Music theory · 6 min read
Transposition explained
Transposing means shifting every note by the same interval so the tune keeps its shape in a new key. How to do it by interval, by scale degree and by clef.
What stays the same and what changes
Play Twinkle, Twinkle in C major and the first three pitches are C, C, G. Play it in G major and they are G, G, D. Different notes, but the distance from the first to the third is a perfect fifth in both cases, and the distance from the third to the fourth note is a step up in both cases. That is what transposition preserves: every interval between every pair of notes.
One thing worth saying plainly, because it confuses beginners: transposing is not the same as playing the same fingering higher up. On a piano keyboard, moving your hand from C to F and playing the identical finger pattern does not give you the tune in F major. It gives a distorted version, because the black keys fall in different places. Transposition is about intervals, not hand shapes.
The interval method
The most direct approach is to name the interval you are moving by, then apply it to every note, keeping the interval quality exact. To transpose from C major up to E flat major, the interval is a minor third. Every C becomes E flat, every D becomes F, every E becomes G, every F becomes A flat, and so on.
Notice that this includes the letter name. A minor third above C is E flat, not D sharp. The letter must move up by two, from C to E, because a third always spans three letter names inclusive. Getting this right is what keeps the written music readable and correctly spelled. If you find yourself writing a G flat in a sharp key, something has gone wrong with the letter arithmetic.
Accidentals transpose too. A raised note in the original stays a raised note relative to the new key. If bar four of the C major original has an F sharp, the raised fourth degree, then in E flat major it becomes an A natural, because A natural is the raised fourth degree of E flat. Think about what the accidental was doing, not what it looked like.
The scale-degree method, which is faster in practice
Working note by note is slow. Working by scale degree is much quicker and is what fluent transposers actually do. Number the notes of the original key: in C major, C is one, D is two, E is three, F is four, G is five, A is six, B is seven. Now read the melody as a string of numbers. Twinkle becomes one, one, five, five, six, six, five.
Once the melody is a string of numbers, any key is available immediately. In A major, one is A and five is E and six is F sharp, so the opening is A, A, E, E, F sharp, F sharp, E. You are no longer transposing; you are simply playing what you already understood.
This is the method to practise, because it also improves your reading, your ear and your harmonic grasp at the same time. Start with folk tunes you know by heart, in three keys, then all twelve.
Transposition at the instrument
On the accordion the right-hand piano keyboard behaves like any piano: different keys feel different under the hand. The button keyboard of a bayan behaves quite differently. Because the buttons are laid out in rows of minor thirds, the same fingering shape gives the same intervals starting from any button. A C major scale and a C sharp major scale are physically identical, just shifted one button. Bayan players therefore transpose with unusual ease.
The Stradella left hand is similarly generous. Since the bass rows run in fifths, a bass and chord accompaniment is a hand shape that slides bodily around the circle. A tonic-dominant pattern in F sits in exactly the same relative position as one in B, three steps along the row. The left hand learns transposition almost for free.
The double bass sits between the two. Fingering patterns in the lower positions repeat cleanly from string to string, because the strings are tuned in fourths. But transposing by a step changes which open strings are available, and open strings change both the sound and the security of the intonation. Moving a passage from E minor to F minor can turn a comfortable line with two open strings into a stopped passage needing a shift. That is a musical consequence, not just a clerical one.
Transposing instruments and why the double bass is odd
Some instruments are written in a key different from the one they sound. A clarinet in B flat reading a written C produces a sounding B flat, a major second lower. A horn in F reading a written C produces a sounding F, a perfect fifth lower. The player reads one thing and the audience hears another.
The double bass is a transposing instrument in a quiet way that catches people out. It sounds an octave lower than written. A written E on the bottom line of the bass clef sounds as the E below that. The convention exists to avoid a forest of ledger lines below the stave, and it means the bass and the cello can read the same written pitch and sound an octave apart, which is exactly what orchestral writing often wants.
