permiten. Aporta además los efectos percusivos: la chicharra, el látigo, los golpes con la madera del arco.
Piano. Armonía, pero sobre todo como instrumento rítmico. En este grupo el piano toca acordes cortos, secos y duros sobre el pulso mucho más a menudo de lo que sostiene una textura, y ancla el marcato junto al contrabajo.
Guitarra eléctrica. La polémica, y el motivo de que muchos tradicionalistas descartaran al grupo nada más verlo. Añade un centro percusivo de ataque limpio, puede sostener acordes que enturbiarían el piano y se encarga de los solos improvisados. Es también el sonido que sitúa al grupo en su época, y en el mejor sentido.
Contrabajo. El motor. Lleva el 3-3-2 y el marcato, se desliza hacia los tiempos fuertes con el arrastre, y golpea y percute el instrumento. En esta música el contrabajo no es acompañamiento; es la parte contra la que se mide todo lo demás. Kicillof, López Ruiz, Console y, más tarde, la larga permanencia de Héctor Console en el segundo quinteto le dieron al grupo su suelo.
La aritmética que lo hace funcionar
Cuenta los trabajos que hay en una pieza de Piazzolla: una línea principal, un contracanto, un colchón armónico, un centro percusivo y un motor de bajo. Son cinco trabajos. El quinteto asigna exactamente un músico a cada uno, lo que deja al descubierto todas las partes, y estar al descubierto es lo que obliga a la precisión que sus ritmos exigen.
Resuelve además un problema de equilibrio. La orquesta tradicional del tango tiene tres o cuatro bandoneones, lo que produce un muro precioso y un ataque borroso: perfecto para los bailarines, fatal para el contrapunto. Con un instrumento de cada, cada entrada de una fuga tiene su propio color y se puede seguir de oído. Fuga y misterio funciona porque cinco timbres distintos toman el sujeto por turnos.
Y es portátil. Cinco músicos giran, caben en el escenario de un club y se les puede pagar. Piazzolla trabajó sin parar durante treinta años, y la economía de la formación es parte de por qué existe el catálogo.
Las variantes
No se quedó ahí. El Conjunto 9 de 1971 añadió violonchelo, viola, percusión y una segunda guitarra, y produjo parte de su escritura más ambiciosa antes de disolverse por motivos económicos. Sus octetos electrónicos de mediados de los setenta añadieron sintetizador, bajo eléctrico y batería, y dividen las opiniones con dureza todavía hoy. El último grupo, el Sexteto Nuevo Tango de 1989, prescindió del violín y usó dos bandoneones, violonchelo, piano, guitarra y contrabajo: un sonido más oscuro y más amargo, y lo último que construyó antes del derrame.
Aun así, el quinteto es el formato que sus editores y arregladores tratan como estándar, y aquel desde el que la mayoría de los conjuntos reducen o amplían.
Reducirlo sin perderlo
Si tienes menos de cinco músicos, el orden de prioridades no admite discusión: conserva la función del bajo y una voz melódica, y después añade la armonía. Piazzolla sobrevive a perder la guitarra e incluso el piano. No sobrevive a perder el suelo rítmico, porque sin él las síncopas no tienen nada contra lo que sincoparse.
Esa es la lógica de cómo lo tocamos en dúo en Singapur: el contrabajo asume todo el papel de la sección rítmica, incluidos el arrastre y los golpes percusivos, mientras el acordeón cubre la melodía del bandoneón y los acordes secos del piano, alternando entre ambos compás a compás. Añade a Ksenia y la tercera voz restituye el contrapunto que el violín del quinteto estaba allí para aportar. Es un arreglo de compromiso, y es un compromiso honesto, porque la escritura se construyó con líneas independientes y las líneas independientes se pueden redistribuir.
Frequently asked
¿Qué instrumentos tenía el quinteto de Piazzolla?
Bandoneón, violín, piano, guitarra eléctrica y contrabajo. Piazzolla formó el Quinteto Nuevo Tango con esa formación en 1960 y volvió a ella en su segundo quinteto, de 1978 a 1988, que grabó Tango: Zero Hour y está considerado en general el grupo definitivo para su música.
¿Por qué usó Piazzolla una guitarra eléctrica en un grupo de tango?
Le daba una voz media percusiva de ataque limpio, acordes que habrían enturbiado el registro del piano y un músico capaz de improvisar un solo. Señalaba además que aquello no era una orquesta tradicional, que era parte de la intención y parte de por qué los tradicionalistas protestaron tan alto.
¿Se puede tocar a Piazzolla con menos de cinco músicos?
Sí, y se hace constantemente en dúos, tríos y cuartetos de cuerda. La escritura es contrapuntística, así que las líneas se pueden redistribuir. Lo único que no se puede quitar es la función rítmica del bajo, porque las síncopas solo tienen sentido contra un pulso duro y firme por debajo.
La formation du Quinteto Nuevo Tango
Bandonéon, violon, piano, guitare électrique, contrebasse. Pourquoi Piazzolla s'est arrêté à cinq musiciens en 1960 et pourquoi l'équilibre tenait si bien.
Pourquoi cinq, et pourquoi à ce moment-là
Piazzolla avait déjà essayé plus gros. Son Octeto Buenos Aires de 1955 comptait huit musiciens, dont deux bandonéons et un pupitre de cordes, et c'était une provocation délibérée visant l'orquesta tipica traditionnelle. Il a aussi dirigé un orchestre à cordes à New York au début des années 1960 et n'a pas aimé ce que cela faisait à sa musique. L'ennui avec la masse, c'est qu'elle lisse tout, et son écriture dépend des arêtes.
Le Quinteto Nuevo Tango, formé en 1960, fut la solution : un musicien par fonction, aucun doublage, nulle part où se cacher. Il est revenu à cette formule pour son second quintette, de 1978 à 1988, que la plupart des auditeurs tiennent pour la version définitive de sa musique. À eux deux, les quintettes représentent la majorité des enregistrements que l'on connaît.
Ce que fait chaque musicien
Bandonéon. L'instrument de Piazzolla lui-même, qui tient la voix principale, le remplissage harmonique et une grande part de l'attaque rythmique. C'est le seul instrument du groupe à pouvoir faire les trois à la fois, et c'est pourquoi il siège au centre plutôt qu'en avant.
Violon. La deuxième voix mélodique, celle qui rend le contrepoint audible : deux lignes de timbres différents se suivent simultanément d'une façon que deux bandonéons ne permettent pas. Il fournit aussi les effets de percussion : chicharra, latigo, frappes avec le bois de l'archet.
Piano. L'harmonie, mais surtout comme instrument rythmique. Dans ce groupe, le piano joue des accords courts, secs et durs sur les temps bien plus souvent qu'il ne tient une texture, et il ancre le marcato avec la contrebasse.
Guitare électrique. La pièce litigieuse, et la raison pour laquelle bien des traditionalistes ont rejeté le groupe à première vue. Elle ajoute un médium percussif à l'attaque nette, peut tenir des accords qui embrouilleraient le piano, et prend des solos improvisés. C'est aussi le son qui date le groupe de son époque, et de la meilleure façon.
Contrebasse. Le moteur. Elle porte le 3-3-2 et le marcato, glisse dans les temps forts par l'arrastre, et frappe et claque l'instrument pour la percussion. Dans cette musique, la basse n'est pas un accompagnement : c'est la partie sur laquelle tout le reste se cale. Kicillof, Lopez Ruiz, Console, puis le long bail d'Hector Console dans le second quintette, ont donné son plancher au groupe.
L'arithmétique qui fait tenir l'ensemble
Comptez les tâches dans une pièce de Piazzolla : une ligne principale, une contre-mélodie, un lit harmonique, un médium percussif, un moteur de basse. Cela fait cinq tâches. Le quintette affecte exactement un musicien à chacune, ce qui met chaque partie à nu, et c'est cette nudité qui impose la précision qu'exigent ses rythmes.
Cela résout aussi un problème d'équilibre. L'orchestre traditionnel de tango compte trois ou quatre bandonéons, ce qui produit un mur superbe et une attaque floue — parfait pour les danseurs, fatal pour le contrepoint. Avec un instrument de chaque, chaque entrée d'une fugue a sa propre couleur et se suit à l'oreille. Fuga y misterio fonctionne parce que cinq timbres distincts prennent le sujet tour à tour.
Et c'est transportable. Cinq musiciens tournent, tiennent sur la scène d'un club, et peuvent être payés. Piazzolla a travaillé sans relâche pendant trente ans, et l'économie de cette formation explique en partie l'existence du catalogue.
Les variantes
Il ne s'est pas arrêté là. Le Conjunto 9 de 1971 ajoutait un violoncelle, un alto, des percussions et une seconde guitare, et a produit certaines de ses pages les plus ambitieuses avant de se dissoudre pour des raisons financières. Ses octuors électroniques du milieu des années 1970 ajoutaient synthétiseur, basse électrique et batterie, et divisent encore vivement les avis aujourd'hui. Le dernier groupe, le Sexteto Nuevo Tango de 1989, abandonnait le violon pour deux bandonéons, violoncelle, piano, guitare et contrebasse — une sonorité plus sombre et plus amère, et la dernière chose qu'il ait bâtie avant son attaque.
Le quintette reste néanmoins la formule que ses éditeurs et ses arrangeurs traitent comme standard, et celle dont la plupart des ensembles partent pour réduire ou pour élargir.
Réduire sans perdre l'essentiel
Si vous êtes moins de cinq, l'ordre de priorité est impitoyable : gardez la fonction de basse et une voix mélodique, puis ajoutez l'harmonie. Piazzolla survit à la perte de la guitare et même du piano. Il ne survit pas à la perte du plancher rythmique, parce que sans lui les syncopes n'ont plus rien contre quoi se syncoper.
