Tango & Piazzolla · 7 min read
Carlos Gardel and the sung tango
Carlos Gardel turned tango from dance music into song. His 1917 recording, the Paris years, the 1935 crash, and why Argentina still says he sings better.
Before Gardel, tango did not say much
Early tango was overwhelmingly instrumental. Where there were words they tended to be short, comic, often obscene, and thrown in as a chorus rather than sung as a narrative. The music was for dancing, and nobody stood still at the front to be listened to.
Gardel changed the job description. He was a singer of criollo songs — estilos, zambas, the rural repertoire — working in a duo with the Uruguayan Jose Razzano from around 1911. He brought that tradition's attention to text and melodic line across into tango, and the result was a new genre: tango cancion, the tango as a three-minute story sung by someone who means it.
Mi noche triste, 1917
The turning point is conventionally dated to 1917, when Gardel recorded Mi noche triste. The music was Samuel Castriota's instrumental Lita; the poet Pascual Contursi wrote a lyric over it about a man abandoned by a woman, alone in a room full of her leftover things — the bed, the mirror, the little lamp.
That sounds slight. It was not, because it established the template that tango lyrics have followed ever since: first person, past tense, a specific loss described through specific objects, in the street slang of Buenos Aires known as lunfardo. After Mi noche triste it was possible to write a tango about your own life, and within a decade the poets — Contursi, Celedonio Flores, later Enrique Santos Discepolo and Homero Manzi — had turned tango into the literature of the city.
The records, the films and the reach
Gardel recorded prolifically through the 1920s and 1930s, hundreds of sides, and he had exactly the voice for early recording technology: a warm baritone with clean diction, effortless in the middle, and a habit of pushing slightly behind the beat that makes the line feel conversational. Mi Buenos Aires querido, Volver, El dia que me quieras and Por una cabeza all come from his final years, written with the lyricist Alfredo Le Pera.
From 1928 he was a sensation in Paris and Europe. From 1931 he made films, first in France and then for Paramount in New York, and it is those films that turned him from a famous singer into a continental figure. He was a plausible film presence rather than a great actor, but he sang to camera and the camera liked him. Meanwhile Por una cabeza, a song about a man comparing his losses at the racetrack to his losses in love, went on to become the single most used tango in cinema, long after its composer was dead.
Where Gardel was born is still argued. Most scholarship places his birth in Toulouse in 1890, with his mother emigrating to Buenos Aires when he was a small child; Uruguay maintains a Tacuarembo birth. He is claimed by three countries, which is what happens to people this loved.
Medellin, 24 June 1935
On tour in Colombia, the aircraft carrying Gardel and his party collided with another plane on the ground at Medellin and caught fire. He died at 44, along with Le Pera and several musicians. The news produced public grief on a scale Argentina had not seen for a performer; his funeral procession in Buenos Aires the following year drew enormous crowds, and his grave at La Chacarita is still visited daily.
The phrase that survives him is cada dia canta mejor — every day he sings better. It began as affectionate hyperbole and has hardened into something like a national article of faith. The practical effect is that ninety years of Argentine singers have had to be measured against a man who cannot make a bad record any more.
What a player takes from him
Instrumentalists should listen to Gardel for phrasing, not repertoire. Almost everything expressive in tango playing is an imitation of a singer: the delayed entry, the slide into a note, the line that speeds up in the middle and then waits at the end of a phrase, the refusal to place a long note exactly where the bar says. Learn a Gardel record by ear and your playing of the same tune stops sounding like an exercise.
When we programme a set with Ksenia in the Trio de Tango, the Gardel material does something to a room that Piazzolla does not — people who have never heard the song still recognise that somebody is telling them something. That is his legacy more than any individual title: he gave tango the assumption that there is a person in the music, and that assumption still governs how the instrumental repertoire is played.
Frequently asked
Who was Carlos Gardel?
He was the singer and actor who made tango into a song form and became the most famous entertainer in the Spanish-speaking world in the 1920s and 1930s. Through hundreds of recordings and a series of Paramount films he defined how tango is sung, and he died in a plane crash in Colombia in 1935.
What is tango cancion?
Tango cancion is the sung tango: a narrative lyric, usually in the first person and often in Buenos Aires slang called lunfardo, set to a tango and performed to be listened to rather than danced. It is generally dated to Gardel's 1917 recording of Mi noche triste with words by Pascual Contursi.
What is Carlos Gardel's most famous song?
Volver and Mi Buenos Aires querido are the best known in Argentina, while Por una cabeza is the one most people worldwide have heard, largely through its use in films. El dia que me quieras, written with lyricist Alfredo Le Pera, is the other standard from his last years.
Carlos Gardel y el tango cantado
Carlos Gardel convirtió el tango en canción. Su grabación de 1917, los años de París, el accidente de 1935 y por qué en Argentina cada día canta mejor.
Antes de Gardel, el tango decía poco
El tango primitivo era abrumadoramente instrumental. Cuando había letra solía ser corta, cómica, a menudo obscena, y se soltaba como estribillo más que cantarse como relato. La música era para bailar, y nadie se quedaba quieto delante para que lo escucharan.
Gardel cambió la descripción del puesto. Era cantor de música criolla, estilos, zambas, el repertorio rural, y trabajaba en dúo con el uruguayo José Razzano desde alrededor de 1911. Trasladó al tango la atención al texto y a la línea melódica de aquella tradición, y el resultado fue un género nuevo: el tango canción, el tango como una historia de tres minutos cantada por alguien que la siente.
Mi noche triste, 1917
El punto de inflexión se sitúa por convención en 1917, cuando Gardel grabó Mi noche triste. La música era Lita, un instrumental de Samuel Castriota; el poeta Pascual Contursi escribió sobre ella una letra acerca de un hombre abandonado por una mujer, solo en una pieza llena de las cosas que ella dejó: la cama, el espejo, el farolito.
Suena a poca cosa. No lo era, porque fijó la plantilla que las letras de tango han seguido desde entonces: primera persona, tiempo pasado, una pérdida concreta contada a través de objetos concretos y en la jerga porteña llamada lunfardo. Después de Mi noche triste fue posible escribir un tango sobre la propia vida, y en una década los poetas, Contursi, Celedonio Flores y más tarde Enrique Santos Discépolo y Homero Manzi, habían convertido el tango en la literatura de la ciudad.
Los discos, las películas y el alcance
Gardel grabó muchísimo a lo largo de los años veinte y treinta, cientos de caras, y tenía exactamente la voz que pedía la tecnología de grabación temprana: un barítono cálido de dicción limpia, cómodo en el centro, con la costumbre de atrasarse ligeramente respecto del pulso, lo que hace que la frase suene conversada. Mi Buenos Aires querido, Volver, El día que me quieras y Por una cabeza son todas de sus últimos años, escritas con el letrista Alfredo Le Pera.
Desde 1928 fue un fenómeno en París y en Europa. Desde 1931 hizo cine, primero en Francia y después para Paramount en Nueva York, y son esas películas las que lo convirtieron de cantante famoso en figura continental. Era una presencia verosímil en pantalla más que un gran actor, pero cantaba a cámara y a la cámara le gustaba. Entretanto Por una cabeza, una canción sobre un hombre que compara lo que pierde en el hipódromo con lo que pierde en el amor, acabó siendo el tango más utilizado en el cine, mucho después de la muerte de su autor.
Dónde nació Gardel se sigue discutiendo. La mayor parte de la investigación sitúa su nacimiento en Toulouse en 1890, con una madre que emigró a Buenos Aires siendo él muy pequeño; Uruguay sostiene un nacimiento en Tacuarembó. Se lo disputan tres países, que es lo que ocurre con la gente a la que se quiere tanto.
Medellín, 24 de junio de 1935
De gira por Colombia, el avión que llevaba a Gardel y a su grupo chocó en tierra con otra aeronave en Medellín y se incendió. Murió a los 44 años, junto con Le Pera y varios músicos. La noticia provocó un duelo público de una escala que Argentina no había visto por un artista; su cortejo fúnebre en Buenos Aires, al año siguiente, congregó multitudes enormes, y su tumba en La Chacarita sigue recibiendo visitas a diario.
La frase que le sobrevive es cada día canta mejor. Empezó como una hipérbole cariñosa y se ha endurecido hasta convertirse en algo parecido a un artículo de fe nacional. El efecto práctico es que noventa años de cantantes argentinos han tenido que medirse con un hombre que ya no puede hacer un mal disco.
Qué saca de él un instrumentista
Los instrumentistas deberían escuchar a Gardel por el fraseo, no por el repertorio. Casi todo lo expresivo en el modo de tocar el tango es una imitación de un cantante: la entrada retrasada, el portamento hacia la nota, la línea que se acelera en el centro y después espera al final de la frase, la negativa a colocar una nota larga exactamente donde dice el compás. Aprende de oído un disco de Gardel y tu versión de esa misma melodía dejará de sonar a ejercicio.
Cuando programamos un pase con Ksenia en el Trio de Tango, el material de Gardel le hace algo a la sala que Piazzolla no hace: gente que no ha oído nunca la canción reconoce igualmente que alguien les está contando algo. Ese es su legado más que cualquier título concreto: le dio al tango la suposición de que hay una persona dentro de la música, y esa suposición sigue gobernando cómo se toca el repertorio instrumental.
Frequently asked
¿Quién fue Carlos Gardel?
Fue el cantante y actor que convirtió el tango en una forma de canción y llegó a ser el artista más famoso del mundo hispanohablante en los años veinte y treinta. A través de cientos de grabaciones y de una serie de películas de Paramount definió cómo se canta el tango, y murió en un accidente de avión en Colombia en 1935.
¿Qué es el tango canción?
El tango canción es el tango cantado: una letra narrativa, normalmente en primera persona y a menudo en la jerga porteña llamada lunfardo, puesta sobre un tango e interpretada para ser escuchada y no bailada. Suele datarse en la grabación que Gardel hizo en 1917 de Mi noche triste, con letra de Pascual Contursi.
¿Cuál es la canción más famosa de Carlos Gardel?