Sight-transposition, reading in one key and playing in another on the spot, is a separate skill and a genuinely useful one for accompanists, choir rehearsal pianists and anyone who plays with singers. It is taught the same way everything else is: slowly, with easy material, in one key at a time. We work on it from about Grade 4 onward with students at A&G Academy in Singapore, usually with hymn tunes, because they are short, familiar and harmonically plain.
Frequently asked
What does it mean to transpose a piece of music?
It means moving every note up or down by the same interval, so the piece keeps its exact internal shape but starts on a different pitch. A melody transposed from C major to G major sounds recognisably the same, just higher. The key signature and any accidentals change to suit the new key.
What is the fastest way to transpose at sight?
Think in scale degrees rather than note names. Read the original as a pattern of numbers within its key, then play those same numbers in the target key. This works because the numbers already encode the intervals. It is slow at first and then becomes almost automatic, especially on familiar tunes.
Is the double bass a transposing instrument?
Yes, in one specific sense: it sounds an octave lower than the notes written for it. Bass parts are written an octave high to keep them on the stave and avoid excessive ledger lines. Otherwise the bass reads at concert pitch, unlike a clarinet or horn, which read in a different key entirely.
La transposición, explicada
Transportar es desplazar todas las notas el mismo intervalo para que la melodía conserve su forma en otra tonalidad. Cómo hacerlo por intervalo y por grados.
Qué se mantiene y qué cambia
Toca Twinkle, Twinkle en do mayor y las tres primeras notas son do, do, sol. Tócala en sol mayor y son sol, sol, re. Notas distintas, pero la distancia de la primera a la tercera es una quinta justa en los dos casos, y la distancia de la tercera a la cuarta nota es un paso ascendente en los dos casos. Eso es lo que conserva la transposición: todos los intervalos entre todos los pares de notas.
Conviene decir una cosa con claridad, porque confunde a los principiantes: transportar no es tocar la misma digitación más arriba. En un teclado de piano, mover la mano de do a fa y tocar el mismo dibujo de dedos no te da la melodía en fa mayor. Te da una versión deformada, porque las teclas negras caen en otros sitios. La transposición va de intervalos, no de posiciones de la mano.
El método por intervalo
Lo más directo es nombrar el intervalo que vas a desplazar y aplicarlo después a todas las notas, conservando exacta la especie del intervalo. Para transportar de do mayor a mi bemol mayor, el intervalo es una tercera menor. Cada do pasa a ser mi bemol, cada re pasa a ser fa, cada mi pasa a ser sol, cada fa pasa a ser la bemol, y así sucesivamente.
Fíjate en que esto incluye el nombre de la nota. Una tercera menor por encima de do es mi bemol, no re sostenido. El nombre tiene que subir dos escalones, de do a mi, porque una tercera abarca siempre tres nombres de nota contando los extremos. Hacerlo bien es lo que mantiene la partitura legible y bien escrita. Si te ves escribiendo un sol bemol en una tonalidad con sostenidos, algo ha fallado en la aritmética de los nombres.
Las alteraciones también se transportan. Una nota alterada al alza en el original sigue siendo una nota alterada al alza respecto a la nueva tonalidad. Si el compás cuatro del original en do mayor lleva un fa sostenido, el cuarto grado elevado, en mi bemol mayor pasa a ser un la becuadro, porque la becuadro es el cuarto grado elevado de mi bemol. Piensa en lo que hacía la alteración, no en el aspecto que tenía.
El método por grados, que en la práctica es más rápido
Ir nota a nota es lento. Trabajar por grados de la escala es mucho más rápido y es lo que hace en realidad quien transporta con soltura. Numera las notas de la tonalidad original: en do mayor, do es uno, re es dos, mi es tres, fa es cuatro, sol es cinco, la es seis, si es siete. Ahora lee la melodía como una cadena de números. Twinkle queda en uno, uno, cinco, cinco, seis, seis, cinco.