C'est la logique de notre façon de le jouer en duo à Singapour : la contrebasse prend à elle seule tout le rôle de section rythmique, arrastre et frappes percussives comprises, pendant que l'accordéon couvre la mélodie du bandonéon et les piqûres harmoniques du piano, passant de l'une à l'autre mesure après mesure. Ajoutez Ksenia et la troisième voix rétablit le contrepoint que le violon du quintette était là pour fournir. C'est un compromis, et c'est un compromis honnête, parce que l'écriture est faite de lignes indépendantes, et que des lignes indépendantes peuvent se redistribuer.
Frequently asked
Quels instruments composaient le quintette de Piazzolla ?
Bandonéon, violon, piano, guitare électrique et contrebasse. Piazzolla a formé le Quinteto Nuevo Tango sur cette base en 1960 et y est revenu pour son second quintette, de 1978 à 1988, qui a enregistré Tango: Zero Hour et passe généralement pour le groupe définitif de sa musique.
Pourquoi Piazzolla a-t-il mis une guitare électrique dans un groupe de tango ?
Elle lui donnait une voix médiane percussive à l'attaque nette, des accords qui auraient embrouillé le registre du piano, et un musicien capable d'improviser un solo. Elle signalait aussi qu'il ne s'agissait pas d'un orchestre traditionnel, ce qui faisait partie du propos et explique la véhémence des traditionalistes.
Peut-on jouer Piazzolla à moins de cinq musiciens ?
Oui, et duos, trios et quatuors à cordes le font constamment. L'écriture est contrapuntique, donc les lignes se redistribuent. La seule chose qu'on ne peut pas abandonner est la fonction rythmique de la basse, parce que les syncopes n'ont de sens que contre une pulsation dure et régulière en dessous d'elles.
Die Besetzung des Quinteto Nuevo Tango
Bandoneon, Violine, Klavier, E-Gitarre, Bass. Warum Piazzolla sich 1960 auf fünf Spieler festlegte, was jeder tut und warum diese Balance schwer zu schlagen war.
Warum fünf, und warum damals
Piazzolla hatte es schon größer versucht. Sein Octeto Buenos Aires von 1955 hatte acht Spieler, darunter zwei Bandoneons und eine Streichergruppe, und war eine bewusste Provokation gegen die traditionelle orquesta típica. Anfang der 1960er leitete er außerdem ein Streichorchester in New York und mochte nicht, was es mit seiner Musik machte. Das Problem mit Masse ist, dass sie glättet, und sein Schreiben lebt von Kanten.
Das Quinteto Nuevo Tango, 1960 gegründet, war die Lösung: ein Spieler pro Funktion, keine Verdopplung, kein Versteck. Er kehrte zu diesem Format für sein zweites Quintett von 1978 bis 1988 zurück, das die meisten Hörer für die maßgebliche Fassung seiner Musik halten. Zusammen bestreiten die beiden Quintette die Mehrheit der Aufnahmen, die man kennt.
Was jeder Spieler tut
Bandoneon. Piazzollas eigenes Instrument, und es hält die Führungsstimme, die harmonische Füllung und einen großen Teil des rhythmischen Anschlags. Es ist das einzige Instrument der Gruppe, das alle drei Dinge zugleich kann, und deshalb sitzt es in der Mitte und nicht vorne.
Violine. Die zweite melodische Stimme und die, die den Kontrapunkt hörbar macht, denn zwei Linien in verschiedenen Klangfarben lassen sich gleichzeitig verfolgen, was bei zwei Bandoneons nicht geht. Sie liefert auch die Perkussionseffekte: chicharra, látigo, Schläge mit der Bogenstange.
Klavier. Harmonik, aber vor allem als Rhythmusinstrument. In dieser Gruppe spielt das Klavier viel häufiger kurze, trockene, harte Akkorde auf den Schlag, als es einen ausgehaltenen Satz spielt, und es verankert mit dem Bass das Marcato.
E-Gitarre. Die strittige, und der Grund, warum viele Traditionalisten die Gruppe auf den ersten Blick abtaten. Sie fügt eine perkussive Mittellage mit sauberem Anschlag hinzu, kann Akkorde halten, die das Klavier trüben würden, und übernimmt improvisierte Soli. Sie ist außerdem der Klang, der die Gruppe auf die schönste Art in ihre Zeit datiert.
Kontrabass. Der Motor. Er trägt die 3-3-2 und das Marcato, rutscht mit dem arrastre in die Schwerpunkte hinein und schlägt aufs Instrument, um zu perkussieren. In dieser Musik ist der Bass keine Begleitung; er ist die Stimme, nach der sich alles andere richtet. Kicillof, López Ruiz, Console und später Héctor Consoles lange Zeit im zweiten Quintett gaben der Gruppe ihren Boden.
Die Rechnung, die aufgeht
Zählen Sie die Aufgaben in einem Piazzolla-Stück: eine Führungslinie, eine Gegenmelodie, ein harmonisches Bett, eine perkussive Mittellage und ein Bassmotor. Das sind fünf Aufgaben. Das Quintett weist jeder genau einen Spieler zu, womit jede Stimme freiliegt, und dieses Freiliegen ist es, was die Genauigkeit erzwingt, die seine Rhythmen brauchen.
Es löst auch ein Balanceproblem. Das traditionelle Tangoorchester hat drei oder vier Bandoneons, was eine prachtvolle Wand und einen verwischten Anschlag ergibt, gut für Tänzer und tödlich für Kontrapunkt. Mit je einem Instrument hat jeder Einsatz in einer Fuge seine eigene Farbe und lässt sich mit dem Ohr verfolgen. Fuga y misterio funktioniert, weil fünf verschiedene Klangfarben das Thema nacheinander aufnehmen.
Und es ist transportabel. Fünf Musiker gehen auf Tournee, passen auf eine Clubbühne und lassen sich bezahlen. Piazzolla arbeitete dreißig Jahre lang ununterbrochen, und die Wirtschaftlichkeit dieser Besetzung ist ein Grund dafür, dass es den Katalog überhaupt gibt.
Die Varianten
Dabei blieb er nicht stehen. Das Conjunto 9 von 1971 fügte Cello, Bratsche, Schlagzeug und eine zweite Gitarre hinzu und brachte einige seiner ehrgeizigsten Stücke hervor, bevor es aus finanziellen Gründen einging. Seine elektronischen Oktette der mittleren 1970er nahmen Synthesizer, E-Bass und Drums dazu und spalten bis heute die Meinungen. Die letzte Gruppe, das Sexteto Nuevo Tango von 1989, ließ die Violine weg und benutzte zwei Bandoneons, Cello, Klavier, Gitarre und Bass, ein dunklerer und bittererer Klang und das Letzte, was er vor dem Schlaganfall aufbaute.
Dennoch ist das Quintett das Format, das seine Verlage und Bearbeiter als Standard behandeln und von dem die meisten Ensembles aus reduzieren oder erweitern.
Reduzieren, ohne es zu verlieren
Wenn Sie weniger als fünf Spieler haben, ist die Rangfolge unbarmherzig: Behalten Sie die Bassfunktion und eine melodische Stimme, dann fügen Sie Harmonik hinzu. Piazzolla überlebt den Verlust der Gitarre und sogar den des Klaviers. Er überlebt den Verlust des rhythmischen Bodens nicht, denn ohne ihn haben die Synkopen nichts, wogegen sie synkopieren könnten.
Das ist die Logik dahinter, wie wir es in Singapur als Duo spielen: Der Kontrabass übernimmt die gesamte Rolle der Rhythmusgruppe, einschließlich des Arrastre und der perkussiven Schläge, während das Akkordeon die Melodie des Bandoneons und die harmonischen Stöße des Klaviers abdeckt und Takt für Takt zwischen beiden wechselt. Kommt Ksenia dazu, stellt die dritte Stimme den Kontrapunkt wieder her, für den die Violine des Quintetts da war. Es ist ein Kompromiss, und es ist ein ehrlicher, denn der Satz ist aus unabhängigen Linien gebaut, und unabhängige Linien lassen sich neu verteilen.
Frequently asked
Welche Instrumente spielten in Piazzollas Quintett?
Bandoneon, Violine, Klavier, E-Gitarre und Kontrabass. Piazzolla gründete das Quinteto Nuevo Tango 1960 in dieser Besetzung und kehrte für sein zweites Quintett von 1978 bis 1988 dazu zurück, das Tango: Zero Hour einspielte und allgemein als die maßgebliche Gruppe für seine Musik gilt.
Warum setzte Piazzolla eine E-Gitarre in einer Tangogruppe ein?
Sie gab ihm eine perkussive Mittelstimme mit sauberem Anschlag, Akkorde, die die Lage des Klaviers getrübt hätten, und einen Spieler, der ein Solo improvisieren konnte. Sie signalisierte außerdem, dass dies kein traditionelles Orchester war, und das war Teil der Absicht und Teil des Grundes, warum die Traditionalisten so laut protestierten.
Lässt sich Piazzolla mit weniger als fünf Musikern spielen?
Ja, und Duos, Trios und Streichquartette tun es ständig. Der Satz ist kontrapunktisch, die Linien lassen sich also neu verteilen. Das Einzige, was Sie nicht weglassen können, ist die rhythmische Bassfunktion, denn die Synkopen ergeben nur gegen einen harten, gleichmäßigen Puls darunter einen Sinn.
L'organico del Quinteto Nuevo Tango
Bandoneon, violino, pianoforte, chitarra elettrica, contrabbasso. Perché Piazzolla scelse cinque musicisti nel 1960 e che cosa fa ciascuno di loro.
Perché cinque, e perché allora
Piazzolla aveva già provato con organici più grandi. Il suo Octeto Buenos Aires del 1955 aveva otto musicisti, fra cui due bandoneon e una sezione d'archi, ed era una provocazione deliberata rivolta alla tradizionale orquesta tipica. All'inizio degli anni Sessanta diresse anche un'orchestra d'archi a New York e non gli piacque ciò che faceva alla sua musica. Il problema del peso è che leviga le cose, e la sua scrittura vive di spigoli.