Volver y Mi Buenos Aires querido son las más conocidas en Argentina, mientras que Por una cabeza es la que más gente ha oído en todo el mundo, sobre todo por su uso en el cine. El día que me quieras, escrita con el letrista Alfredo Le Pera, es el otro clásico de sus últimos años.
Carlos Gardel et le tango chanté
Carlos Gardel a fait du tango une chanson. L'enregistrement de 1917, les années parisiennes, l'accident de 1935, et pourquoi il chante toujours mieux.
Avant Gardel, le tango ne disait pas grand-chose
Le tango des débuts était très majoritairement instrumental. Quand il y avait des paroles, elles étaient courtes, comiques, souvent grivoises, et jetées comme un refrain plutôt que chantées comme un récit. La musique servait à danser, et personne ne restait immobile devant l'orchestre pour être écouté.
Gardel a changé la fiche de poste. Il était chanteur de chansons criollas — estilos, zambas, le répertoire rural — et travaillait en duo avec l'Uruguayen Jose Razzano à partir de 1911 environ. Il a fait passer dans le tango l'attention que cette tradition porte au texte et à la ligne mélodique, et le résultat fut un genre nouveau : le tango chanson, le tango comme histoire de trois minutes chantée par quelqu'un qui la pense.
Mi noche triste, 1917
On date conventionnellement le tournant de 1917, quand Gardel enregistre Mi noche triste. La musique était Lita, une pièce instrumentale de Samuel Castriota ; le poète Pascual Contursi a écrit par-dessus un texte sur un homme abandonné par une femme, seul dans une chambre pleine des affaires qu'elle a laissées : le lit, le miroir, la petite lampe.
Cela paraît mince. Ça ne l'était pas, car le modèle ainsi posé est celui que les paroles de tango suivent depuis : première personne, passé, une perte précise décrite par des objets précis, dans l'argot des rues de Buenos Aires qu'on appelle le lunfardo. Après Mi noche triste, il devenait possible d'écrire un tango sur sa propre vie, et en une décennie les poètes — Contursi, Celedonio Flores, plus tard Enrique Santos Discepolo et Homero Manzi — avaient fait du tango la littérature de la ville.
Les disques, les films et la portée
Gardel enregistre abondamment dans les années 1920 et 1930, des centaines de faces, et il avait exactement la voix qu'il fallait aux techniques d'enregistrement de l'époque : un baryton chaud à la diction nette, à l'aise dans le médium, avec l'habitude de se placer légèrement derrière le temps, ce qui donne à la ligne un air de conversation. Mi Buenos Aires querido, Volver, El dia que me quieras et Por una cabeza datent tous de ses dernières années, écrits avec le parolier Alfredo Le Pera.
À partir de 1928, il fait sensation à Paris et en Europe. À partir de 1931, il tourne des films, d'abord en France puis pour la Paramount à New York, et ce sont ces films qui le font passer de chanteur célèbre à figure continentale. Il était une présence crédible à l'écran plus qu'un grand acteur, mais il chantait face à la caméra et la caméra l'aimait. Pendant ce temps, Por una cabeza, chanson d'un homme qui compare ses pertes aux courses à ses pertes en amour, est devenue le tango le plus utilisé au cinéma, bien après la mort de son compositeur.
Son lieu de naissance se discute encore. La plupart des travaux situent sa naissance à Toulouse en 1890, sa mère ayant émigré à Buenos Aires quand il était tout petit ; l'Uruguay soutient une naissance à Tacuarembo. Trois pays le revendiquent, ce qui est le sort des gens que l'on aime à ce point.
Medellin, 24 juin 1935
En tournée en Colombie, l'avion qui transportait Gardel et sa troupe est entré en collision au sol avec un autre appareil à Medellin et a pris feu. Il est mort à 44 ans, avec Le Pera et plusieurs musiciens. La nouvelle a provoqué un deuil public d'une ampleur que l'Argentine n'avait jamais connue pour un artiste ; son cortège funèbre à Buenos Aires, l'année suivante, a rassemblé des foules immenses, et sa tombe à La Chacarita reçoit encore des visites quotidiennes.
La formule qui lui survit est cada dia canta mejor — chaque jour il chante mieux. Elle a commencé comme une exagération affectueuse et s'est durcie en quelque chose qui ressemble à un article de foi national. Concrètement, quatre-vingt-dix ans de chanteurs argentins ont dû se mesurer à un homme qui ne peut plus faire de mauvais disque.
Ce qu'un instrumentiste lui prend
Les instrumentistes devraient écouter Gardel pour le phrasé, pas pour le répertoire. Presque tout ce qui est expressif dans le jeu du tango imite un chanteur : l'entrée retardée, le glissé vers la note, la ligne qui accélère au milieu puis attend en fin de phrase, le refus de poser une longue exactement là où la mesure l'indique. Apprenez un disque de Gardel d'oreille, et votre version du même air cesse de sonner comme un exercice.
Quand nous construisons un programme avec Ksenia dans le Trio de Tango, le répertoire de Gardel fait à la salle quelque chose que Piazzolla ne fait pas : des gens qui n'ont jamais entendu la chanson reconnaissent tout de même que quelqu'un est en train de leur raconter quelque chose. C'est son héritage, plus que tel ou tel titre : il a donné au tango le postulat qu'il y a une personne dans la musique, et ce postulat gouverne encore la façon dont on joue le répertoire instrumental.
Frequently asked
Qui était Carlos Gardel ?
C'était le chanteur et acteur qui a fait du tango une forme chantée et qui est devenu l'artiste le plus célèbre du monde hispanophone dans les années 1920 et 1930. Par des centaines d'enregistrements et une série de films Paramount, il a défini la manière de chanter le tango, et il est mort dans un accident d'avion en Colombie en 1935.
Qu'est-ce que le tango chanson ?
Le tango chanson, c'est le tango chanté : un texte narratif, le plus souvent à la première personne et souvent dans l'argot de Buenos Aires appelé lunfardo, posé sur un tango et interprété pour être écouté plutôt que dansé. On le date généralement de l'enregistrement par Gardel, en 1917, de Mi noche triste, sur des paroles de Pascual Contursi.
Quelle est la chanson la plus célèbre de Carlos Gardel ?
Volver et Mi Buenos Aires querido sont les plus connues en Argentine, tandis que Por una cabeza est celle que le plus de gens ont entendue dans le monde, surtout grâce au cinéma. El dia que me quieras, écrite avec le parolier Alfredo Le Pera, est l'autre standard de ses dernières années.
Carlos Gardel und der gesungene Tango
Carlos Gardel machte aus dem Tango ein Lied. Seine Aufnahme von 1917, die Pariser Jahre, der Absturz 1935 und warum Argentinien sagt, er singe immer besser.
Vor Gardel sagte der Tango nicht viel
Der frühe Tango war ganz überwiegend instrumental. Wo es Text gab, war er meist kurz, komisch, oft anzüglich und eher als Refrain eingeworfen denn als Erzählung gesungen. Die Musik war zum Tanzen da, und niemand stellte sich vorn hin, um sich anhören zu lassen.
Gardel änderte die Stellenbeschreibung. Er war ein Sänger kreolischer Lieder, also der estilos, zambas und des ländlichen Repertoires, und arbeitete ab etwa 1911 im Duo mit dem Uruguayer José Razzano. Die Aufmerksamkeit dieser Tradition für Text und melodische Linie brachte er in den Tango hinüber, und daraus entstand eine neue Gattung: der Tango Canción, der Tango als dreiminütige Geschichte, gesungen von jemandem, der sie ernst meint.
Mi noche triste, 1917
Der Wendepunkt wird üblicherweise auf 1917 datiert, als Gardel Mi noche triste aufnahm. Die Musik war Samuel Castriotas Instrumentalstück Lita; der Dichter Pascual Contursi schrieb einen Text darüber, über einen Mann, den eine Frau verlassen hat und der allein in einem Zimmer voller zurückgelassener Dinge sitzt: das Bett, der Spiegel, die kleine Lampe.
Das klingt nach wenig. Es war es nicht, denn damit stand die Vorlage fest, der Tangotexte seither folgen: erste Person, Vergangenheit, ein bestimmter Verlust, beschrieben über bestimmte Gegenstände, in dem Straßenjargon von Buenos Aires, der Lunfardo heißt. Nach Mi noche triste war es möglich, einen Tango über das eigene Leben zu schreiben, und binnen eines Jahrzehnts hatten die Dichter, Contursi, Celedonio Flores, später Enrique Santos Discépolo und Homero Manzi, aus dem Tango die Literatur der Stadt gemacht.
Die Platten, die Filme und die Reichweite
Gardel nahm in den 1920er und 1930er Jahren unablässig auf, Hunderte von Seiten, und er hatte genau die Stimme für die frühe Aufnahmetechnik: einen warmen Bariton mit klarer Aussprache, mühelos in der Mitte, dazu die Angewohnheit, ein wenig hinter dem Schlag zu bleiben, was die Linie sprechend wirken lässt. Mi Buenos Aires querido, Volver, El día que me quieras und Por una cabeza stammen alle aus seinen letzten Jahren und entstanden mit dem Textdichter Alfredo Le Pera.
Ab 1928 war er eine Sensation in Paris und in Europa. Ab 1931 drehte er Filme, zuerst in Frankreich, dann für Paramount in New York, und es waren diese Filme, die aus dem berühmten Sänger eine Figur des ganzen Kontinents machten. Er war eher eine glaubwürdige Erscheinung als ein großer Schauspieler, aber er sang in die Kamera, und die Kamera mochte ihn. Por una cabeza wiederum, ein Lied über einen Mann, der seine Verluste auf der Rennbahn mit seinen Verlusten in der Liebe vergleicht, wurde lange nach dem Tod seines Komponisten zum meistverwendeten Tango im Kino.
Wo Gardel geboren wurde, ist bis heute umstritten. Die Forschung setzt seine Geburt überwiegend 1890 in Toulouse an, mit einer Mutter, die nach Buenos Aires auswanderte, als er ein kleines Kind war; Uruguay hält an einer Geburt in Tacuarembó fest. Drei Länder beanspruchen ihn, und genau das passiert mit Menschen, die so geliebt werden.