En cuanto la melodía es una cadena de números, cualquier tonalidad está disponible al instante. En la mayor, uno es la, cinco es mi y seis es fa sostenido, así que el comienzo es la, la, mi, mi, fa sostenido, fa sostenido, mi. Ya no estás transportando; simplemente tocas lo que ya habías entendido.
Este es el método que conviene practicar, porque además mejora a la vez tu lectura, tu oído y tu comprensión armónica. Empieza por melodías populares que te sepas de memoria, en tres tonalidades, y luego en las doce.
La transposición en el instrumento
En el acordeón, el teclado de piano de la mano derecha se comporta como cualquier piano: cada tonalidad se siente distinta bajo la mano. El teclado de botones de un bayán se comporta de otra manera. Como los botones están dispuestos en filas de terceras menores, la misma figura de digitación da los mismos intervalos partiendo de cualquier botón. Una escala de do mayor y una de do sostenido mayor son físicamente idénticas, solo desplazadas un botón. Por eso los bayanistas transportan con una facilidad poco común.
La mano izquierda Stradella es igual de generosa. Como las filas de bajos van por quintas, un acompañamiento de bajo y acorde es una posición de mano que se desliza en bloque por el círculo. Un patrón de tónica y dominante en fa queda exactamente en la misma posición relativa que uno en si, tres pasos más allá en la fila. La mano izquierda aprende a transportar casi gratis.
El contrabajo está entre los dos. Los patrones de digitación de las posiciones graves se repiten limpiamente de cuerda a cuerda, porque las cuerdas están afinadas por cuartas. Pero transportar un tono cambia qué cuerdas al aire tienes disponibles, y las cuerdas al aire cambian tanto el sonido como la seguridad de la afinación. Pasar un pasaje de mi menor a fa menor puede convertir una línea cómoda con dos cuerdas al aire en un pasaje pisado que exige un cambio de posición. Eso es una consecuencia musical, no solo administrativa.
Los instrumentos transpositores y por qué el contrabajo es raro
Algunos instrumentos se escriben en una tonalidad distinta de la que suenan. Un clarinete en si bemol que lee un do escrito produce un si bemol real, una segunda mayor por debajo. Una trompa en fa que lee un do escrito produce un fa real, una quinta justa por debajo. El intérprete lee una cosa y el público oye otra.
El contrabajo es un instrumento transpositor de una manera discreta que pilla a mucha gente. Suena una octava por debajo de lo escrito. Un mi escrito en la línea inferior de la clave de fa suena como el mi de la octava inferior. La convención existe para evitar un bosque de líneas adicionales por debajo del pentagrama, y hace que el contrabajo y el violonchelo puedan leer la misma altura escrita y sonar a una octava de distancia, que es justo lo que a menudo busca la escritura orquestal.
Transportar a primera vista, leer en una tonalidad y tocar en otra sobre la marcha, es una habilidad aparte y de verdadera utilidad para acompañantes, pianistas de ensayo de coro y cualquiera que toque con cantantes. Se enseña como todo lo demás: despacio, con material fácil, y de una tonalidad cada vez. Lo trabajamos a partir del grado 4 más o menos con los alumnos de A&G Academy en Singapur, normalmente con melodías de himnos, porque son cortas, conocidas y armónicamente sencillas.
Frequently asked
¿Qué significa transportar una pieza de música?
Significa mover todas las notas hacia arriba o hacia abajo el mismo intervalo, de modo que la pieza conserva su forma interna exacta pero empieza en otra altura. Una melodía transportada de do mayor a sol mayor suena reconociblemente igual, solo que más aguda. La armadura y las alteraciones cambian para ajustarse a la nueva tonalidad.
¿Cuál es la forma más rápida de transportar a primera vista?
Pensar en grados de la escala y no en nombres de notas. Lee el original como un patrón de números dentro de su tonalidad y luego toca esos mismos números en la tonalidad de destino. Funciona porque los números ya llevan dentro los intervalos. Al principio es lento y después se vuelve casi automático, sobre todo con melodías conocidas.