Il Quinteto Nuevo Tango, formato nel 1960, fu la soluzione: un musicista per funzione, nessun raddoppio, nessun posto dove nascondersi. Tornò a quel formato per il secondo quintetto, dal 1978 al 1988, che per la maggior parte degli ascoltatori è la versione definitiva della sua musica. Fra tutti e due, i due quintetti coprono la maggioranza delle incisioni che la gente conosce.
Che cosa fa ciascun musicista
Bandoneon. Lo strumento di Piazzolla, e quello che tiene la voce principale, il riempimento armonico e gran parte dell'attacco ritmico. È l'unico strumento del gruppo che può fare tutte e tre le cose insieme, ed è per questo che sta al centro invece che in prima fila.
Violino. La seconda voce melodica, e quella che rende udibile il contrappunto: due linee con timbri diversi si possono seguire insieme in un modo che due bandoneon non consentono. Fornisce anche gli effetti percussivi: chicharra, latigo, colpi con il legno dell'arco.
Pianoforte. Armonia, ma soprattutto come strumento ritmico. In questo gruppo il pianoforte suona accordi corti, secchi e duri sul battito molto più spesso di quanto suoni una tessitura tenuta, e insieme al contrabbasso ancora il marcato.
Chitarra elettrica. Quella discussa, e il motivo per cui molti tradizionalisti liquidarono il gruppo a prima vista. Aggiunge un centro percussivo dall'attacco pulito, può tenere accordi che impasterebbero il pianoforte e prende assoli improvvisati. È anche il suono che colloca il gruppo nella sua epoca, nel modo migliore.
Contrabbasso. Il motore. Porta il 3-3-2 e il marcato, scivola dentro i battiti forti con l'arrastre, e schiaffeggia e percuote lo strumento per fare percussione. In questa musica il basso non è accompagnamento; è la parte su cui tutto il resto è cronometrato. Kicillof, Lopez Ruiz, Console e poi la lunga permanenza di Hector Console nel secondo quintetto diedero al gruppo il suo pavimento.
L'aritmetica che lo fa funzionare
Conta i mestieri dentro un pezzo di Piazzolla: una linea principale, un contrappunto melodico, un letto armonico, un centro percussivo e un motore di basso. Sono cinque mestieri. Il quintetto assegna esattamente un musicista a ciascuno, il che significa che ogni parte è scoperta, e l'esposizione è ciò che impone la precisione che i suoi ritmi richiedono.
Risolve anche un problema di equilibrio. L'orchestra tradizionale del tango ha tre o quattro bandoneon, il che produce un muro splendido e un attacco sfocato: perfetto per chi balla, fatale per il contrappunto. Con un solo strumento per tipo, ogni entrata di una fuga ha un colore suo e si può seguire a orecchio. Fuga y misterio funziona perché cinque timbri distinti prendono il soggetto a turno.
Ed è trasportabile. Cinque musicisti girano in tournée, stanno sul palco di un locale e si possono pagare. Piazzolla ha lavorato senza sosta per trent'anni, e l'economia di quell'organico è parte del motivo per cui il catalogo esiste.
Le varianti
Non si fermò lì. Il Conjunto 9 del 1971 aggiunse violoncello, viola, percussioni e una seconda chitarra e produsse alcune delle sue pagine più ambiziose prima di sciogliersi per motivi economici. I suoi ottetti elettronici di metà anni Settanta aggiunsero sintetizzatore, basso elettrico e batteria, e dividono nettamente le opinioni ancora oggi. L'ultimo gruppo, il Sexteto Nuevo Tango del 1989, eliminò il violino e usò due bandoneon, violoncello, pianoforte, chitarra e contrabbasso: un suono più cupo e più amaro, e l'ultima cosa che costruì prima dell'ictus.
Il quintetto resta comunque il formato che i suoi editori e i suoi arrangiatori trattano come standard, e quello da cui la maggior parte degli ensemble riduce o a cui si allarga.
Ridurlo senza perderlo
Se hai meno di cinque musicisti, l'ordine di priorità non fa sconti: tieni la funzione del basso e una voce melodica, e poi aggiungi l'armonia. Piazzolla sopravvive alla perdita della chitarra e perfino a quella del pianoforte. Non sopravvive alla perdita del pavimento ritmico, perché senza di quello le sincopi non hanno niente contro cui essere sincopate.
È questa la logica di come lo suoniamo in duo a Singapore: il contrabbasso si prende tutto il ruolo della sezione ritmica, compresi l'arrastre e i colpi percussivi, mentre la fisarmonica copre la melodia del bandoneon e le stoccate armoniche del pianoforte, passando dall'una alle altre battuta per battuta. Aggiungi Ksenia e la terza voce restituisce il contrappunto che nel quintetto era compito del violino. È un compromesso, ed è un compromesso onesto, perché la scrittura è fatta di linee indipendenti e le linee indipendenti si possono ridistribuire.
Frequently asked
Quali strumenti c'erano nel quintetto di Piazzolla?
Bandoneon, violino, pianoforte, chitarra elettrica e contrabbasso. Piazzolla formò il Quinteto Nuevo Tango con quell'organico nel 1960 e vi tornò per il secondo quintetto, dal 1978 al 1988, che incise Tango: Zero Hour ed è generalmente considerato il gruppo definitivo per la sua musica.
Perché Piazzolla usò una chitarra elettrica in un gruppo di tango?
Gli dava una voce centrale percussiva con un attacco pulito, accordi che avrebbero impastato il registro del pianoforte e un musicista in grado di improvvisare un assolo. Segnalava anche che quella non era un'orchestra tradizionale, il che era parte del punto e parte del motivo per cui i tradizionalisti protestarono così rumorosamente.
Si può suonare Piazzolla in meno di cinque?
Sì, e lo fanno continuamente duo, trii e quartetti d'archi. La scrittura è contrappuntistica, quindi le linee si possono ridistribuire. L'unica cosa a cui non si può rinunciare è la funzione ritmica del basso, perché le sincopi hanno senso solo contro una pulsazione dura e regolare che le sostiene.
A formação do Quinteto Nuevo Tango
Bandoneão, violino, piano, guitarra elétrica, contrabaixo. Porque Piazzolla fixou cinco músicos em 1960 e o que faz cada um deles.
Porquê cinco, e porquê naquele momento
Piazzolla já tinha experimentado formações maiores. O seu Octeto Buenos Aires de 1955 tinha oito músicos, incluindo dois bandoneões e uma secção de cordas, e era uma provocação deliberada dirigida à orquesta tipica tradicional. Dirigiu também uma orquestra de cordas em Nova Iorque no início dos anos 1960 e não gostou do que ela fazia à sua música. O problema do peso é que alisa as coisas, e a escrita dele depende de arestas.
O Quinteto Nuevo Tango, formado em 1960, foi a solução: um músico por função, nenhuma duplicação, nenhum sítio onde se esconder. Voltou ao formato no seu segundo quinteto, de 1978 a 1988, que a maioria dos ouvintes considera a versão definitiva da sua música. Entre os dois, os quintetos respondem pela maior parte das gravações que as pessoas conhecem.
O que faz cada músico
Bandoneão. O instrumento do próprio Piazzolla, que segura a voz principal, o enchimento harmónico e boa parte do ataque rítmico. É o único instrumento do grupo capaz de fazer as três coisas ao mesmo tempo, e é por isso que fica no centro em vez de à frente.
Violino. A segunda voz melódica, e a que torna o contraponto audível — duas linhas em timbres diferentes podem seguir-se em simultâneo de uma maneira que dois bandoneões não permitem. Fornece também os efeitos percussivos: chicharra, latigo, golpes com a madeira do arco.
Piano. Harmonia, mas sobretudo como instrumento rítmico. Neste grupo o piano toca acordes curtos, secos e duros sobre o tempo muito mais vezes do que toca textura sustentada, e fixa o marcato com o contrabaixo.
Guitarra elétrica. A polémica, e a razão por que muitos tradicionalistas desprezaram o grupo à primeira vista. Acrescenta um centro percussivo de ataque limpo, aguenta acordes que turvariam o piano e tira solos improvisados. É também o som que data o grupo na sua época, e da melhor maneira.
Contrabaixo. O motor. Leva o 3-3-2 e o marcato, desliza para os tempos fortes com o arrastre, e bate e percute o instrumento. Nesta música o contrabaixo não é acompanhamento; é a parte contra a qual tudo o resto é medido. Kicillof, Lopez Ruiz, Console e, mais tarde, a longa permanência de Hector Console no segundo quinteto deram ao grupo o seu chão.
A aritmética que faz isto funcionar
Conte as tarefas de uma peça de Piazzolla: uma linha principal, um contracanto, um leito harmónico, um centro percussivo e um motor de baixo. São cinco tarefas. O quinteto atribui exatamente um músico a cada uma, o que quer dizer que todas as partes ficam expostas, e é a exposição que obriga à precisão de que os seus ritmos precisam.
Resolve também um problema de equilíbrio. A orquestra tradicional de tango tem três ou quatro bandoneões, o que produz uma parede magnífica e um ataque esbatido — ótimo para quem dança, fatal para o contraponto. Com um de cada instrumento, cada entrada de uma fuga tem a sua cor e pode seguir-se de ouvido. Fuga y misterio resulta porque são cinco timbres distintos a pegar no sujeito à vez.
E é portátil. Cinco músicos andam em digressão, cabem no palco de um clube e podem ser pagos. Piazzolla trabalhou sem parar durante trinta anos, e a economia desta formação é parte da razão por que o catálogo existe.
As variantes
Ele não ficou por aqui. O Conjunto 9 de 1971 acrescentou violoncelo, viola, percussão e uma segunda guitarra e produziu parte da sua escrita mais ambiciosa antes de acabar por razões financeiras. Os seus octetos eletrónicos de meados dos anos 1970 acrescentaram sintetizador, baixo elétrico e bateria, e dividem opiniões com força até hoje. O último grupo, o Sexteto Nuevo Tango de 1989, dispensou o violino e usou dois bandoneões, violoncelo, piano, guitarra e contrabaixo — um som mais sombrio e mais amargo, e a última coisa que construiu antes do acidente vascular cerebral.