Medellín, 24. Juni 1935
Auf einer Tournee in Kolumbien stieß das Flugzeug, das Gardel und seine Begleitung trug, am Boden von Medellín mit einer anderen Maschine zusammen und ging in Flammen auf. Er starb mit 44 Jahren, zusammen mit Le Pera und mehreren Musikern. Die Nachricht löste eine öffentliche Trauer aus, wie Argentinien sie für einen Künstler noch nicht erlebt hatte; sein Trauerzug durch Buenos Aires im Jahr darauf zog gewaltige Menschenmengen an, und sein Grab auf La Chacarita wird bis heute täglich besucht.
Der Satz, der ihn überdauert, lautet cada día canta mejor, jeden Tag singt er besser. Er begann als liebevolle Übertreibung und ist zu so etwas wie einem nationalen Glaubensartikel erstarrt. Praktisch heißt das: Neunzig Jahre lang mussten sich argentinische Sänger an einem Mann messen lassen, der keine schlechte Platte mehr machen kann.
Was Spielende von ihm mitnehmen
Instrumentalisten sollten Gardel wegen der Phrasierung hören, nicht wegen des Repertoires. Fast alles Ausdrucksvolle im Tangospiel ist die Nachahmung eines Sängers: der verzögerte Einsatz, das Hineingleiten in einen Ton, die Linie, die in der Mitte schneller wird und am Phrasenende wartet, die Weigerung, einen langen Ton genau dort zu setzen, wo der Takt es verlangt. Lernen Sie eine Gardel-Aufnahme nach Gehör, und Ihr Spiel derselben Melodie klingt nicht länger wie eine Übung.
Wenn wir mit Ksenia im Trio de Tango ein Set zusammenstellen, macht das Gardel-Material mit einem Raum etwas, das Piazzolla nicht macht: Auch Leute, die das Lied nie gehört haben, merken, dass ihnen jemand etwas erzählt. Das ist sein Erbe, mehr als jeder einzelne Titel: Er hat dem Tango die Annahme geschenkt, dass in der Musik ein Mensch steckt, und diese Annahme bestimmt bis heute, wie das instrumentale Repertoire gespielt wird.
Frequently asked
Wer war Carlos Gardel?
Er war der Sänger und Schauspieler, der aus dem Tango eine Liedform machte und in den 1920er und 1930er Jahren zum berühmtesten Unterhaltungskünstler der spanischsprachigen Welt wurde. Mit Hunderten Aufnahmen und einer Reihe von Paramount-Filmen prägte er, wie Tango gesungen wird; 1935 starb er bei einem Flugzeugunglück in Kolumbien.
Was ist Tango Canción?
Tango Canción ist der gesungene Tango: ein erzählender Text, meist in der ersten Person und oft im Straßenjargon von Buenos Aires, dem Lunfardo, auf einen Tango gesetzt und zum Zuhören statt zum Tanzen vorgetragen. Datiert wird er gewöhnlich auf Gardels Aufnahme von Mi noche triste aus dem Jahr 1917, mit Text von Pascual Contursi.
Was ist Carlos Gardels berühmtestes Lied?
In Argentinien sind Volver und Mi Buenos Aires querido am bekanntesten, während Por una cabeza weltweit am häufigsten gehört wurde, vor allem durch seine Verwendung in Filmen. El día que me quieras, entstanden mit dem Textdichter Alfredo Le Pera, ist der zweite Klassiker aus seinen letzten Jahren.
Carlos Gardel e il tango cantato
Carlos Gardel trasformò il tango da musica da ballo in canzone. L'incisione del 1917, gli anni di Parigi, lo schianto del 1935 e perché canta sempre meglio.
Prima di Gardel, il tango diceva poco
Il primo tango era in larghissima parte strumentale. Dove c'erano parole tendevano a essere brevi, comiche, spesso oscene, e buttate dentro come ritornello più che cantate come racconto. La musica serviva a ballare, e nessuno restava fermo davanti a tutti per farsi ascoltare.
Gardel cambiò la descrizione del mestiere. Era un cantante di canzoni criollas — estilos, zambas, il repertorio rurale — e lavorava in duo con l'uruguaiano José Razzano dal 1911 circa. Portò nel tango l'attenzione al testo e alla linea melodica propria di quella tradizione, e il risultato fu un genere nuovo: il tango canción, il tango come storia di tre minuti cantata da qualcuno che ci crede.
Mi noche triste, 1917
La svolta si data convenzionalmente al 1917, quando Gardel incise Mi noche triste. La musica era Lita, un brano strumentale di Samuel Castriota; il poeta Pascual Contursi ci scrisse sopra un testo su un uomo abbandonato da una donna, solo in una stanza piena delle cose che lei ha lasciato: il letto, lo specchio, la lampadina.
Detto così sembra poca cosa. Non lo era, perché fissò lo schema che i testi di tango hanno seguito da allora: prima persona, passato, una perdita precisa descritta attraverso oggetti precisi, nel gergo di strada di Buenos Aires chiamato lunfardo. Dopo Mi noche triste era possibile scrivere un tango sulla propria vita, e nel giro di dieci anni i poeti — Contursi, Celedonio Flores, poi Enrique Santos Discépolo e Homero Manzi — avevano fatto del tango la letteratura della città.
I dischi, i film e la diffusione
Gardel incise moltissimo per tutti gli anni Venti e Trenta, centinaia di facciate, e aveva esattamente la voce giusta per le prime tecnologie di registrazione: un baritono caldo con una dizione nitida, disinvolto nel registro centrale, e l'abitudine di stare un soffio dietro il tempo, che rende la linea colloquiale. Mi Buenos Aires querido, Volver, El día que me quieras e Por una cabeza vengono tutti dai suoi ultimi anni, scritti con il paroliere Alfredo Le Pera.
Dal 1928 fu un fenomeno a Parigi e in Europa. Dal 1931 girò film, prima in Francia e poi per la Paramount a New York, e sono quei film ad averlo trasformato da cantante famoso in figura continentale. Era una presenza credibile sullo schermo più che un grande attore, ma cantava in macchina e la macchina lo amava. Nel frattempo Por una cabeza, una canzone su un uomo che paragona le sue perdite all'ippodromo a quelle in amore, sarebbe diventata il tango più usato al cinema, molto dopo la morte del suo autore.
Su dove sia nato si discute ancora. La maggior parte degli studi colloca la sua nascita a Tolosa nel 1890, con la madre emigrata a Buenos Aires quando lui era piccolissimo; l'Uruguay sostiene una nascita a Tacuarembó. Se lo contendono tre paesi, che è quello che succede alle persone amate così.
Medellín, 24 giugno 1935
In tournée in Colombia, l'aereo che portava Gardel e il suo gruppo si scontrò a terra con un altro velivolo a Medellín e prese fuoco. Morì a 44 anni, insieme a Le Pera e a diversi musicisti. La notizia produsse un lutto pubblico di proporzioni che l'Argentina non aveva mai visto per un artista; il corteo funebre a Buenos Aires l'anno successivo richiamò folle enormi, e la sua tomba alla Chacarita è visitata ancora ogni giorno.
La frase che gli sopravvive è cada día canta mejor: ogni giorno canta meglio. Nacque come iperbole affettuosa e si è indurita in qualcosa che assomiglia a un articolo di fede nazionale. L'effetto pratico è che novant'anni di cantanti argentini si sono dovuti misurare con un uomo che non può più fare un disco brutto.
Che cosa ne ricava chi suona
Gli strumentisti dovrebbero ascoltare Gardel per il fraseggio, non per il repertorio. Quasi tutto ciò che è espressivo nel modo di suonare il tango è un'imitazione di un cantante: l'entrata ritardata, il portamento su una nota, la linea che accelera al centro e poi aspetta alla fine della frase, il rifiuto di mettere una nota lunga esattamente dove dice la battuta. Impara un disco di Gardel a orecchio e il tuo modo di suonare lo stesso motivo smette di sembrare un esercizio.
Quando costruiamo un programma con Ksenia nel Trio de Tango, il materiale di Gardel fa a una sala qualcosa che Piazzolla non fa: anche chi non ha mai sentito quella canzone riconosce che qualcuno gli sta raccontando qualcosa. È questa la sua eredità più di qualunque titolo: ha dato al tango il presupposto che nella musica ci sia una persona, e quel presupposto governa ancora il modo in cui si suona il repertorio strumentale.
Frequently asked
Chi era Carlos Gardel?
Fu il cantante e attore che fece del tango una forma di canzone e che divenne l'artista più famoso del mondo di lingua spagnola negli anni Venti e Trenta. Attraverso centinaia di incisioni e una serie di film della Paramount definì il modo in cui il tango si canta, e morì in un incidente aereo in Colombia nel 1935.
Che cos'è il tango canción?
Il tango canción è il tango cantato: un testo narrativo, di solito in prima persona e spesso nel gergo di Buenos Aires chiamato lunfardo, su una musica di tango ed eseguito per essere ascoltato più che ballato. Si fa di norma risalire all'incisione di Gardel del 1917 di Mi noche triste, con parole di Pascual Contursi.
Qual è la canzone più famosa di Carlos Gardel?
Volver e Mi Buenos Aires querido sono le più note in Argentina, mentre Por una cabeza è quella che più gente ha sentito nel mondo, soprattutto grazie all'uso nei film. El día que me quieras, scritta con il paroliere Alfredo Le Pera, è l'altro classico dei suoi ultimi anni.
Carlos Gardel e o tango cantado
Carlos Gardel transformou o tango de música de dança em canção. A gravação de 1917, os anos de Paris, o desastre de 1935 e o que a Argentina diz dele.
Antes de Gardel, o tango não dizia grande coisa
O tango antigo era esmagadoramente instrumental. Onde havia letra, tendia a ser curta, cómica, muitas vezes obscena, e atirada como refrão em vez de cantada como narrativa. A música era para dançar, e ninguém ficava parado à frente para ser ouvido.