¿El contrabajo es un instrumento transpositor?
Sí, en un sentido concreto: suena una octava por debajo de las notas que se escriben para él. Las partes de contrabajo se escriben una octava alta para mantenerlas en el pentagrama y evitar un exceso de líneas adicionales. Por lo demás, el contrabajo lee en sonido real, a diferencia del clarinete o la trompa, que leen en otra tonalidad.
La transposition expliquée
Transposer, c'est décaler chaque note du même intervalle pour que l'air garde sa forme dans une autre tonalité. Par intervalle, par degré et par clé.
Ce qui reste et ce qui change
Jouez Ah ! vous dirai-je, maman en do majeur et les trois premières hauteurs sont do, do, sol. Jouez-le en sol majeur et ce sont sol, sol, ré. Des notes différentes, mais la distance de la première à la troisième est une quinte juste dans les deux cas, et celle de la troisième à la quatrième note est un degré vers le haut dans les deux cas. Voilà ce que la transposition conserve : tous les intervalles entre toutes les paires de notes.
Une chose qu'il faut dire clairement, parce qu'elle trouble les débutants : transposer, ce n'est pas jouer le même doigté plus haut. Sur un clavier de piano, déplacer la main de do à fa et jouer le même dessin de doigts ne vous donne pas l'air en fa majeur. Cela donne une version déformée, parce que les touches noires ne tombent pas aux mêmes endroits. La transposition est affaire d'intervalles, pas de formes de main.
La méthode par intervalle
L'approche la plus directe consiste à nommer l'intervalle du déplacement, puis à l'appliquer à chaque note en gardant exactement la même qualité d'intervalle. Pour transposer de do majeur à mi bémol majeur, l'intervalle est une tierce mineure. Chaque do devient mi bémol, chaque ré devient fa, chaque mi devient sol, chaque fa devient la bémol, et ainsi de suite.
Remarquez que cela inclut le nom de la note. Une tierce mineure au-dessus de do, c'est mi bémol, pas ré dièse. Le nom doit monter de deux crans, de do à mi, car une tierce couvre toujours trois noms de notes, bornes comprises. C'est en respectant cela que la partition reste lisible et correctement orthographiée. Si vous vous surprenez à écrire un sol bémol dans une tonalité à dièses, l'arithmétique des noms a dérapé.
Les altérations accidentelles se transposent aussi. Une note haussée dans l'original reste une note haussée par rapport à la nouvelle tonalité. Si la mesure quatre de l'original en do majeur porte un fa dièse, le quatrième degré haussé, elle portera en mi bémol majeur un la bécarre, parce que le la bécarre est le quatrième degré haussé de mi bémol. Pensez à ce que faisait l'altération, non à ce à quoi elle ressemblait.
La méthode par degrés, plus rapide en pratique
Travailler note à note est lent. Travailler par degrés est bien plus rapide, et c'est ce que font réellement ceux qui transposent couramment. Numérotez les notes de la tonalité d'origine : en do majeur, do vaut un, ré deux, mi trois, fa quatre, sol cinq, la six, si sept. Lisez maintenant la mélodie comme une suite de chiffres. Ah ! vous dirai-je, maman devient un, un, cinq, cinq, six, six, cinq.
Une fois la mélodie ramenée à une suite de chiffres, toutes les tonalités sont immédiatement accessibles. En la majeur, un vaut la, cinq vaut mi et six vaut fa dièse : le début est donc la, la, mi, mi, fa dièse, fa dièse, mi. Vous ne transposez plus, vous jouez simplement ce que vous aviez déjà compris.
C'est la méthode à travailler, car elle améliore en même temps votre lecture, votre oreille et votre compréhension harmonique. Commencez par des airs traditionnels que vous savez par cœur, dans trois tonalités, puis dans les douze.