Ainda assim, é o quinteto o formato que os seus editores e arranjadores tratam como padrão, e aquele a partir do qual a maioria dos conjuntos reduz ou amplia.
Reduzir sem perder o essencial
Se tiver menos de cinco músicos, a ordem de prioridades não perdoa: guarde a função de baixo e uma voz melódica, e só depois acrescente harmonia. Piazzolla sobrevive a perder a guitarra e até o piano. Não sobrevive a perder o chão rítmico, porque sem ele as síncopas não têm contra o que sincopar.
É essa a lógica por trás da maneira como o tocamos em duo em Singapura: o contrabaixo assume todo o papel de secção rítmica, incluindo o arrastre e os golpes percussivos, enquanto o acordeão cobre a melodia do bandoneão e as estocadas harmónicas do piano, alternando entre elas de compasso para compasso. Junte-se a Ksenia e a terceira voz repõe o contraponto que o violino do quinteto estava lá para fornecer. É um compromisso, e é um compromisso honesto, porque a escrita foi construída em linhas independentes e as linhas independentes podem ser redistribuídas.
Frequently asked
Que instrumentos tinha o quinteto de Piazzolla?
Bandoneão, violino, piano, guitarra elétrica e contrabaixo. Piazzolla formou o Quinteto Nuevo Tango com essa formação em 1960 e voltou a ela no seu segundo quinteto, de 1978 a 1988, que gravou Tango: Zero Hour e é geralmente tido como o grupo definitivo da sua música.
Porque é que Piazzolla usou guitarra elétrica num grupo de tango?
Deu-lhe uma voz intermédia percussiva de ataque limpo, acordes que teriam turvado o registo do piano, e um músico capaz de improvisar um solo. Assinalava também que aquilo não era uma orquestra tradicional, o que fazia parte da intenção e parte da razão por que os tradicionalistas protestaram tão alto.
Pode tocar-se Piazzolla com menos de cinco músicos?
Pode, e faz-se a toda a hora em duos, trios e quartetos de cordas. A escrita é contrapontística, por isso as linhas podem ser redistribuídas. A única coisa que não se pode dispensar é a função rítmica do baixo, porque as síncopas só fazem sentido contra uma pulsação dura e constante por baixo delas.
Состав Quinteto Nuevo Tango
Бандонеон, скрипка, фортепиано, электрогитара, контрабас. Почему Пьяццолла остановился на пятерых в 1960 году, что делает каждый и почему баланс трудно превзойти.
Почему пятеро и почему тогда
Пьяццолла уже пробовал составы побольше. В его Octeto Buenos Aires 1955 года было восемь музыкантов, включая два бандонеона и струнную группу, и это был осознанный вызов традиционной orquesta tipica. В начале 1960-х он ещё руководил струнным оркестром в Нью-Йорке и не любил того, что тот делал с его музыкой. Беда с весом в том, что он всё сглаживает, а его письмо держится на острых краях.
Quinteto Nuevo Tango, собранный в 1960 году, и стал решением: по одному исполнителю на функцию, никаких дублировок, спрятаться негде. К этому формату он вернулся во втором квинтете, работавшем с 1978 по 1988 год, который большинство слушателей считает окончательной версией его музыки. На два квинтета вместе приходится большая часть известных записей.
Что делает каждый участник
Бандонеон. Собственный инструмент Пьяццоллы, он держит ведущий голос, гармоническую заполняющую ткань и изрядную долю ритмической атаки. Это единственный инструмент в группе, способный на все три вещи сразу, и потому он сидит в центре, а не впереди.
Скрипка. Второй мелодический голос и тот, что делает контрапункт слышимым: две линии в разных тембрах можно вести ухом одновременно так, как две линии двух бандонеонов вести нельзя. Она же поставляет ударные эффекты: chicharra, latigo, удары древком смычка.
Фортепиано. Гармония, но прежде всего как ударный инструмент. В этой группе фортепиано играет короткие, сухие, жёсткие аккорды по долям гораздо чаще, чем выдержанную фактуру, и вместе с басом держит маркато.
Электрогитара. Спорный участник и причина, по которой многие традиционалисты отвергали группу с первого взгляда. Она добавляет ударную середину с чистой атакой, может держать аккорды, которые замутили бы фортепиано, и берёт импровизированные соло. Она же — тот звук, который привязывает группу к её эпохе в лучшем смысле.
Контрабас. Мотор. Он несёт 3-3-2 и маркато, въезжает в сильные доли через arrastre, шлёпает и бьёт по инструменту ради перкуссии. В этой музыке бас не аккомпанемент; это партия, по которой выставляется время всего остального. Кисильоф, Лопес Руис, Консоле, а затем долгая работа Эктора Консоле во втором квинтете дали группе её опору.
Арифметика, на которой всё держится
Посчитайте работы в пьесе Пьяццоллы: ведущая линия, противосложение, гармоническая подстилка, ударная середина и басовый мотор. Это пять работ. Квинтет назначает на каждую ровно одного исполнителя, а значит, каждая партия открыта, и именно открытость вынуждает ту точность, которой требуют его ритмы.
Это решает ещё и проблему баланса. В традиционном оркестре танго три-четыре бандонеона, и получается роскошная стена со смазанной атакой — прекрасно для танцующих, гибельно для контрапункта. Когда каждого инструмента по одному, каждое вступление фуги имеет свою краску, и его можно проследить на слух. Fuga y misterio работает потому, что тему поочерёдно берут пять разных тембров.
И состав мобилен. Пятеро гастролируют, помещаются на клубную сцену, и им можно заплатить. Пьяццолла работал без остановки тридцать лет, и экономика такого состава — часть причины, по которой каталог вообще существует.
Варианты состава
На этом он не остановился. Conjunto 9 1971 года добавил виолончель, альт, ударные и вторую гитару и породил часть самой его амбициозной музыки, прежде чем распался по финансовым причинам. Его электрические октеты середины 1970-х добавили синтезатор, бас-гитару и ударные и до сих пор резко раскалывают мнения. Последняя группа, Sexteto Nuevo Tango 1989 года, отказалась от скрипки и взяла два бандонеона, виолончель, фортепиано, гитару и бас — звук более тёмный и более горький, и это последнее, что он построил до инсульта.
И всё же именно квинтет его издатели и аранжировщики считают стандартом, и именно от него ансамбли отсчитывают свои сокращения и расширения.
Как сократить состав, ничего не потеряв
Если исполнителей меньше пяти, порядок приоритетов беспощаден: сохраните басовую функцию и один мелодический голос, потом добавляйте гармонию. Пьяццолла переживает потерю гитары и даже фортепиано. Он не переживает потери ритмической опоры, потому что без неё синкопам не от чего отталкиваться.
На этой логике построено то, как мы играем его дуэтом в Сингапуре: контрабас берёт на себя всю роль ритм-группы, включая arrastre и ударные попадания, а аккордеон покрывает мелодию бандонеона и гармонические удары фортепиано, переключаясь между ними от такта к такту. Добавьте Ксению — и третий голос вернёт тот контрапункт, ради которого в квинтете была скрипка. Это компромисс, и компромисс честный, потому что музыка написана самостоятельными линиями, а самостоятельные линии можно перераспределить.
Frequently asked
Какие инструменты были в квинтете Пьяццоллы?
Бандонеон, скрипка, фортепиано, электрогитара и контрабас. Пьяццолла собрал Quinteto Nuevo Tango в таком составе в 1960 году и вернулся к нему во втором квинтете, работавшем с 1978 по 1988 год, который записал Tango: Zero Hour и обычно считается главной группой для его музыки.
Зачем Пьяццолле электрогитара в танго-составе?
Она дала ему ударный средний голос с чистой атакой, аккорды, которые замутили бы регистр фортепиано, и музыканта, способного импровизировать соло. Она же давала понять, что это не традиционный оркестр, в чём и состояла часть замысла и часть причины, по которой традиционалисты так громко возражали.
Можно ли играть Пьяццоллу составом меньше пяти человек?
Да, и это делают постоянно дуэты, трио и струнные квартеты. Письмо контрапунктическое, поэтому линии можно перераспределить. Единственное, от чего нельзя отказаться, — ритмическая басовая функция, потому что синкопы имеют смысл только на фоне жёсткого ровного пульса под ними.