Gardel mudou a descrição de funções. Era cantor de canções criollas — estilos, zambas, o repertório rural — a trabalhar em dueto com o uruguaio Jose Razzano desde cerca de 1911. Trouxe para o tango a atenção ao texto e à linha melódica dessa tradição, e o resultado foi um género novo: o tango-canção, o tango como história de três minutos cantada por alguém que a leva a sério.
Mi noche triste, 1917
O ponto de viragem é convencionalmente datado de 1917, quando Gardel gravou Mi noche triste. A música era Lita, uma peça instrumental de Samuel Castriota; o poeta Pascual Contursi escreveu por cima uma letra sobre um homem abandonado por uma mulher, sozinho num quarto cheio das coisas que ela deixou — a cama, o espelho, o candeeiro pequeno.
Isto parece pouco. Não era, porque fixou o modelo que as letras de tango seguiram desde então: primeira pessoa, passado, uma perda concreta descrita através de objetos concretos, na gíria das ruas de Buenos Aires chamada lunfardo. Depois de Mi noche triste passou a ser possível escrever um tango sobre a própria vida, e numa década os poetas — Contursi, Celedonio Flores, mais tarde Enrique Santos Discepolo e Homero Manzi — tinham feito do tango a literatura da cidade.
Os discos, os filmes e o alcance
Gardel gravou muitíssimo ao longo dos anos 1920 e 1930, centenas de faces, e tinha exatamente a voz certa para a tecnologia de gravação da época: um barítono quente de dicção limpa, sem esforço no registo médio, e o hábito de empurrar ligeiramente para trás do tempo, o que dá à linha um ar de conversa. Mi Buenos Aires querido, Volver, El dia que me quieras e Por una cabeza vêm todos dos seus últimos anos, escritos com o letrista Alfredo Le Pera.
A partir de 1928 foi um fenómeno em Paris e na Europa. A partir de 1931 fez filmes, primeiro em França e depois para a Paramount em Nova Iorque, e foram esses filmes que o transformaram de cantor famoso em figura continental. Era uma presença de ecrã plausível mais do que um grande ator, mas cantava para a câmara e a câmara gostava dele. Entretanto Por una cabeza, uma canção sobre um homem que compara as suas perdas no hipódromo às perdas no amor, viria a tornar-se o tango mais usado no cinema, muito depois de o seu compositor ter morrido.
Onde Gardel nasceu continua em discussão. A maior parte da investigação situa o nascimento em Toulouse, em 1890, com a mãe a emigrar para Buenos Aires quando ele era pequeno; o Uruguai defende um nascimento em Tacuarembo. É reclamado por três países, que é o que acontece a quem é assim tão amado.
Medellín, 24 de junho de 1935
Em digressão pela Colômbia, o avião que levava Gardel e a sua comitiva chocou com outro em terra, em Medellín, e ardeu. Morreu aos 44 anos, juntamente com Le Pera e vários músicos. A notícia provocou um luto público de uma dimensão que a Argentina nunca tinha visto por um artista; o cortejo fúnebre em Buenos Aires, no ano seguinte, juntou multidões enormes, e a sua campa na Chacarita continua a receber visitas todos os dias.
A frase que lhe sobrevive é cada dia canta mejor — cada dia canta melhor. Começou como exagero afetuoso e endureceu em algo parecido com um artigo de fé nacional. O efeito prático é que noventa anos de cantores argentinos tiveram de ser medidos contra um homem que já não pode fazer um disco mau.
O que um instrumentista leva dele
Os instrumentistas devem ouvir Gardel pelo fraseado, não pelo repertório. Quase tudo o que é expressivo no tango instrumental é uma imitação de um cantor: a entrada atrasada, o deslize para dentro da nota, a linha que acelera a meio e depois espera no fim da frase, a recusa de colocar uma nota longa exatamente onde o compasso manda. Aprenda um disco de Gardel de ouvido e a sua execução da mesma melodia deixa de soar a exercício.
Quando programamos um alinhamento com a Ksenia no Trio de Tango, o material de Gardel faz a uma sala uma coisa que Piazzolla não faz — pessoas que nunca ouviram a canção percebem, ainda assim, que alguém lhes está a contar qualquer coisa. Esse é o seu legado, mais do que qualquer título em particular: deu ao tango o pressuposto de que há uma pessoa dentro da música, e esse pressuposto continua a governar a maneira como se toca o repertório instrumental.
Frequently asked
Quem foi Carlos Gardel?
Foi o cantor e ator que fez do tango uma forma de canção e se tornou o artista mais famoso do mundo de língua espanhola nos anos 1920 e 1930. Através de centenas de gravações e de uma série de filmes da Paramount definiu a maneira de cantar o tango, e morreu num acidente de avião na Colômbia, em 1935.
O que é o tango-canção?
O tango-canção é o tango cantado: uma letra narrativa, normalmente na primeira pessoa e muitas vezes na gíria de Buenos Aires chamada lunfardo, posta sobre um tango e interpretada para ser ouvida e não dançada. Costuma datar-se da gravação de Mi noche triste por Gardel, em 1917, com letra de Pascual Contursi.
Qual é a canção mais famosa de Carlos Gardel?
Volver e Mi Buenos Aires querido são as mais conhecidas na Argentina, ao passo que Por una cabeza é a que mais gente ouviu pelo mundo fora, em grande parte pelo uso em filmes. El dia que me quieras, escrita com o letrista Alfredo Le Pera, é o outro clássico dos seus últimos anos.
Карлос Гардель и танго-песня
Карлос Гардель превратил танго из танца в песню. Запись 1917 года, парижские годы, катастрофа 1935-го и почему Аргентина говорит, что он поёт всё лучше.
До Гарделя танго почти ничего не говорило
Раннее танго было в подавляющем большинстве инструментальным. Там, где слова всё же были, они обычно оказывались короткими, комическими, часто непристойными и вставлялись как припев, а не пелись как рассказ. Музыка была для танца, и никто не стоял впереди неподвижно, чтобы его слушали.
Гардель изменил само описание работы. Он был певцом креольских песен — estilos, zambas, сельского репертуара — и примерно с 1911 года работал в дуэте с уругвайцем Хосе Раццано. Внимание этой традиции к тексту и мелодической линии он перенёс в танго, и получился новый жанр: танго-кансьон, танго как трёхминутная история, спетая тем, кто в неё верит.
Mi noche triste, 1917
Поворотный момент принято датировать 1917 годом, когда Гардель записал Mi noche triste. Музыкой была инструментальная пьеса Самуэля Кастриоты Lita; поэт Паскуаль Контурси написал на неё текст о человеке, которого бросила женщина, оставшемся одному в комнате, полной её вещей, — кровать, зеркало, лампочка.
Звучит незначительно. Незначительным это не было, потому что задало образец, которому тексты танго следуют с тех пор: первое лицо, прошедшее время, конкретная потеря, описанная через конкретные предметы, на уличном жаргоне Буэнос-Айреса, который называют lunfardo. После Mi noche triste стало возможно написать танго о собственной жизни, и за десятилетие поэты — Контурси, Селедонио Флорес, позже Энрике Сантос Дисеполо и Омеро Манси — превратили танго в литературу города.
Пластинки, фильмы и охват
Гардель записывался чрезвычайно много на протяжении 1920-х и 1930-х, сотни сторон, и голос у него был именно тот, что нужен ранней звукозаписи: тёплый баритон с чистой дикцией, свободный в середине, с привычкой чуть отставать от доли, отчего линия звучит разговорно. Mi Buenos Aires querido, Volver, El dia que me quieras и Por una cabeza — все из его последних лет, написаны с поэтом Альфредо Ле Пера.
С 1928 года он был сенсацией в Париже и Европе. С 1931-го снимался в кино, сначала во Франции, затем для Paramount в Нью-Йорке, и именно фильмы превратили его из знаменитого певца в фигуру континентального масштаба. Убедителен он был скорее как экранное присутствие, чем как большой актёр, но он пел в камеру, и камера его любила. А Por una cabeza, песня о человеке, который сравнивает свои проигрыши на ипподроме с проигрышами в любви, стала самым используемым в кино танго — много позже смерти её автора.
О месте его рождения спорят до сих пор. Большинство исследователей относит рождение к Тулузе в 1890 году, откуда мать эмигрировала в Буэнос-Айрес, когда он был совсем маленьким; Уругвай настаивает на рождении в Такуарембо. На него претендуют три страны — так бывает с теми, кого так любят.
Медельин, 24 июня 1935 года
На гастролях в Колумбии самолёт с Гарделем и его спутниками столкнулся на земле в Медельине с другим самолётом и загорелся. Он погиб в 44 года вместе с Ле Пера и несколькими музыкантами. Известие вызвало публичное горе такого масштаба, какого Аргентина по артисту ещё не знала; траурная процессия в Буэнос-Айресе на следующий год собрала огромные толпы, а к его могиле на кладбище Ла-Чакарита до сих пор приходят каждый день.
Фраза, которая его пережила, — cada dia canta mejor, с каждым днём он поёт всё лучше. Началось это как ласковое преувеличение, а затвердело во что-то вроде национального символа веры. Практическое следствие в том, что девяносто лет аргентинских певцов приходится мерить по человеку, который больше не может записать ничего плохого.
Что берёт у него инструменталист
Инструменталистам стоит слушать Гарделя ради фразировки, а не ради репертуара. Почти всё выразительное в игре танго — подражание певцу: запоздавшее вступление, скольжение к ноте, линия, которая разгоняется в середине и ждёт в конце фразы, отказ ставить долгую ноту ровно туда, где велит такт. Выучите запись Гарделя на слух — и ваша игра той же мелодии перестанет звучать как упражнение.
Когда мы с Ксенией составляем программу в Trio de Tango, материал Гарделя делает с залом то, чего не делает Пьяццолла: люди, никогда не слышавшие этой песни, всё равно понимают, что им о чём-то рассказывают. Это его наследие в большей степени, чем любое отдельное название: он дал танго допущение, что в музыке есть человек, и это допущение до сих пор определяет, как играют инструментальный репертуар.
Frequently asked
Кто такой Карлос Гардель?