La transposition à l'instrument
À l'accordéon, le clavier piano de la main droite se comporte comme n'importe quel piano : chaque tonalité a sa sensation propre sous la main. Le clavier à boutons du bayan se comporte tout autrement. Comme les boutons sont disposés en rangées de tierces mineures, la même forme de doigté donne les mêmes intervalles à partir de n'importe quel bouton. Une gamme de do majeur et une gamme de do dièse majeur sont physiquement identiques, décalées d'un seul bouton. Les bayanistes transposent donc avec une facilité inhabituelle.
La main gauche Stradella est tout aussi généreuse. Puisque les rangées de basses avancent par quintes, un accompagnement basse-accord est une forme de main qui glisse en bloc le long du cycle. Un schéma tonique-dominante en fa occupe exactement la même position relative qu'en si, trois pas plus loin sur la rangée. La main gauche apprend la transposition presque gratuitement.
La contrebasse se situe entre les deux. Les schémas de doigté des positions basses se répètent proprement d'une corde à l'autre, parce que les cordes sont accordées en quartes. Mais transposer d'un degré change les cordes à vide disponibles, et les cordes à vide changent à la fois le son et la sûreté de la justesse. Faire passer un passage de mi mineur à fa mineur peut transformer une ligne confortable, avec deux cordes à vide, en un passage entièrement doigté qui réclame une démanchée. C'est une conséquence musicale, pas seulement une affaire de copiste.
Les instruments transpositeurs, et l'étrangeté de la contrebasse
Certains instruments s'écrivent dans une tonalité différente de celle qu'ils font sonner. Une clarinette en si bémol qui lit un do écrit produit un si bémol sonnant, une seconde majeure plus bas. Un cor en fa qui lit un do écrit produit un fa sonnant, une quinte juste plus bas. L'instrumentiste lit une chose et le public en entend une autre.
La contrebasse est un instrument transpositeur d'une manière discrète qui prend les gens de court. Elle sonne une octave plus bas qu'elle n'est écrite. Un mi écrit sur la ligne inférieure de la clé de fa sonne le mi situé une octave en dessous. La convention existe pour éviter une forêt de lignes supplémentaires sous la portée, et elle permet à la contrebasse et au violoncelle de lire la même hauteur écrite en sonnant à l'octave l'un de l'autre, ce que l'écriture d'orchestre recherche très souvent.
La transposition à vue, lire dans une tonalité et jouer dans une autre sur-le-champ, est une compétence à part, et vraiment utile aux accompagnateurs, aux pianistes de répétition de chœur et à quiconque joue avec des chanteurs. Elle s'enseigne comme tout le reste : lentement, sur du matériel facile, une tonalité à la fois. Nous y travaillons à partir du grade 4 environ avec les élèves d'A&G Academy à Singapour, le plus souvent sur des cantiques, parce qu'ils sont courts, familiers et harmoniquement simples.
Frequently asked
Que veut dire transposer un morceau de musique ?
Cela veut dire déplacer chaque note du même intervalle vers le haut ou vers le bas, de sorte que le morceau conserve exactement sa forme interne mais commence sur une autre hauteur. Une mélodie transposée de do majeur en sol majeur reste parfaitement reconnaissable, simplement plus aiguë. L'armure et les altérations changent pour convenir à la nouvelle tonalité.
Quelle est la façon la plus rapide de transposer à vue ?
Pensez en degrés plutôt qu'en noms de notes. Lisez l'original comme une suite de chiffres à l'intérieur de sa tonalité, puis jouez ces mêmes chiffres dans la tonalité visée. Cela fonctionne parce que les chiffres encodent déjà les intervalles. C'est lent au début, puis cela devient presque automatique, surtout sur des airs familiers.
La contrebasse est-elle un instrument transpositeur ?
Oui, en un sens précis : elle sonne une octave plus bas que les notes écrites pour elle. Les parties de contrebasse s'écrivent une octave au-dessus pour rester sur la portée et éviter les lignes supplémentaires. Pour le reste, la contrebasse lit au diapason réel, à la différence de la clarinette ou du cor, qui lisent dans une tout autre tonalité.