新探戈五重奏的编制
班多钮琴、小提琴、钢琴、电吉他、低音提琴。皮亚佐拉 1960 年为什么定在五个人，每个人各干什么，以及这个平衡为什么难以超越。
为什么是五个人，为什么是那时候
皮亚佐拉试过更大的编制。他 1955 年的布宜诺斯艾利斯八重奏有八个人，其中两台班多钮琴外加一组弦乐，那是有意冲着传统的 orquesta tipica 去的一次挑衅。1960 年代初他还在纽约带过一个弦乐队，并且不喜欢那样处理出来的自己的音乐。分量的问题在于它会把东西抹平，而他的写作靠的正是棱角。
1960 年组建的新探戈五重奏就是答案：一个功能一个人，没有重复，无处可藏。1978 到 1988 年的第二个五重奏，他又回到了这个编制，而多数听者认为那才是他音乐的定本。两个五重奏加起来，占了人们熟悉的录音里的大半。
每个人各干什么
班多钮琴。皮亚佐拉自己的乐器，承担着主导声部、和声的填充，以及大量节奏上的冲击。它是这个组合里唯一能同时做完这三件事的乐器，所以它坐在中心，而不是摆在最前面。
小提琴。第二条旋律声部，也是让对位听得出来的那一件——两条线用不同的音色，才能被同时跟住，两台班多钮琴做不到这一点。它还负责那些打击性的效果：chicharra、latigo，以及用弓杆敲击。
钢琴。管和声，但主要是作为节奏乐器。在这个组合里，钢琴弹在拍点上的短促、干硬的和弦，远远多于它弹持续的织体，它和低音一起把 marcato 钉住。
电吉他。有争议的那一件，也是许多传统派一眼就否掉这个乐队的原因。它加进一个起音干净的打击性中声部，能按住那些放在钢琴上会糊掉的和弦，还能拉出即兴独奏。它同时也是那个把乐队牢牢标在它那个年代的声音，而且是以最好的方式。
低音提琴。发动机。它扛着 3-3-2 和 marcato，用 arrastre 滑进强拍，还拍打和敲击琴身来做打击效果。在这种音乐里，低音不是伴奏，而是其余一切据以对时的那个声部。基西约夫、洛佩斯·鲁伊斯、孔索莱，以及后来埃克托尔·孔索莱在第二个五重奏里长期的在位，给了这个乐队它的地板。
让它成立的那道算术
数一数一首皮亚佐拉作品里有多少份活：一条主导旋律、一条对题、一层和声底子、一个打击性的中声部，还有一台低音发动机。正好五份。五重奏给每一份派一个人，于是每一个声部都暴露在外，而正是这种暴露，逼出了他的节奏所需要的精确。
它也解决了一个平衡问题。传统的探戈乐队有三四台班多钮琴，出来的是一堵漂亮的墙和一个模糊的起音——对跳舞的人来说很好，对对位来说是致命的。每件乐器只有一件时，赋格里的每一次进入都有自己的颜色，耳朵跟得住。Fuga y misterio 之所以成立，就是因为五种分明的音色轮流接过那个主题。
而且它带得动。五个乐手出得了巡演，上得了俱乐部的舞台，也付得起报酬。皮亚佐拉三十年里一直在工作，这个编制在经济上的可行性，正是这份作品目录得以存在的原因之一。
那些变体
他并没有就此打住。1971 年的九重奏加进大提琴、中提琴、打击乐和第二把吉他，产出了他一些最有野心的写作，后来因为财务原因解散。1970 年代中期的电子八重奏加进合成器、电贝斯和鼓，直到今天仍然让人意见分裂。最后一个乐队，1989 年的新探戈六重奏，去掉小提琴，改用两台班多钮琴、大提琴、钢琴、吉他和低音——声音更暗、更苦，也是他中风之前搭起来的最后一个班底。
尽管如此，五重奏仍然是他的出版商和改编者当作标准的那个编制，也是多数乐团往下缩编或者往上扩编时的起点。
缩编而不丢掉它
如果你凑不齐五个人，优先次序是不讲情面的：先保住低音这一份功能和一条旋律声部，然后再加和声。皮亚佐拉经得起丢掉吉他，甚至经得起丢掉钢琴。他经不起丢掉那块节奏的地板，因为没有它，那些切分就没有东西可切。
我们在新加坡以二重奏的方式演奏它，背后就是这个逻辑：低音提琴承担整个节奏组的角色，包括 arrastre 和那些打击性的敲击，手风琴则覆盖班多钮琴的旋律和钢琴那些和声上的短促插入，一小节一小节地在两者之间切换。再加上克谢尼娅，第三条声部就把五重奏里本该由小提琴提供的对位补了回来。这是一种妥协，而且是一种诚实的妥协，因为这些作品本来就是用一条条独立的声部写成的，而独立的声部是可以重新分配的。
Frequently asked
皮亚佐拉的五重奏里有哪些乐器？
班多钮琴、小提琴、钢琴、电吉他和低音提琴。皮亚佐拉 1960 年按这个编制组建了新探戈五重奏，1978 到 1988 年的第二个五重奏又回到了它；那个乐队录下了 Tango: Zero Hour，通常被视为他音乐的定本班底。
皮亚佐拉为什么在探戈乐队里用电吉他？
它给了他一个起音干净的打击性中声部，给了他那些放在钢琴音区里会糊掉的和弦，也给了他一个能即兴独奏的乐手。它同时还宣告了这不是一支传统乐队，而那正是他的用意之一，也是传统派反应那么激烈的原因之一。
少于五个人能演奏皮亚佐拉吗？
可以，二重奏、三重奏和弦乐四重奏一直在这么做。他的写作是对位性的，所以那些声部可以重新分配。唯一不能丢的是低音那一份节奏功能，因为那些切分只有在下面有一个坚硬、稳定的脉动时才说得通。
Quinteto Nuevo Tango の編成
バンドネオン、ヴァイオリン、ピアノ、エレキギター、ベース。ピアソラが1960年に五人へ落ち着いた理由、各奏者の仕事、そしてこの均衡が崩しにくかった理由。
なぜ五人で、なぜその時期だったか
ピアソラはすでに大きな編成を試していました。1955年の Octeto Buenos Aires は八人編成で、バンドネオン二台と弦のセクションを含み、伝統的な orquesta tipica に向けた意図的な挑発でした。1960年代初めにはニューヨークで弦楽オーケストラも率いましたが、それが自分の音楽にもたらすものを嫌いました。厚みの問題は、物事をならしてしまうことにあり、彼の書法は角に依っているからです。
1960年に結成された Quinteto Nuevo Tango が、その答えでした。一つの役割に一人、重複なし、隠れる場所なし。彼は1978年から1988年までの第二期五重奏団でこの形に戻っていて、多くの聴き手はこれを彼の音楽の決定版と見ています。二つの五重奏団を合わせれば、人々が知っている録音の大半を占めます。
各奏者の仕事
バンドネオン。ピアソラ自身の楽器で、主旋律、和声の充填、そしてリズム上の打ち込みの多くを担います。この三つを同時にこなせるのは合奏の中でこの楽器だけで、だからこそ前面ではなく中心に座ります。
ヴァイオリン。第二の旋律の声であり、対位法を耳に聞こえるものにする担当です。音色の違う二本の線なら同時に追えますが、バンドネオン二台ではそうはいきません。打楽器的な効果も供給します。chicharra、latigo、弓の木の部分で打つ音。
ピアノ。和声ですが、主にリズム楽器としてです。この合奏でのピアノは、伸びる織りを作るより、短く乾いた硬い和音を拍の上に置くほうがはるかに多く、ベースと組んでマルカートを支えます。
エレキギター。物議を醸した一台で、多くの伝統派が見ただけでこの団体を切り捨てた理由でもあります。立ち上がりの明瞭な打楽器的な中音域を足し、ピアノなら濁ってしまう和音を保持でき、即興のソロも取ります。この団体をその時代のものとして刻む音でもあり、それは最良の意味においてです。
コントラバス。機関です。3-3-2とマルカートを運び、arrastre で拍頭へ滑り込み、楽器を叩いたり打ったりして打楽器の役をします。この音楽でのベースは伴奏ではありません。ほかのすべてがそれに対して時間を合わせる、そのパートです。キシロフ、ロペス・ルイス、コンソレ、そしてのちに第二期五重奏団で長く務めたエクトル・コンソレが、この団体の床を与えました。
この編成が成り立つ算数
ピアソラの一曲の中の仕事を数えてみてください。主旋律、対旋律、和声の寝床、打楽器的な中音域、そしてベースの原動機。五つの仕事です。五重奏団はそこに一人ずつを正確に割り当てます。つまりどのパートも露出していて、その露出こそが、彼のリズムが必要とする精度を強いるのです。
同時に、これは均衡の問題も解いています。タンゴの伝統的なオーケストラはバンドネオンを三台か四台使い、それは見事な壁と、ぼやけた立ち上がりを生みます。踊り手には申し分なく、対位法には致命的です。各楽器が一台ずつなら、フーガのどの入りにも固有の色があり、耳で追えます。Fuga y misterio が成り立つのは、五つの違う音色が主題を順に受け取るからです。
そして持ち運べます。五人なら旅に出られ、クラブの舞台に収まり、報酬も払えます。ピアソラは三十年のあいだ休まず働きましたし、この編成の経済性は、あのカタログが存在する理由の一部です。
その変種
彼はそこで止まりませんでした。1971年の Conjunto 9 はチェロ、ヴィオラ、打楽器、二台目のギターを加え、資金の事情で解散するまでに、彼のもっとも野心的な書法をいくつか生みました。1970年代半ばの電子八重奏団はシンセサイザー、エレキベース、ドラムを加え、いまなお評価がはっきり割れます。最後の団体、1989年の Sexteto Nuevo Tango はヴァイオリンを外し、バンドネオン二台、チェロ、ピアノ、ギター、ベースを使いました。より暗く苦い響きで、脳卒中の前に彼が作った最後のものです。
それでも、出版社も編曲者も標準として扱うのは五重奏団の形ですし、たいていの団体はそこから減らすか、そこへ足すかしています。
減らしても失わないために
五人より少ないなら、優先順位は容赦がありません。ベースの機能と旋律の声を一つ残し、それから和声を足します。ピアソラはギターを失っても、ピアノを失ってさえ生き延びます。リズムの床を失うと生き延びません。それがなければ、シンコペーションがずれる相手を持てないからです。
シンガポールで私たちがこれをデュオで演奏するときの理屈も、そこにあります。コントラバスが arrastre と打楽器的な打ち込みも含めてリズム・セクションの役割をすべて引き受け、アコーディオンがバンドネオンの旋律とピアノの和音の突きを、小節ごとに行き来しながらまかなうのです。クセニヤが加われば、第三の声が、五重奏団のヴァイオリンが担っていた対位法を取り戻します。これは妥協ですが、誠実な妥協です。この書法は独立した線として組み立てられていて、独立した線は配り直せるからです。
Frequently asked
ピアソラの五重奏団の編成は何でしたか？
バンドネオン、ヴァイオリン、ピアノ、エレキギター、コントラバスです。ピアソラは1960年にこの編成で Quinteto Nuevo Tango を結成し、1978年から1988年までの第二期五重奏団でも同じ形に戻りました。この団体が Tango: Zero Hour を録音しており、彼の音楽の決定版の合奏と見なされています。
ピアソラはなぜタンゴの合奏にエレキギターを入れたのですか？
立ち上がりの明瞭な打楽器的な中声、ピアノの音域では濁ってしまう和音、そしてソロを即興できる奏者が手に入ったからです。同時に、これが伝統的なオーケストラではないという合図にもなりました。それは狙いの一部でもあり、伝統派があれほど大きな声で反対した理由の一部でもあります。
ピアソラは五人より少ない人数で演奏できますか？
できますし、デュオ、トリオ、弦楽四重奏が絶えずやっています。書法が対位法的なので、線を配り直せるのです。唯一落とせないのがリズムのベースの機能で、シンコペーションは下にある硬く安定した拍に対してのみ意味を持つからです。
Quinteto Nuevo Tango의 편성
반도네온, 바이올린, 피아노, 일렉트릭 기타, 베이스. 1960년에 피아졸라가 다섯 명으로 정한 이유, 각자가 하는 일, 그 균형을 이기기 어려웠던 까닭입니다.