Это певец и актёр, который превратил танго в песенный жанр и стал самым известным артистом испаноязычного мира в 1920-е и 1930-е годы. Через сотни записей и серию фильмов Paramount он определил, как поют танго, и погиб в авиакатастрофе в Колумбии в 1935 году.
Что такое танго-кансьон?
Танго-кансьон — это спетое танго: повествовательный текст, обычно от первого лица и часто на жаргоне Буэнос-Айреса, который называют lunfardo, положенный на танго и исполняемый для слушания, а не для танца. Его принято датировать записью Mi noche triste, сделанной Гарделем в 1917 году на слова Паскуаля Контурси.
Какая песня Карлоса Гарделя самая известная?
В Аргентине лучше всего знают Volver и Mi Buenos Aires querido, а в мире больше всего слышали Por una cabeza — во многом благодаря кино. El dia que me quieras, написанная с поэтом Альфредо Ле Пера, — ещё один стандарт из его последних лет.
卡洛斯·加德尔与可以唱的探戈
卡洛斯·加德尔把探戈从舞曲变成了歌。1917 年的那次录音、巴黎岁月、1935 年的空难，以及阿根廷为什么至今仍说他唱得一天比一天好。
在加德尔之前，探戈说的话不多
早期探戈压倒性地是器乐。偶尔有词，也往往短小、诙谐、常常下流，是作为副歌塞进去的，而不是当成叙事来唱。那音乐是给人跳舞的，没有谁会站在前面一动不动地等着被聆听。
加德尔改写了这份工作说明。他本是唱克里奥尔歌曲的歌手——estilo、zamba 一类的乡村曲目——大约从 1911 年起与乌拉圭人何塞·拉萨诺组成二重唱。他把那个传统里对歌词和旋律线条的讲究带进了探戈，结果是一个新体裁：tango canción，也就是由一个真心实意的人唱出来的、三分钟长的探戈故事。
《Mi noche triste》，1917 年
转折点通常被定在 1917 年，加德尔录下《Mi noche triste》的那一年。音乐取自萨穆埃尔·卡斯特里奥塔的器乐曲《Lita》；诗人帕斯夸尔·孔图尔西为它写了词，讲一个被女人抛下的男人，独自待在一间满是她留下的东西的屋子里——床、镜子、那盏小灯。
听上去像是小事一桩。其实不是，因为它立下了此后探戈歌词一直遵循的范式：第一人称，过去时，通过具体的物件来描写一桩具体的失去，用的是布宜诺斯艾利斯的街头俚语 lunfardo。有了《Mi noche triste》之后，人们才有可能写一首关于自己生活的探戈；不到十年，那批诗人——孔图尔西、塞莱多尼奥·弗洛雷斯，以及后来的恩里克·桑托斯·迪塞波洛和奥梅罗·曼西——就把探戈变成了这座城市的文学。
唱片、电影与影响范围
整个 1920 和 1930 年代，加德尔录音极多，有数百面唱片，而他的嗓子恰好是为早期录音技术长的：温暖的男中音，吐字干净，中声区毫不费力，还习惯把乐句稍稍拖到拍子后面，让句子听着像在说话。《Mi Buenos Aires querido》《Volver》《El día que me quieras》和《Por una cabeza》都出自他最后几年，词作者是阿尔弗雷多·莱佩拉。
从 1928 年起，他在巴黎和欧洲引起轰动。从 1931 年起他开始拍电影，先在法国，后来为纽约的派拉蒙拍，正是这些电影把他从一位著名歌手变成了一个横跨整片大陆的人物。他算不上伟大的演员，但在镜头前站得住，而且他对着镜头唱歌，镜头也喜欢他。与此同时，《Por una cabeza》——一首把自己在赛马场上的损失与情场上的损失相比的歌——在它的作者去世很久之后，成了电影史上被使用得最多的一首探戈。
加德尔生在哪里至今仍有争论。多数研究把他的出生定在 1890 年的图卢兹，他母亲在他很小的时候移民去了布宜诺斯艾利斯；乌拉圭则坚持他生在塔夸伦博。三个国家都认他——被爱到这个程度的人都是这个下场。
麦德林，1935 年 6 月 24 日
在哥伦比亚巡演时，载着加德尔一行人的飞机在麦德林的地面上与另一架飞机相撞并起火。他死时四十四岁，同机罹难的还有莱佩拉和几位乐手。消息传出后，阿根廷出现了此前从未为一位演艺人士出现过的举国哀恸；第二年在布宜诺斯艾利斯的送葬行列人山人海，他在查卡里塔公墓的墓至今每天都有人来。
留下来的那句话是 cada día canta mejor——他一天比一天唱得好。它起初只是带着爱意的夸张，后来硬化成了近乎全民信条的东西。实际的后果是，九十年来的阿根廷歌手都得和一个再也录不出坏唱片的人放在一起比较。
演奏者能从他身上拿走什么
器乐演奏者听加德尔，是为了分句，不是为了曲目。探戈演奏里几乎所有带表情的东西，都是在模仿一位歌手：延迟的进入、滑进一个音、句子中段加速而到句尾等一等、拒绝把一个长音正好放在小节线说的位置上。把一张加德尔的唱片用耳朵学下来，你再弹同一首曲子就不会像在做练习。
我们在 Trio de Tango 里和克谢尼娅一起排节目时，加德尔的曲目对一个厅堂起的作用是皮亚佐拉起不到的——从没听过这首歌的人，照样能听出来有人正在对他们讲一件事。比起任何一首具体的作品，这才是他的遗产：他让探戈从此默认音乐里有一个人在，而这个默认至今仍决定着器乐曲目该怎么演奏。
Frequently asked
卡洛斯·加德尔是谁？
他是把探戈变成歌曲体裁的歌手兼演员，也是 1920 和 1930 年代西班牙语世界最著名的演艺人物。通过数百次录音和一系列派拉蒙电影，他定义了探戈该怎么唱；1935 年他在哥伦比亚死于空难。
什么是 tango canción？
tango canción 就是可以唱的探戈：一段叙事性的歌词，通常用第一人称，常用布宜诺斯艾利斯的俚语 lunfardo，配上探戈的音乐，是唱给人听的，不是给人跳的。它一般被追溯到 1917 年加德尔录制的《Mi noche triste》，歌词出自帕斯夸尔·孔图尔西之手。
卡洛斯·加德尔最著名的歌是哪一首？
在阿根廷，最有名的是《Volver》和《Mi Buenos Aires querido》；而全世界听过最多的是《Por una cabeza》，这主要归功于它在电影里的使用。与词作者阿尔弗雷多·莱佩拉合写的《El día que me quieras》，是他最后几年里的另一首经典。
カルロス・ガルデルと歌われるタンゴ
カルロス・ガルデルは、タンゴを踊りの音楽から歌へ変えました。1917年の録音、パリの時代、1935年の墜落事故、そしてアルゼンチンが今も彼は日に日にうまくなると言い続ける理由をたどります。
ガルデル以前、タンゴはあまり語らなかった
初期のタンゴは、圧倒的に器楽でした。歌詞があっても短く、滑稽で、しばしば下品で、物語として歌われるというより、囃子のように放り込まれるものでした。音楽は踊るためのもので、前に立ち止まって聴かれる人はいませんでした。
ガルデルは、その仕事の定義を変えました。彼はクリオージョの歌の歌い手で、estilos や zambas といった地方のレパートリーを、1911年ごろからウルグアイ出身のホセ・ラサーノとのデュオで歌っていました。その伝統がもつ、歌詞と旋律線への注意をそのままタンゴへ持ち込み、そこから新しいジャンルが生まれます。タンゴ・カンシオン、本気で歌う人が語る三分間の物語としてのタンゴです。
Mi noche triste、1917年
転換点は、慣例として1917年、ガルデルが Mi noche triste を録音した年とされています。音楽はサムエル・カストリオータの器楽曲 Lita。詩人パスクアル・コントゥルシがそこに、女に去られた男が、彼女の残していった物——ベッド、鏡、小さなランプ——だらけの部屋にひとりでいる、という歌詞を書きました。
たいしたことのない話に聞こえます。そうではありませんでした。以来タンゴの歌詞がずっと従ってきた型を、この曲が定めたからです。一人称、過去形、具体的な物を通して語られる具体的な喪失、そしてブエノスアイレスの街の俗語、lunfardo。Mi noche triste のあと、自分自身の人生についてタンゴを書くことが可能になり、十年のうちに詩人たち——コントゥルシ、セレドニオ・フローレス、のちにエンリケ・サントス・ディセポロとオメロ・マンシ——が、タンゴを都市の文学に変えていきました。
レコード、映画、そして広がり
ガルデルは1920年代から1930年代にかけて旺盛に録音し、その数は数百面に及びます。そして彼は、初期の録音技術にまさにうってつけの声を持っていました。発音の明瞭な温かいバリトン、中音域は少しも力まず、拍のわずかに後ろへ置く癖があって、それが歌の線を話し言葉のように感じさせます。Mi Buenos Aires querido、Volver、El dia que me quieras、Por una cabeza はどれも最後の数年の作で、作詞家アルフレド・レ・ペラと組んで書かれました。
1928年からはパリとヨーロッパで熱狂的に迎えられます。1931年からは映画に出演し、最初はフランスで、続いてニューヨークの Paramount で撮りました。彼を有名な歌手から大陸的な存在へ変えたのは、この映画です。名優というより、画面に収まる人でした。それでも彼はカメラに向かって歌い、カメラは彼を気に入りました。その一方で、競馬での負けを恋の負けになぞらえる歌 Por una cabeza は、作者が亡くなってからずっとあとに、映画でもっとも多く使われるタンゴになりました。
彼がどこで生まれたかは、今も論争が続いています。研究の多数派は1890年のトゥールーズ生まれとし、彼がまだ幼いころに母親がブエノスアイレスへ移住したと見ます。ウルグアイはタクアレンボ生まれを主張しています。三つの国が彼を自国の人だと言う。これほど愛された人には、そういうことが起こります。
メデジン、1935年6月24日
コロンビア巡業の途中、ガルデルと一行を乗せた飛行機がメデジンの地上で別の機と衝突し、炎上しました。彼は44歳で、レ・ペラと数人の楽員とともに亡くなりました。報せは、アルゼンチンが演奏家に対して見せたことのない規模の悲しみを引き起こします。翌年ブエノスアイレスで行われた葬列には途方もない人数が集まり、ラ・チャカリータの墓には今も毎日人が訪れます。
彼のあとに残った言葉が cada dia canta mejor、日に日に歌がうまくなる、です。愛情のこもった誇張として始まり、いつしか国民的な信条のようなものに固まりました。実際に起きたのは、この90年、アルゼンチンの歌手たちが、もう悪いレコードを作りようのない男と比べられ続けてきた、ということです。
演奏者が彼から受け取るもの
器楽奏者がガルデルを聴くべきなのは、レパートリーのためではなくフレージングのためです。タンゴの演奏で表情にかかわることのほとんどは、歌手の真似です。遅れて入ること、音へずり上がること、中ほどで速くなってフレーズの終わりで待つ線、長い音を小節線の言うとおりの場所に置くことを拒むこと。ガルデルのレコードを一枚耳で覚えれば、同じ曲を弾いても練習曲のようには聞こえなくなります。
Trio de Tango でクセニヤと組んでプログラムを立てるとき、ガルデルの曲は、ピアソラにはできないことを客席に起こします。歌を知らない人でも、誰かが自分に向かって何かを語っていることだけは分かるのです。個々の曲名よりも、それが彼の遺したものです。彼はタンゴに、音楽の中に人がいるという前提を与えました。その前提は今も、器楽のレパートリーがどう弾かれるかを支配しています。
Frequently asked
カルロス・ガルデルとはどんな人ですか？
タンゴを歌という形式に変え、1920年代から1930年代にかけてスペイン語圏でもっとも有名な芸能人になった歌手であり、俳優です。数百の録音と一連の Paramount 映画を通じて、タンゴの歌い方を定めました。1935年、コロンビアでの飛行機事故で亡くなっています。
タンゴ・カンシオンとは何ですか？
タンゴ・カンシオンとは、歌われるタンゴのことです。たいていは一人称で、しばしば lunfardo と呼ばれるブエノスアイレスの俗語を使った物語の歌詞がタンゴに乗せられ、踊るためではなく聴かれるために演奏されます。始まりは一般に、パスクアル・コントゥルシの詞による1917年のガルデルの録音、Mi noche triste とされています。
カルロス・ガルデルのいちばん有名な曲は何ですか？
アルゼンチンでよく知られているのは Volver と Mi Buenos Aires querido、世界でいちばん多くの人が耳にしているのは Por una cabeza で、これは主に映画で使われてきたためです。作詞家アルフレド・レ・ペラと書いた El dia que me quieras も、最後の数年からのもう一つの定番です。
카를로스 가르델과 노래하는 탱고
카를로스 가르델은 탱고를 춤곡에서 노래로 바꿔 놓았습니다. 1917년의 녹음, 파리 시절, 1935년의 추락 사고, 그리고 아르헨티나가 여전히 그가 더 잘 부른다고 말하는 이유.