Transponieren erklärt
Transponieren heißt, jeden Ton um dasselbe Intervall zu verschieben, damit die Melodie ihre Gestalt behält. Nach Intervall, nach Stufe und nach Schlüssel.
Was gleich bleibt und was sich ändert
Spielen Sie Twinkle, Twinkle in C-Dur, und die ersten drei Töne sind c, c, g. Spielen Sie es in G-Dur, und es sind g, g, d. Andere Töne, aber der Abstand vom ersten zum dritten ist in beiden Fällen eine reine Quinte, und der Abstand vom dritten zum vierten Ton ist in beiden Fällen ein Schritt nach oben. Genau das bewahrt das Transponieren: jedes Intervall zwischen jedem Tonpaar.
Eines sollte man deutlich sagen, weil es Anfänger verwirrt: Transponieren ist nicht dasselbe wie dieselbe Fingerfolge weiter oben zu spielen. Wenn Sie auf einer Klaviatur die Hand von c nach f schieben und dasselbe Fingermuster spielen, bekommen Sie die Melodie nicht in F-Dur. Sie bekommen eine verzerrte Fassung, weil die schwarzen Tasten an anderen Stellen liegen. Transponieren geht über Intervalle, nicht über Handformen.
Die Intervallmethode
Der direkteste Weg ist, das Intervall zu benennen, um das Sie verschieben, und es dann auf jeden Ton anzuwenden, wobei die Intervallqualität exakt erhalten bleibt. Um von C-Dur nach Es-Dur hinauf zu transponieren, ist das Intervall eine kleine Terz. Aus jedem c wird es, aus jedem d wird f, aus jedem e wird g, aus jedem f wird as, und so weiter.
Beachten Sie, dass der Buchstabenname dazugehört. Eine kleine Terz über c ist es, nicht dis. Der Buchstabe muss um zwei weiterrücken, von C nach E, denn eine Terz umspannt immer drei Buchstabennamen einschließlich der Ränder. Das richtig zu machen hält den Notentext lesbar und korrekt geschrieben. Wenn Sie sich dabei ertappen, in einer Kreuztonart ein ges zu schreiben, ist bei der Buchstabenrechnung etwas schiefgegangen.
Auch Versetzungszeichen werden transponiert. Ein erhöhter Ton im Original bleibt relativ zur neuen Tonart ein erhöhter Ton. Steht in Takt vier des C-Dur-Originals ein fis, also die erhöhte vierte Stufe, wird daraus in Es-Dur ein a, denn a ist die erhöhte vierte Stufe von Es. Denken Sie daran, was das Versetzungszeichen getan hat, nicht daran, wie es aussah.
Die Stufenmethode, die in der Praxis schneller ist
Ton für Ton zu arbeiten ist langsam. Nach Stufen zu arbeiten geht viel schneller und ist das, was flüssige Transponierer tatsächlich tun. Nummerieren Sie die Töne der Ausgangstonart: In C-Dur ist c die Eins, d die Zwei, e die Drei, f die Vier, g die Fünf, a die Sechs, h die Sieben. Lesen Sie die Melodie nun als eine Kette von Zahlen. Aus Twinkle wird eins, eins, fünf, fünf, sechs, sechs, fünf.
Sobald die Melodie eine Zahlenkette ist, steht jede Tonart sofort zur Verfügung. In A-Dur ist a die Eins, e die Fünf und fis die Sechs, der Anfang lautet also a, a, e, e, fis, fis, e. Sie transponieren nicht mehr; Sie spielen einfach das, was Sie ohnehin verstanden haben.
Das ist die Methode, die man üben sollte, denn sie verbessert zugleich Ihr Blattlesen, Ihr Gehör und Ihr harmonisches Verständnis. Fangen Sie mit Volksliedern an, die Sie auswendig können, in drei Tonarten, dann in allen zwölf.