왜 다섯이고, 왜 그때인가
피아졸라는 이미 더 큰 편성을 해 봤습니다. 1955년의 Octeto Buenos Aires는 반도네온 둘과 현악 파트를 포함한 여덟 명이었고, 전통적인 orquesta tipica를 겨눈 의도된 도발이었습니다. 1960년대 초에는 뉴욕에서 현악 오케스트라도 이끌었는데, 그것이 자기 음악에 하는 짓을 싫어했습니다. 무게의 문제는 모든 것을 매끈하게 다듬어 버린다는 데 있고, 그의 서법은 모서리에 기대고 있습니다.
1960년에 결성한 Quinteto Nuevo Tango가 그 해답이었습니다. 기능마다 연주자 한 명, 겹침 없음, 숨을 데 없음. 그는 1978년부터 1988년까지의 두 번째 5중주에서 이 형태로 돌아갔고, 대부분의 청자는 그것을 그의 음악의 결정판으로 여깁니다. 사람들이 아는 녹음의 대부분은 이 두 5중주의 몫입니다.
각 연주자가 하는 일
반도네온. 피아졸라 자신의 악기이며, 주선율과 화성의 속채움, 그리고 리듬의 공격 상당 부분을 맡습니다. 이 셋을 한꺼번에 할 수 있는 유일한 악기이고, 그래서 앞에 나서는 대신 한가운데에 앉습니다.
바이올린. 둘째 선율 성부이자 대위법을 귀에 들리게 만드는 악기입니다. 음색이 다른 두 선은 반도네온 둘로는 불가능한 방식으로 동시에 따라갈 수 있습니다. 타악기 효과도 여기서 나옵니다. chicharra, latigo, 활대로 때리기입니다.
피아노. 화성이지만 주로 리듬 악기로 쓰입니다. 이 편성에서 피아노는 지속되는 결을 깔기보다 박 위에 짧고 메마르고 단단한 화음을 치는 일이 훨씬 잦고, 베이스와 함께 마르카토를 붙들어 맵니다.
일렉트릭 기타. 말이 많았던 악기이고, 많은 전통주의자가 이 그룹을 보자마자 내친 이유입니다. 깨끗한 공격을 가진 타악기적인 중간층을 더하고, 피아노에서는 탁해질 화음을 붙들 수 있으며, 즉흥 솔로를 맡습니다. 또한 이 그룹을 그 시대에 묶어 두는 소리이기도 한데, 가장 좋은 의미에서 그렇습니다.
더블베이스. 엔진입니다. 3-3-2와 마르카토를 나르고, arrastre로 센박에 미끄러져 들어가며, 악기를 때리고 쳐서 타악기 노릇을 합니다. 이 음악에서 베이스는 반주가 아닙니다. 나머지 전부가 그것에 맞춰 시간을 재는 파트입니다. 키칠로프, 로페스 루이스, 콘솔레, 그리고 두 번째 5중주에서 오래 자리를 지킨 엑토르 콘솔레가 이 그룹의 바닥을 깔아 주었습니다.
이 편성이 통하는 산수
피아졸라의 한 곡에서 해야 할 일을 세어 보십시오. 주선율, 대선율, 화성의 자리, 타악기적인 중간층, 그리고 베이스 모터입니다. 다섯 가지 일입니다. 5중주는 거기에 정확히 한 명씩을 배정하고, 그 말은 모든 파트가 드러난다는 뜻입니다. 그리고 드러남이야말로 그의 리듬이 요구하는 정확함을 강제합니다.
균형의 문제도 풀립니다. 탱고의 전통 악단에는 반도네온이 서넛 있어서, 아름다운 벽과 뭉개진 공격을 함께 만들어 냅니다. 춤추는 사람에게는 괜찮고 대위법에는 치명적입니다. 악기를 하나씩만 두면 푸가의 모든 진입이 자기 빛깔을 갖고 귀로 좇을 수 있게 됩니다. Fuga y misterio가 통하는 것은 뚜렷이 구별되는 다섯 음색이 주제를 차례로 받아 가기 때문입니다.
그리고 들고 다닐 수 있습니다. 다섯 명은 순회할 수 있고, 클럽 무대에 들어가며, 보수를 줄 수 있습니다. 피아졸라는 삼십 년 동안 쉬지 않고 일했고, 이 편성의 경제성은 그 목록이 존재하는 이유의 일부입니다.
변형들
그는 거기서 멈추지 않았습니다. 1971년의 Conjunto 9는 첼로와 비올라, 타악기, 둘째 기타를 더해 가장 야심 찬 서법을 내놓았지만 재정 문제로 접었습니다. 1970년대 중반의 전자 8중주는 신시사이저와 일렉트릭 베이스, 드럼을 더했고 지금까지도 평가가 날카롭게 갈립니다. 마지막 그룹인 1989년의 Sexteto Nuevo Tango는 바이올린을 빼고 반도네온 둘, 첼로, 피아노, 기타, 베이스를 썼습니다. 더 어둡고 더 쓴 소리였으며, 뇌졸중 전에 그가 세운 마지막 것이었습니다.
그래도 출판사와 편곡자들이 표준으로 다루는 형태는 5중주이고, 대부분의 앙상블이 줄이거나 늘릴 때 기준으로 삼는 것도 그것입니다.
잃지 않고 줄이기
다섯보다 적다면 우선순위는 가차 없습니다. 베이스 기능과 선율 성부 하나를 지키고, 그다음에 화성을 더하십시오. 피아졸라는 기타를 잃어도, 심지어 피아노를 잃어도 살아남습니다. 리듬의 바닥을 잃으면 살아남지 못합니다. 그것이 없으면 당김이 어긋날 대상 자체가 없기 때문입니다.
싱가포르에서 저희가 이 음악을 2중주로 연주하는 방식도 그 논리를 따릅니다. 더블베이스가 arrastre와 타악기적인 타격까지 포함해 리듬 섹션 전체를 맡고, 아코디언은 반도네온의 선율과 피아노의 화성적 찌르기를 마디마다 오가며 덮습니다. 여기에 크세니야가 더해지면 5중주에서 바이올린이 맡던 대위법이 세 번째 목소리로 되살아납니다. 타협이지만 정직한 타협입니다. 이 음악은 독립된 선들로 지어졌고, 독립된 선은 다시 나눠 줄 수 있기 때문입니다.
Frequently asked
피아졸라의 5중주에는 어떤 악기가 있었나요?
반도네온, 바이올린, 피아노, 일렉트릭 기타, 더블베이스입니다. 피아졸라는 1960년에 이 편성으로 Quinteto Nuevo Tango를 만들었고, 1978년부터 1988년까지의 두 번째 5중주에서 다시 이 형태로 돌아갔습니다. 그 5중주가 Tango: Zero Hour를 녹음했고 그의 음악을 위한 결정적인 그룹으로 여겨집니다.
피아졸라는 왜 탱고 그룹에 일렉트릭 기타를 썼나요?
깨끗한 공격을 가진 타악기적인 중간 성부, 피아노 음역에서는 탁해졌을 화음, 그리고 솔로를 즉흥할 수 있는 연주자를 얻었기 때문입니다. 이것이 전통 악단이 아니라는 신호이기도 했는데, 그 자체가 목적의 일부였고 전통주의자들이 그토록 크게 반발한 이유의 일부이기도 했습니다.
피아졸라를 다섯 명보다 적게 연주할 수 있나요?
가능하고, 2중주와 3중주, 현악 4중주가 끊임없이 하고 있습니다. 서법이 대위적이라 선들을 다시 나눠 줄 수 있습니다. 하나 뺄 수 없는 것은 리듬을 맡는 베이스 기능입니다. 당김은 아래에 단단하고 고른 박이 있어야만 뜻이 서기 때문입니다.
Susunan pemain Quinteto Nuevo Tango
Bandoneon, biola, piano, gitar elektrik, bes. Sebab Piazzolla memilih lima pemain pada 1960, tugas setiap satu, dan sebab keseimbangannya sukar ditandingi.
Mengapa lima, dan mengapa ketika itu
Piazzolla sudah pun mencuba yang lebih besar. Octeto Buenos Aires miliknya pada 1955 mempunyai lapan pemain, termasuk dua bandoneon dan satu seksyen tali, dan ia provokasi yang disengajakan terhadap orquesta tipica tradisional. Dia juga mengendalikan sebuah orkestra tali di New York pada awal 1960-an dan tidak menyukai kesannya terhadap muziknya. Masalah dengan berat ialah ia melicinkan segalanya, sedangkan penulisannya bergantung pada sudut yang tajam.
Quinteto Nuevo Tango, ditubuhkan pada 1960, ialah penyelesaiannya: seorang pemain bagi setiap fungsi, tiada pertindihan, tiada tempat bersembunyi. Dia kembali kepada format itu untuk kuintet keduanya dari 1978 hingga 1988, yang dianggap kebanyakan pendengar sebagai versi muktamad muziknya. Antara kedua-duanya, dua kuintet itu menyumbang majoriti rakaman yang dikenali orang.