가르델 이전의 탱고는 말이 많지 않았다
초기 탱고는 압도적으로 기악이었습니다. 가사가 있더라도 대개 짧고 우스꽝스러웠으며 종종 음란했고, 이야기를 들려주듯 불리기보다 후렴처럼 끼워 넣어졌습니다. 음악은 춤을 위한 것이었고, 아무도 앞에 가만히 서서 들려주려 하지 않았습니다.
가르델은 그 일의 성격을 바꿨습니다. 그는 크리오요 노래를 부르던 가수였습니다. 에스틸로, 삼바 같은 시골 레퍼토리를 불렀고, 1911년 무렵부터는 우루과이 사람 호세 라사노와 이중창으로 활동했습니다. 그는 그 전통이 가사와 선율선에 기울이던 주의를 탱고로 가져왔고, 그 결과 새로운 장르가 생겼습니다. 탕고 칸시온, 곧 진심으로 부르는 사람이 들려주는 3분짜리 이야기로서의 탱고입니다.
Mi noche triste, 1917년
전환점은 관례적으로 가르델이 Mi noche triste를 녹음한 1917년으로 잡습니다. 음악은 사무엘 카스트리오타의 기악곡 Lita였고, 시인 파스쿠알 콘투르시가 그 위에 여자에게 버림받은 남자가 그녀가 남기고 간 물건들, 침대와 거울과 작은 등불로 가득한 방에 홀로 있는 이야기를 가사로 얹었습니다.
사소하게 들립니다. 그렇지 않았습니다. 이 곡이 그 뒤로 탱고 가사가 따라온 틀을 세웠기 때문입니다. 1인칭, 과거 시제, 구체적인 사물을 통해 그려지는 구체적인 상실, 그리고 룬파르도라 불리는 부에노스아이레스 뒷골목 말입니다. Mi noche triste 이후로는 자기 삶에 관한 탱고를 쓸 수 있게 되었고, 10년이 채 안 되어 시인들, 곧 콘투르시와 셀레도니오 플로레스, 뒤이어 엔리케 산토스 디세폴로와 오메로 만시가 탱고를 도시의 문학으로 바꿔 놓았습니다.
음반과 영화, 그리고 그 파급력
가르델은 1920~1930년대 내내 수백 면에 이르는 음반을 왕성하게 남겼고, 초기 녹음 기술에 꼭 맞는 목소리를 가지고 있었습니다. 발음이 또렷한 따뜻한 바리톤, 중음역에서 힘들이지 않는 울림, 그리고 박보다 살짝 뒤에 붙이는 버릇 덕분에 선율이 말을 건네는 것처럼 들렸습니다. Mi Buenos Aires querido, Volver, El dia que me quieras, Por una cabeza는 모두 작사가 알프레도 레 페라와 함께 만든 말년의 곡들입니다.
1928년부터 그는 파리와 유럽에서 선풍을 일으켰습니다. 1931년부터는 영화를 찍었는데, 처음에는 프랑스에서, 이어서 뉴욕의 파라마운트에서 찍었습니다. 그를 유명한 가수에서 대륙적인 인물로 만든 것이 바로 그 영화들입니다. 그는 훌륭한 배우라기보다 화면에 그럴듯하게 담기는 사람이었지만, 카메라를 향해 노래했고 카메라는 그를 좋아했습니다. 한편 경마장에서 잃은 것과 사랑에서 잃은 것을 견주는 남자의 노래 Por una cabeza는 작곡가가 세상을 떠난 뒤로도 오랫동안 영화에 가장 많이 쓰인 탱고가 되었습니다.
가르델이 어디서 태어났는지는 지금도 논쟁거리입니다. 대부분의 연구는 1890년 툴루즈 출생으로 보고, 그가 아주 어릴 때 어머니가 부에노스아이레스로 이주했다고 봅니다. 우루과이는 타콰렘보 출생설을 고수합니다. 세 나라가 그를 자기 사람이라 주장하는데, 이만큼 사랑받는 사람에게는 흔히 일어나는 일입니다.
메데인, 1935년 6월 24일
콜롬비아 순회공연 중, 가르델 일행을 태운 비행기가 메데인의 지상에서 다른 비행기와 충돌해 불이 붙었습니다. 그는 마흔넷에 레 페라와 몇몇 연주자들과 함께 세상을 떠났습니다. 그 소식은 아르헨티나가 한 명의 공연자에게 보인 적 없는 규모의 공개적인 슬픔을 불러왔습니다. 이듬해 부에노스아이레스에서 열린 장례 행렬에는 엄청난 인파가 모였고, 라 차카리타에 있는 그의 묘에는 지금도 매일 사람이 찾아옵니다.
그를 넘어 살아남은 말이 cada dia canta mejor, 즉 그는 날마다 더 잘 부른다는 문장입니다. 애정 어린 과장으로 시작했다가 이제는 거의 국민적 신조처럼 굳어졌습니다. 현실적인 결과는, 90년 동안 아르헨티나 가수들이 더 이상 나쁜 음반을 낼 수 없게 된 사람과 견주어져야 했다는 것입니다.
연주자가 그에게서 가져갈 것
기악 연주자는 레퍼토리가 아니라 프레이징을 들으러 가르델을 들어야 합니다. 탱고 연주에서 표현이라 부를 만한 것은 거의 전부가 가수를 흉내 낸 것입니다. 늦게 들어오기, 음으로 미끄러져 들어가기, 가운데서 빨라졌다가 악구 끝에서 기다리는 선율, 긴 음을 마디가 지시한 자리에 정확히 놓기를 거부하는 태도가 그렇습니다. 가르델의 음반을 귀로 익히고 나면 같은 곡을 연주하는 자기 소리가 더 이상 연습곡처럼 들리지 않습니다.
크세니야와 함께 Trio de Tango로 프로그램을 짤 때, 가르델의 곡들은 피아졸라가 하지 못하는 일을 객석에 합니다. 그 노래를 한 번도 들어 본 적 없는 사람들도 누군가 자기에게 무언가를 말하고 있다는 것을 알아차립니다. 개별 곡목보다 그것이 그가 남긴 유산입니다. 그는 탱고에 음악 속에 사람이 있다는 전제를 주었고, 그 전제는 지금도 기악 레퍼토리를 연주하는 방식을 지배하고 있습니다.
Frequently asked
카를로스 가르델은 누구인가요?
탱고를 노래의 형식으로 만들고 1920~1930년대 스페인어권에서 가장 유명한 연예인이 된 가수이자 배우입니다. 수백 장의 녹음과 일련의 파라마운트 영화를 통해 탱고를 부르는 방식을 규정했고, 1935년 콜롬비아에서 비행기 사고로 세상을 떠났습니다.
탕고 칸시온이란 무엇인가요?
탕고 칸시온은 노래하는 탱고입니다. 대개 1인칭으로, 흔히 룬파르도라 불리는 부에노스아이레스 속어로 쓰인 이야기체 가사를 탱고에 얹어, 춤추기 위해서가 아니라 듣게 하려고 부릅니다. 보통 파스쿠알 콘투르시가 가사를 쓴 Mi noche triste를 가르델이 1917년에 녹음한 것을 그 출발점으로 봅니다.