Tugas setiap pemain
Bandoneon. Alat Piazzolla sendiri, dan ia memegang suara utama, isian harmoni dan sebahagian besar serangan ritma. Ia satu-satunya alat dalam kumpulan itu yang mampu melakukan ketiga-tiganya serentak, dan itulah sebabnya ia duduk di tengah dan bukan di hadapan sekali.
Biola. Suara melodi kedua, dan yang menjadikan kontrapuntal itu kedengaran, kerana dua garis dalam timbre berbeza boleh diikut serentak dengan cara yang tidak mampu dicapai dua bandoneon. Ia juga membekalkan kesan perkusi: chicharra, latigo, ketukan dengan kayu busur.
Piano. Harmoni, tetapi terutamanya sebagai alat ritma. Dalam kumpulan ini piano memainkan kord yang pendek, kering dan keras pada detiknya jauh lebih kerap daripada ia memainkan tekstur yang ditahan, dan ia mengukuhkan marcato bersama bes.
Gitar elektrik. Yang paling dipertikaikan, dan sebab ramai golongan tradisional menolak kumpulan ini sebaik melihatnya. Ia menambah bahagian tengah yang perkusif dengan serangan yang bersih, mampu menahan kord yang akan mengeruhkan piano, dan mengambil solo berimprovisasi. Ia juga bunyi yang menandakan era kumpulan ini dengan cara yang terbaik.
Bes berganda. Enjinnya. Ia membawa 3-3-2 dan marcato, menggelongsor masuk ke detik pertama dengan arrastre, serta menampar dan mengetuk alatnya untuk perkusi. Dalam muzik ini bes bukan iringan; ia bahagian yang menjadi rujukan masa bagi segala yang lain. Kicillof, Lopez Ruiz, Console dan kemudian tempoh panjang Hector Console dalam kuintet kedua memberikan kumpulan ini lantainya.
Aritmetik yang menjadikannya berhasil
Kira tugas dalam sesebuah karya Piazzolla: satu garis utama, satu melodi lawan, satu lapik harmoni, satu bahagian tengah yang perkusif, dan satu motor bes. Itu lima tugas. Kuintet ini menugaskan tepat seorang pemain kepada setiap satu, yang bermakna setiap bahagian terdedah, dan pendedahan itulah yang memaksa kejituan yang dituntut ritmanya.
Ia juga menyelesaikan masalah keseimbangan. Orkestra tango tradisional mempunyai tiga atau empat bandoneon, yang menghasilkan dinding bunyi yang indah dan serangan yang kabur, sesuai untuk penari, membunuh untuk kontrapuntal. Dengan satu daripada setiap alat, setiap kemasukan dalam sesebuah fuga mempunyai warnanya sendiri dan boleh dijejaki dengan telinga. Fuga y misterio berhasil kerana lima timbre yang berbeza mengambil subjeknya bergilir-gilir.
Dan ia mudah dibawa. Lima pemuzik boleh membuat jelajah, muat di atas pentas kelab, dan mampu dibayar. Piazzolla bekerja tanpa henti selama tiga puluh tahun, dan ekonomi susunan pemain itu sebahagian daripada sebab katalog itu wujud.
Varian-variannya
Dia tidak berhenti di situ. Conjunto 9 pada 1971 menambah selo, viola, perkusi dan gitar kedua lalu menghasilkan sebahagian daripada penulisannya yang paling bercita-cita tinggi sebelum bubar atas sebab kewangan. Oktet elektroniknya pada pertengahan 1970-an menambah sintesais, bes elektrik dan dram, dan ia memecahbelahkan pendapat dengan tajam sehingga hari ini. Kumpulan terakhirnya, Sexteto Nuevo Tango pada 1989, menggugurkan biola dan menggunakan dua bandoneon, selo, piano, gitar dan bes, iaitu bunyi yang lebih gelap dan lebih pahit, serta perkara terakhir yang dibinanya sebelum strok.
Walau bagaimanapun, kuintet itulah format yang dianggap standard oleh penerbit dan penyusun karyanya, dan format yang menjadi titik tolak kebanyakan ensembel untuk mengecil atau membesar.
Mengecilkannya tanpa kehilangannya
Jika anda mempunyai kurang daripada lima pemain, susunan keutamaannya tidak berkompromi: kekalkan fungsi bes dan satu suara melodi, kemudian tambah harmoni. Piazzolla masih hidup walaupun kehilangan gitar dan juga piano. Dia tidak hidup jika kehilangan lantai ritmanya, kerana tanpanya sinkopa itu tiada apa-apa untuk disinkopkan terhadapnya.
Itulah logik di sebalik cara kami memainkannya sebagai duo di Singapura: bes berganda mengambil keseluruhan peranan seksyen ritma, termasuk arrastre dan pukulan perkusifnya, sementara akordion merangkumi melodi bandoneon dan tikaman harmoni piano, bertukar antara kedua-duanya bar demi bar. Tambah Ksenia dan suara ketiga memulihkan kontrapuntal yang sepatutnya dibekalkan biola kuintet itu. Ia satu kompromi, dan ia kompromi yang jujur, kerana penulisannya dibina daripada garis-garis berdikari dan garis berdikari boleh diagihkan semula.
Frequently asked
Apakah alat muzik dalam kuintet Piazzolla?
Bandoneon, biola, piano, gitar elektrik dan bes berganda. Piazzolla menubuhkan Quinteto Nuevo Tango dengan susunan itu pada 1960 dan kembali kepadanya untuk kuintet keduanya dari 1978 hingga 1988, yang merakam Tango: Zero Hour dan umumnya dianggap kumpulan muktamad bagi muziknya.
Mengapa Piazzolla menggunakan gitar elektrik dalam kumpulan tango?
Ia memberinya suara tengah yang perkusif dengan serangan yang bersih, kord yang akan mengeruhkan register piano, dan seorang pemain yang boleh berimprovisasi solo. Ia juga mengisyaratkan bahawa ini bukan orkestra tradisional, dan itu sebahagian daripada tujuannya serta sebahagian daripada sebab golongan tradisional membantah sekuat itu.
Bolehkah Piazzolla dimainkan oleh kurang daripada lima pemuzik?
Boleh, dan ia dilakukan sepanjang masa oleh duo, trio dan kuartet tali. Penulisannya bersifat kontrapuntal, jadi garis-garisnya boleh diagihkan semula. Satu perkara yang tidak boleh digugurkan ialah fungsi bes ritma, kerana sinkopanya hanya masuk akal terhadap denyut yang keras dan mantap di bawahnya.
Quinteto Nuevo Tango அணி
பந்தோனியன், வயலின், பியானோ, மின் கிடார், பாஸ். 1960-இல் Piazzolla ஏன் ஐந்து வாசிப்பாளர்களில் நிலைத்தார், ஒவ்வொருவரும் என்ன செய்கிறார், அந்தச் சமநிலை ஏன் வலிமையானது.
ஏன் ஐந்து, ஏன் அப்போது
Piazzolla ஏற்கெனவே பெரியதை முயற்சித்திருந்தார். 1955-இன் அவருடைய Octeto Buenos Aires-இல் எட்டு வாசிப்பாளர்கள் இருந்தனர், இரு பந்தோனியன்களும் ஒரு கம்பி இசைப் பிரிவும் உட்பட; அது பாரம்பரிய orquesta tipica-வை நோக்கி வேண்டுமென்றே விடுக்கப்பட்ட சவால். 1960-களின் தொடக்கத்தில் நியூயார்க்கில் ஒரு கம்பி ஆர்கெஸ்ட்ராவையும் நடத்தினார், அது தன் இசைக்குச் செய்ததை அவர் விரும்பவில்லை. எடையின் பிரச்சினை என்னவென்றால் அது விஷயங்களை மென்மையாக்கிவிடுகிறது; அவருடைய எழுத்தோ விளிம்புகளைச் சார்ந்தது.
1960-இல் உருவான Quinteto Nuevo Tangoதான் தீர்வு: ஒவ்வொரு செயல்பாட்டுக்கும் ஒரு வாசிப்பாளர், இரட்டிப்பே இல்லை, ஒளிந்துகொள்ள இடமே இல்லை. 1978 முதல் 1988 வரையிலான தன் இரண்டாவது குவிண்டெட்டுக்கும் அவர் இதே வடிவத்துக்கே திரும்பினார்; பெரும்பாலான கேட்பவர்கள் அதையே அவருடைய இசையின் முடிவான வடிவமாகக் கருதுகிறார்கள். இந்த இரு குவிண்டெட்டுகளுமே மக்களுக்குத் தெரிந்த பதிவுகளில் பெரும்பகுதிக்குக் காரணம்.
ஒவ்வொரு வாசிப்பாளரும் செய்வது
பந்தோனியன். Piazzolla-வின் சொந்தக் கருவி; முன்னணிக் குரலையும், ஹார்மனி நிரப்பலையும், தாளத் தாக்குதலின் பெரும்பகுதியையும் அது தாங்குகிறது. குழுவில் இந்த மூன்றையும் ஒரே நேரத்தில் செய்யக்கூடிய ஒரே கருவி இதுதான்; அதனால்தான் அது முன்னால் அல்ல, மையத்தில் அமர்ந்திருக்கிறது.
வயலின். இரண்டாவது மெட்டுக் குரல், கௌன்டர்பாயின்ட்டைக் காதுக்குக் கேட்கச் செய்வதும் இதுவே — வெவ்வேறு ஒலியமைப்புகளில் உள்ள இரு வரிகளை ஒரே நேரத்தில் பின்தொடர முடியும், இரு பந்தோனியன்களால் அது முடியாது. தாள விளைவுகளையும் இதுவே தருகிறது: chicharra, latigo, வில்லின் மரப்பகுதியால் தட்டல்கள்.