카를로스 가르델의 가장 유명한 노래는 무엇인가요?
아르헨티나에서 가장 잘 알려진 곡은 Volver와 Mi Buenos Aires querido이고, 세계적으로 가장 많은 사람이 들어 본 곡은 주로 영화에 쓰이면서 알려진 Por una cabeza입니다. 작사가 알프레도 레 페라와 함께 만든 El dia que me quieras도 말년의 또 다른 대표곡입니다.
Carlos Gardel dan tango yang dinyanyikan
Carlos Gardel mengubah tango daripada muzik tarian menjadi lagu. Rakaman 1917, tahun-tahun Paris, nahas 1935, dan warisannya di Argentina sehingga hari ini.
Sebelum Gardel, tango tidak banyak berkata
Tango awal hampir keseluruhannya instrumental. Kalaupun ada kata-kata, ia cenderung pendek, lucu, sering lucah, dan dilontarkan sebagai korus dan bukan dinyanyikan sebagai naratif. Muziknya untuk menari, dan tiada sesiapa berdiri diam di hadapan untuk didengar.
Gardel mengubah huraian tugas itu. Dia seorang penyanyi lagu criollo — estilos, zambas, repertoir luar bandar — yang bekerja dalam duo bersama Jose Razzano dari Uruguay sejak sekitar 1911. Dia membawa perhatian tradisi itu terhadap teks dan garis melodi masuk ke dalam tango, dan hasilnya sebuah genre baharu: tango cancion, iaitu tango sebagai kisah tiga minit yang dinyanyikan oleh seseorang yang bersungguh-sungguh.
Mi noche triste, 1917
Titik peralihannya lazimnya ditarikhkan pada 1917, ketika Gardel merakamkan Mi noche triste. Muziknya ialah Lita instrumental karya Samuel Castriota; penyair Pascual Contursi menulis lirik di atasnya tentang seorang lelaki yang ditinggalkan seorang wanita, keseorangan dalam bilik yang penuh dengan barang tinggalannya — katil, cermin, lampu kecil itu.
Itu bunyinya remeh. Ia tidak remeh, kerana ia menetapkan acuan yang diikuti lirik tango sejak itu: orang pertama, kala lampau, satu kehilangan tertentu yang digambarkan melalui objek yang tertentu, dalam bahasa pasar Buenos Aires yang dikenali sebagai lunfardo. Selepas Mi noche triste, menjadi mungkin untuk menulis tango tentang hidup sendiri, dan dalam tempoh sedekad para penyair — Contursi, Celedonio Flores, kemudian Enrique Santos Discepolo dan Homero Manzi — telah menjadikan tango sebagai kesusasteraan kota itu.
Piring hitam, filem dan jangkauannya
Gardel merakam dengan banyak sepanjang 1920-an dan 1930-an, beratus-ratus rakaman, dan dia mempunyai suara yang tepat untuk teknologi rakaman awal: bariton yang hangat dengan sebutan yang bersih, mudah di bahagian tengah, dan kebiasaan menolak sedikit di belakang denyut yang menjadikan garis melodinya terasa seperti percakapan. Mi Buenos Aires querido, Volver, El dia que me quieras dan Por una cabeza semuanya datang daripada tahun-tahun terakhirnya, ditulis bersama penulis lirik Alfredo Le Pera.
Sejak 1928 dia menjadi sensasi di Paris dan Eropah. Sejak 1931 dia membuat filem, mula-mula di Perancis dan kemudian untuk Paramount di New York, dan filem-filem itulah yang mengubahnya daripada penyanyi terkenal menjadi tokoh seluruh benua. Dia kehadiran filem yang meyakinkan dan bukan pelakon hebat, tetapi dia menyanyi kepada kamera dan kamera menyukainya. Sementara itu Por una cabeza, sebuah lagu tentang lelaki yang membandingkan kekalahannya di litar lumba kuda dengan kekalahannya dalam cinta, akhirnya menjadi tango yang paling banyak digunakan dalam pawagam, lama selepas penggubahnya meninggal dunia.
Tempat kelahiran Gardel masih dipertikaikan. Kebanyakan kajian meletakkan kelahirannya di Toulouse pada 1890, dengan ibunya berhijrah ke Buenos Aires ketika dia masih kecil; Uruguay pula mempertahankan kelahiran di Tacuarembo. Dia dituntut oleh tiga buah negara, dan begitulah yang berlaku kepada orang yang begitu dicintai.
Medellin, 24 Jun 1935
Semasa membuat lawatan di Colombia, pesawat yang membawa Gardel dan rombongannya berlanggar dengan sebuah pesawat lain di atas tanah di Medellin lalu terbakar. Dia meninggal dunia pada usia 44 tahun, bersama Le Pera dan beberapa orang pemuzik. Berita itu menghasilkan kesedihan awam pada skala yang belum pernah dilihat Argentina bagi seorang penghibur; perarakan pengebumiannya di Buenos Aires pada tahun berikutnya menarik orang ramai yang amat besar, dan pusaranya di La Chacarita masih diziarahi setiap hari.
Ungkapan yang kekal selepasnya ialah cada dia canta mejor — setiap hari dia menyanyi lebih baik. Ia bermula sebagai hiperbola penuh kasih dan telah mengeras menjadi sesuatu yang hampir seperti kepercayaan kebangsaan. Kesan praktikalnya ialah sembilan puluh tahun penyanyi Argentina terpaksa diukur terhadap seorang lelaki yang tidak lagi mampu menghasilkan rakaman yang buruk.
Apa yang seorang pemain ambil daripadanya
Pemain alat muzik patut mendengar Gardel untuk frasanya, bukan untuk repertoirnya. Hampir segala yang ekspresif dalam permainan tango ialah tiruan seorang penyanyi: kemasukan yang dilewatkan, luncuran ke dalam sesuatu not, garis yang mempercepat di tengah kemudian menunggu di hujung frasa, keengganan meletakkan not panjang tepat di tempat yang diarahkan bar. Pelajari satu rakaman Gardel dengan telinga dan permainan anda bagi lagu yang sama berhenti berbunyi seperti latihan.
Apabila kami menyusun set bersama Ksenia dalam Trio de Tango, bahan Gardel melakukan sesuatu kepada sesebuah ruang yang tidak dilakukan Piazzolla — orang yang belum pernah mendengar lagu itu pun tetap mengenali bahawa ada seseorang sedang menceritakan sesuatu kepada mereka. Itulah warisannya lebih daripada mana-mana judul tunggal: dia memberi tango andaian bahawa ada seorang manusia di dalam muzik itu, dan andaian itu masih mengawal cara repertoir instrumental dimainkan.
Frequently asked
Siapakah Carlos Gardel?
Dia penyanyi dan pelakon yang menjadikan tango sebuah bentuk lagu dan menjadi penghibur paling terkenal dalam dunia berbahasa Sepanyol pada 1920-an dan 1930-an. Melalui ratusan rakaman dan siri filem Paramount, dia mentakrifkan cara tango dinyanyikan, dan dia meninggal dunia dalam nahas pesawat di Colombia pada 1935.
Apakah itu tango cancion?
Tango cancion ialah tango yang dinyanyikan: lirik naratif, biasanya dalam orang pertama dan sering dalam bahasa pasar Buenos Aires yang dipanggil lunfardo, digubah di atas tango dan dipersembahkan untuk didengar dan bukan untuk ditarikan. Ia lazimnya ditarikhkan kepada rakaman Gardel bagi Mi noche triste pada 1917 dengan kata-kata oleh Pascual Contursi.
Apakah lagu Carlos Gardel yang paling terkenal?
Volver dan Mi Buenos Aires querido paling dikenali di Argentina, manakala Por una cabeza ialah lagu yang paling banyak didengar orang di seluruh dunia, sebahagian besarnya melalui penggunaannya dalam filem. El dia que me quieras, ditulis bersama penulis lirik Alfredo Le Pera, ialah satu lagi lagu piawai daripada tahun-tahun terakhirnya.
Carlos Gardel-உம் பாடப்படும் டாங்கோவும்
Carlos Gardel டாங்கோவை நடன இசையிலிருந்து பாடலாக்கினார். 1917 பதிவு, பாரிஸ் ஆண்டுகள், 1935 விமான விபத்து, அவர் விட்டுச் சென்ற மரபு.
Gardel-க்கு முன், டாங்கோ அதிகம் பேசவில்லை
ஆரம்பகால டாங்கோ பெரும்பாலும் கருவி இசையாகவே இருந்தது. வார்த்தைகள் இருந்த இடங்களில் அவை குறுகியவையாக, நகைச்சுவையானவையாக, அடிக்கடி ஆபாசமானவையாக இருந்தன; ஒரு கதையாகப் பாடப்படாமல் பல்லவி போல இடையில் வீசப்பட்டன. இசை நடனத்துக்கானது; முன்னால் அசையாமல் நின்று கேட்கப்படுவதற்கு யாரும் இல்லை.
Gardel வேலையின் விவரணையையே மாற்றினார். அவர் க்ரியோயோ பாடல்களின் பாடகர் — estilos, zambas, கிராமப்புற ரெபர்ட்டோ — 1911 வாக்கிலிருந்து உருகுவே நாட்டைச் சேர்ந்த Jose Razzano-வுடன் இரட்டையராகப் பணியாற்றியவர். அந்த மரபின் கவனத்தை, அதாவது பாடல் வரிகள் மீதும் மெட்டு வரி மீதும் உள்ள கவனத்தை, அவர் டாங்கோவுக்குள் கொண்டுவந்தார். விளைவு ஒரு புதிய வகை: டாங்கோ கான்சியோன் — உண்மையாக உணர்பவர் ஒருவரால் பாடப்படும் மூன்று நிமிடக் கதையாக டாங்கோ.
Mi noche triste, 1917
திருப்புமுனை வழக்கமாக 1917 என்று குறிக்கப்படுகிறது; அந்த ஆண்டில்தான் Gardel, Mi noche triste-ஐப் பதிவு செய்தார். இசை Samuel Castriota-வின் கருவி இசைப் படைப்பான Lita; அதன் மேல் கவிஞர் Pascual Contursi ஒரு பாடல் வரியை எழுதினார் — ஒரு பெண்ணால் கைவிடப்பட்ட ஆடவன், அவள் விட்டுச் சென்ற பொருள்கள் நிறைந்த அறையில் தனியாக: கட்டில், கண்ணாடி, சிறிய விளக்கு.
அது சிறிய விஷயமாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் அல்ல; ஏனெனில் அதன் பிறகு டாங்கோ பாடல் வரிகள் பின்பற்றிய வார்ப்புருவை அது நிறுவியது: முதல் மனிதன், இறந்த காலம், குறிப்பிட்ட பொருள்கள் வழியாக விவரிக்கப்படும் குறிப்பிட்ட இழப்பு, புவெனஸ் ஐரிஸின் தெரு வழக்கான lunfardo-வில். Mi noche triste-க்குப் பிறகு உங்கள் சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி ஒரு டாங்கோ எழுதுவது சாத்தியமானது; ஒரு பத்தாண்டுக்குள் கவிஞர்கள் — Contursi, Celedonio Flores, பிறகு Enrique Santos Discepolo, Homero Manzi — டாங்கோவை நகரத்தின் இலக்கியமாக மாற்றிவிட்டார்கள்.
பதிவுகள், திரைப்படங்கள், அவற்றின் வீச்சு
1920களிலும் 1930களிலும் Gardel ஏராளமாகப் பதிவு செய்தார் — நூற்றுக்கணக்கான பக்கங்கள். ஆரம்பகாலப் பதிவுத் தொழில்நுட்பத்துக்குச் சரியாகப் பொருந்தும் குரல் அவருடையது: தெளிவான உச்சரிப்புடன் கூடிய கதகதப்பான பேரிட்டோன், நடுப் பகுதியில் சிரமமின்றி, மேலும் துடிப்புக்குச் சற்றே பின்னால் தள்ளிப் பாடும் பழக்கம் — அது வரியை உரையாடல் போலத் தோன்றச் செய்கிறது. Mi Buenos Aires querido, Volver, El dia que me quieras, Por una cabeza ஆகியவை அனைத்தும் அவரது இறுதி ஆண்டுகளிலிருந்து வந்தவை, பாடலாசிரியர் Alfredo Le Pera-வுடன் சேர்ந்து எழுதப்பட்டவை.
1928 முதல் அவர் பாரிஸிலும் ஐரோப்பாவிலும் பெரும் பரபரப்பாக இருந்தார். 1931 முதல் திரைப்படங்களில் நடித்தார் — முதலில் பிரான்ஸில், பிறகு நியூயார்க்கில் Paramount-க்காக. அவரை ஒரு பிரபல பாடகரிலிருந்து ஒரு கண்டம் தழுவிய ஆளுமையாக மாற்றியவை அந்தத் திரைப்படங்களே. அவர் ஒரு சிறந்த நடிகர் என்பதை விட நம்பகமான திரை இருப்பாகவே இருந்தார், ஆனால் கேமராவுக்குப் பாடினார், கேமராவுக்கும் அவரைப் பிடித்தது. இதற்கிடையில் Por una cabeza — குதிரைப் பந்தயத்தில் தான் இழந்ததைக் காதலில் இழந்ததுடன் ஒப்பிடும் ஒரு மனிதனைப் பற்றிய பாடல் — திரையுலகில் மிக அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒற்றை டாங்கோவாக மாறியது, அதன் இசையமைப்பாளர் இறந்து வெகுகாலம் கழித்து.
Gardel எங்கே பிறந்தார் என்பது இன்னும் விவாதத்தில் இருக்கிறது. பெரும்பாலான ஆய்வு அவரது பிறப்பை 1890-இல் Toulouse-இல் வைக்கிறது; அவர் சிறு குழந்தையாக இருந்தபோது அவரது தாய் புவெனஸ் ஐரிஸுக்கு இடம்பெயர்ந்ததாகச் சொல்கிறது. உருகுவே Tacuarembo-வில் பிறந்ததாக நிலைநிறுத்துகிறது. மூன்று நாடுகள் அவரைத் தங்களுடையவர் என்று உரிமை கோருகின்றன — இவ்வளவு நேசிக்கப்படுபவர்களுக்கு அதுதான் நடக்கும்.
Medellin, 1935 ஜூன் 24
கொலம்பியாவில் சுற்றுப்பயணத்தில் இருந்தபோது, Gardel-ஐயும் அவரது குழுவினரையும் ஏற்றிச் சென்ற விமானம் Medellin-இல் தரையிலேயே மற்றொரு விமானத்துடன் மோதித் தீப்பிடித்தது. அவர் 44 வயதில் இறந்தார், அவருடன் Le Pera-வும் பல இசைக்கலைஞர்களும். ஒரு கலைஞருக்காக அர்ஜென்டினா அதுவரை கண்டிராத அளவில் பொதுத் துயரத்தை அந்தச் செய்தி உருவாக்கியது; அடுத்த ஆண்டு புவெனஸ் ஐரிஸில் நடந்த அவரது இறுதி ஊர்வலம் மிகப் பெரும் கூட்டத்தை ஈர்த்தது, La Chacarita-வில் உள்ள அவரது கல்லறைக்கு இன்றும் தினமும் மக்கள் வருகிறார்கள்.
அவரைத் தாண்டி எஞ்சியிருக்கும் சொற்றொடர் cada dia canta mejor — ஒவ்வொரு நாளும் அவர் சிறப்பாகப் பாடுகிறார். அது பாசமான மிகையுரையாகத் தொடங்கி, இன்று ஒரு தேசிய நம்பிக்கைக் கோட்பாடு போல இறுகிவிட்டது. நடைமுறை விளைவு இதுதான்: தொண்ணூறு ஆண்டுகளாக அர்ஜென்டினப் பாடகர்கள், இனி ஒரு மோசமான பதிவையே செய்ய முடியாத ஒருவருடன் ஒப்பிட்டு அளக்கப்பட வேண்டியிருக்கிறது.
ஒரு வாசிப்பாளர் அவரிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்வது
கருவி வாசிப்பாளர்கள் Gardel-ஐ ரெபர்ட்டோவுக்காக அல்ல, சொற்றொடரமைப்புக்காகக் கேட்க வேண்டும். டாங்கோ வாசிப்பில் வெளிப்பாடாக உள்ள கிட்டத்தட்ட எல்லாமே ஒரு பாடகரின் சாயலே: தாமதமான நுழைவு, ஒரு சுரத்துக்குள் வழுக்கிச் செல்வது, நடுவில் வேகம் கூடி சொற்றொடரின் முடிவில் காத்திருக்கும் வரி, ஒரு நீண்ட சுரத்தை பார் சொல்லும் இடத்தில் சரியாக வைக்க மறுப்பது. ஒரு Gardel பதிவைக் காதால் கேட்டுக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள் — அதே மெட்டை நீங்கள் வாசிப்பது ஒரு பயிற்சி போல ஒலிப்பது நின்றுவிடும்.
Trio de Tango-வில் Ksenia-வுடன் ஒரு நிகழ்ச்சி நிரலைத் திட்டமிடும்போது, Piazzolla செய்யாத ஒன்றை Gardel-இன் படைப்புகள் ஓர் அறைக்குச் செய்கின்றன — அந்தப் பாடலை ஒருபோதும் கேட்டிராதவர்கள்கூட, யாரோ ஒருவர் தங்களிடம் ஏதோ சொல்கிறார் என்பதை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்கள். எந்த ஒரு தனிப் பாடலையும் விட அதுவே அவரது பாரம்பரியம்: இசைக்குள் ஒரு மனிதர் இருக்கிறார் என்ற அனுமானத்தை அவர் டாங்கோவுக்குக் கொடுத்தார், அந்த அனுமானம் இன்றும் கருவி ரெபர்ட்டோ எப்படி வாசிக்கப்படுகிறது என்பதை ஆளுகிறது.
Frequently asked
Carlos Gardel யார்?
டாங்கோவை ஒரு பாடல் வடிவமாக மாற்றி, 1920களிலும் 1930களிலும் ஸ்பானிஷ் பேசும் உலகின் மிகப் பிரபலமான கலைஞராக ஆன பாடகரும் நடிகரும் அவரே. நூற்றுக்கணக்கான பதிவுகள் வழியாகவும் தொடர்ச்சியான Paramount திரைப்படங்கள் வழியாகவும் டாங்கோ எப்படிப் பாடப்படுகிறது என்பதை அவர் வரையறுத்தார்; 1935-இல் கொலம்பியாவில் ஒரு விமான விபத்தில் இறந்தார்.
டாங்கோ கான்சியோன் என்றால் என்ன?
டாங்கோ கான்சியோன் என்பது பாடப்படும் டாங்கோ: பொதுவாக முதல் மனிதனில், அடிக்கடி lunfardo எனப்படும் புவெனஸ் ஐரிஸ் தெரு வழக்கில் அமைந்த ஒரு கதைப் பாடல் வரி, ஒரு டாங்கோவுக்கு அமைக்கப்பட்டு, நடனத்துக்காக அல்ல கேட்கப்படுவதற்காக நிகழ்த்தப்படுவது. Pascual Contursi-இன் வரிகளுடன் Gardel 1917-இல் பதிவு செய்த Mi noche triste-லிருந்தே அது பொதுவாகக் கணக்கிடப்படுகிறது.
Carlos Gardel-இன் மிகப் பிரபலமான பாடல் எது?
அர்ஜென்டினாவில் Volver-உம் Mi Buenos Aires querido-வும் மிகவும் அறியப்பட்டவை; உலகம் முழுவதும் பெரும்பாலானோர் கேட்டிருப்பது Por una cabeza தான், பெரும்பாலும் திரைப்படங்களில் அது பயன்படுத்தப்பட்டதால். பாடலாசிரியர் Alfredo Le Pera-வுடன் எழுதப்பட்ட El dia que me quieras, அவரது இறுதி ஆண்டுகளின் மற்றொரு நிலையான படைப்பு.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.