பியானோ. ஹார்மனி, ஆனால் முக்கியமாக ஒரு தாளக் கருவியாக. இந்தக் குழுவில் பியானோ, நீடிக்கும் அமைப்பை வாசிப்பதைவிட மிக அடிக்கடி தாள அடிகளில் குறுகிய, வறண்ட, கடினமான கார்டுகளை வாசிக்கிறது; பாஸுடன் சேர்ந்து மார்க்காட்டோவை நங்கூரமிடுகிறது.
மின் கிடார். சர்ச்சைக்குரியது; பல பாரம்பரியவாதிகள் இந்தக் குழுவைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் ஒதுக்கியதற்குக் காரணமும் இதுவே. சுத்தமான தாக்குதலுடன் ஒரு தாள நடுப்பகுதியைச் சேர்க்கிறது, பியானோவைச் சேறாக்கிவிடும் கார்டுகளைப் பிடித்து வைக்க முடியும், இம்ப்ரவைஸ் செய்யப்பட்ட சோலோக்களையும் எடுக்கிறது. குழுவை அதன் காலகட்டத்துக்குள் மிகச் சிறந்த விதத்தில் நிறுத்தும் ஒலியும் இதுவே.
டபுள் பாஸ். இயந்திரம். 3-3-2-ஐயும் மார்க்காட்டோவையும் அது சுமக்கிறது, arrastre-உடன் டவுன்பீட்களுக்குள் சறுக்குகிறது, தாளத்துக்காகக் கருவியைத் தட்டியும் அறைந்தும் வாசிக்கிறது. இந்த இசையில் பாஸ் ஒரு துணை அல்ல; மற்ற அனைத்தும் எதை வைத்துக் காலக்கணக்கிடப்படுகிறதோ அந்தப் பகுதி அது. Kicillof, Lopez Ruiz, Console, பிறகு இரண்டாவது குவிண்டெட்டில் Hector Console-இன் நீண்ட பணிக்காலம் — இவைதான் குழுவுக்குத் தரையைக் கொடுத்தன.
அதை வேலை செய்யவைக்கும் கணக்கு
ஒரு Piazzolla படைப்பில் உள்ள வேலைகளை எண்ணுங்கள்: ஒரு முன்னணி வரி, ஒரு எதிர்மெட்டு, ஒரு ஹார்மனிப் படுகை, ஒரு தாள நடுப்பகுதி, ஒரு பாஸ் மோட்டார். அது ஐந்து வேலைகள். குவிண்டெட் ஒவ்வொன்றுக்கும் சரியாக ஒரு வாசிப்பாளரை ஒதுக்குகிறது; அதனால் ஒவ்வொரு பகுதியும் வெளிப்பட்டு நிற்கிறது, அந்த வெளிப்பாடுதான் அவருடைய தாளங்களுக்குத் தேவையான துல்லியத்தைக் கட்டாயப்படுத்துகிறது.
இது ஒரு சமநிலைப் பிரச்சினையையும் தீர்க்கிறது. டாங்கோவின் பாரம்பரிய ஆர்கெஸ்ட்ராவில் மூன்று அல்லது நான்கு பந்தோனியன்கள் இருக்கின்றன; அது அழகான ஒரு சுவரையும் மங்கலான தாக்குதலையும் உருவாக்குகிறது — நடனமாடுபவர்களுக்கு நல்லது, கௌன்டர்பாயின்ட்டுக்கு மரணம். ஒவ்வொரு கருவியும் ஒன்று என்றால், ஒரு ஃபியூகில் ஒவ்வொரு நுழைவுக்கும் தனி நிறம் இருக்கிறது, காதால் பின்தொடர முடிகிறது. ஐந்து தனித்துவமான ஒலியமைப்புகள் முறை வைத்துக் கருப்பொருளை எடுத்துக்கொள்வதால்தான் Fuga y misterio வேலை செய்கிறது.
மேலும் இது எடுத்துச் செல்லக்கூடியது. ஐந்து இசைக்கலைஞர்கள் சுற்றுப்பயணம் செய்ய முடியும், ஒரு கிளப் மேடையில் அடங்குவார்கள், அவர்களுக்குச் சம்பளமும் கொடுக்க முடியும். Piazzolla முப்பது ஆண்டுகள் இடைவிடாமல் உழைத்தார்; இந்த அணியின் பொருளாதாரமும் அந்தப் பட்டியல் இருப்பதற்கான காரணங்களில் ஒன்று.
மாறுபாடுகள்
அவர் அத்துடன் நிற்கவில்லை. 1971-இன் Conjunto 9 ஒரு செலோ, வயோலா, பெர்கஷன், இரண்டாவது கிடார் ஆகியவற்றைச் சேர்த்து, நிதிக் காரணங்களால் கலைவதற்கு முன் அவருடைய மிக லட்சியமான எழுத்தில் சிலவற்றை உருவாக்கியது. 1970-களின் நடுப்பகுதியில் அவருடைய எலக்ட்ரானிக் ஆக்டெட்டுகள் சின்தசைசர், மின் பாஸ், டிரம்ஸ் ஆகியவற்றைச் சேர்த்தன; இன்றுவரை அவை கருத்துகளைக் கூர்மையாகப் பிளக்கின்றன. கடைசிக் குழுவான 1989-இன் Sexteto Nuevo Tango வயலினை விட்டுவிட்டு, இரு பந்தோனியன்கள், செலோ, பியானோ, கிடார், பாஸ் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தியது — இருண்ட, கசப்பான ஒலி; பக்கவாதத்துக்கு முன் அவர் கட்டிய கடைசி விஷயம்.
இருந்தாலும், அவருடைய பதிப்பாளர்களும் அமைப்பாளர்களும் நிலையானதாகக் கருதும் வடிவம் குவிண்டெட்தான்; பெரும்பாலான குழுக்கள் அதிலிருந்து சுருக்கவோ விரிவாக்கவோ செய்கின்றன.
அதை இழக்காமல் சுருக்குவது
உங்களிடம் ஐந்துக்கும் குறைவான வாசிப்பாளர்கள் இருந்தால், முன்னுரிமை வரிசை கருணையற்றது: பாஸ் செயல்பாட்டையும் ஒரு மெட்டுக் குரலையும் வைத்துக்கொள்ளுங்கள், பிறகு ஹார்மனியைச் சேருங்கள். கிடாரை இழந்தாலும், பியானோவையே இழந்தாலும் Piazzolla உயிர்பிழைப்பார். தாளத் தரையை இழந்தால் அவர் உயிர்பிழைக்க மாட்டார், ஏனெனில் அது இல்லாமல் சிங்கோபேஷன்களுக்கு எதிராக நிற்க எதுவும் இல்லை.
சிங்கப்பூரில் நாங்கள் இதை ஒரு டூயோவாக வாசிக்கும் விதத்துக்குப் பின்னால் உள்ள தர்க்கம் இதுதான்: arrastre-உம் தாளத் தட்டல்களும் உட்பட ரிதம் பிரிவின் முழுப் பாத்திரத்தையும் டபுள் பாஸ் எடுத்துக்கொள்கிறது, அக்கார்டியன் பந்தோனியனின் மெட்டையும் பியானோவின் ஹார்மனிக் குத்துகளையும் உள்ளடக்கி, பாருக்குப் பார் அவற்றுக்கு இடையே மாறுகிறது. Ksenia-ஐச் சேர்த்தால், குவிண்டெட்டின் வயலின் தரவந்த கௌன்டர்பாயின்ட்டை மூன்றாவது குரல் மீட்டுத் தருகிறது. இது ஒரு சமரசம்தான், நேர்மையான சமரசம்; ஏனெனில் எழுத்து தனித்தனி வரிகளாகக் கட்டப்பட்டது, தனித்தனி வரிகளை மறுபங்கீடு செய்ய முடியும்.
Frequently asked
Piazzolla-வின் குவிண்டெட்டில் என்ன கருவிகள் இருந்தன?
பந்தோனியன், வயலின், பியானோ, மின் கிடார், டபுள் பாஸ். 1960-இல் இந்த அணியுடன் Piazzolla, Quinteto Nuevo Tango-வை உருவாக்கினார்; 1978 முதல் 1988 வரையிலான தன் இரண்டாவது குவிண்டெட்டுக்கும் அதே அணிக்குத் திரும்பினார். அந்தக் குழுதான் Tango: Zero Hour-ஐப் பதிவு செய்தது, அவருடைய இசைக்கான முடிவான குழுவாகப் பொதுவாகக் கருதப்படுவதும் அதுவே.
ஒரு டாங்கோ குழுவில் Piazzolla ஏன் மின் கிடாரைப் பயன்படுத்தினார்?
சுத்தமான தாக்குதலுடன் ஒரு தாள நடுக் குரலையும், பியானோவின் ரெஜிஸ்டரைச் சேறாக்கியிருக்கக்கூடிய கார்டுகளையும், ஒரு சோலோவை இம்ப்ரவைஸ் செய்யக்கூடிய ஒரு வாசிப்பாளரையும் அது அவருக்குத் தந்தது. இது ஒரு பாரம்பரிய ஆர்கெஸ்ட்ரா அல்ல என்பதையும் அது அறிவித்தது; அதுவும் நோக்கத்தின் ஒரு பகுதி, பாரம்பரியவாதிகள் இவ்வளவு சத்தமாக எதிர்த்ததற்கான காரணத்தின் ஒரு பகுதியும்கூட.
ஐந்துக்கும் குறைவான இசைக்கலைஞர்களால் Piazzolla-வை வாசிக்க முடியுமா?
முடியும், டூயோக்களும் ட்ரையோக்களும் கம்பி நால்வர் குழுக்களும் அதைத் தொடர்ந்து செய்கின்றன. எழுத்து கௌன்டர்பாயின்ட் சார்ந்தது, எனவே வரிகளை மறுபங்கீடு செய்ய முடியும். விட்டுவிட முடியாத ஒரே விஷயம் தாளப் பாஸ் செயல்பாடு; ஏனெனில் அடியில் கடினமான, நிலையான ஒரு துடிப்புக்கு எதிராக மட்டுமே சிங்கோபேஷன்களுக்குப் பொருள் இருக்கிறது.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.