Transponieren am Instrument
Auf dem Akkordeon verhält sich die rechte Klaviatur wie jedes Klavier: Verschiedene Tonarten fühlen sich unter der Hand verschieden an. Die Knopfmanualseite eines Bajans verhält sich ganz anders. Weil die Knöpfe in Reihen kleiner Terzen angeordnet sind, ergibt dieselbe Fingerform von jedem Knopf aus dieselben Intervalle. Eine C-Dur-Tonleiter und eine Cis-Dur-Tonleiter sind körperlich identisch, nur um einen Knopf verschoben. Bajanspieler transponieren deshalb ungewöhnlich leicht.
Die Stradella-Linke ist ähnlich großzügig. Da die Grundbassreihen in Quinten laufen, ist eine Bass-Akkord-Begleitung eine Handform, die als Ganzes um den Quintenzirkel rutscht. Ein Tonika-Dominant-Muster in F liegt in genau derselben relativen Position wie eines in D, drei Schritte weiter in der Reihe. Die linke Hand lernt das Transponieren fast geschenkt.
Der Kontrabass liegt dazwischen. Die Fingersatzmuster in den unteren Lagen wiederholen sich sauber von Saite zu Saite, weil die Saiten in Quarten gestimmt sind. Aber eine Transposition um einen Schritt ändert, welche leeren Saiten zur Verfügung stehen, und leere Saiten ändern sowohl den Klang als auch die Sicherheit der Intonation. Eine Stelle von e-Moll nach f-Moll zu verschieben kann aus einer bequemen Linie mit zwei leeren Saiten eine vollständig gegriffene Passage mit Lagenwechsel machen. Das ist eine musikalische Folge, nicht bloß eine schreibtechnische.
Transponierende Instrumente und warum der Kontrabass ein Sonderfall ist
Manche Instrumente werden in einer anderen Tonart notiert als sie klingen. Eine Klarinette in B liest ein notiertes c und bringt ein klingendes b hervor, eine große Sekunde tiefer. Ein Horn in F liest ein notiertes c und bringt ein klingendes f hervor, eine reine Quinte tiefer. Der Spieler liest das eine, und das Publikum hört das andere.
Der Kontrabass ist auf eine stille Weise ein transponierendes Instrument, die viele überrascht. Er klingt eine Oktave tiefer als notiert. Ein geschriebenes E auf der untersten Linie des Bassschlüssels klingt als das E darunter. Die Konvention besteht, um einen Wald von Hilfslinien unter dem System zu vermeiden, und sie bewirkt, dass Bass und Violoncello dieselbe notierte Tonhöhe lesen und eine Oktave auseinander klingen, was Orchestersätze oft genau so brauchen.
Das Transponieren vom Blatt, also in einer Tonart zu lesen und aus dem Stand in einer anderen zu spielen, ist eine eigene Fähigkeit und für Begleiter, Chorkorrepetitoren und alle, die mit Sängern arbeiten, wirklich nützlich. Es wird so gelehrt wie alles andere auch: langsam, mit leichtem Material, in einer Tonart nach der anderen. Wir arbeiten daran mit unseren Schülern an der A&G Academy in Singapur etwa ab Grade 4, meist mit Chorälen, weil die kurz, vertraut und harmonisch schlicht sind.
Frequently asked
Was heißt es, ein Musikstück zu transponieren?
Es heißt, jeden Ton um dasselbe Intervall nach oben oder unten zu verschieben, sodass das Stück seine innere Gestalt exakt behält, aber auf einer anderen Tonhöhe beginnt. Eine von C-Dur nach G-Dur transponierte Melodie klingt erkennbar gleich, nur höher. Die Vorzeichen und alle Versetzungszeichen ändern sich passend zur neuen Tonart.
Was ist der schnellste Weg, vom Blatt zu transponieren?
Denken Sie in Tonleiterstufen statt in Tonnamen. Lesen Sie das Original als Zahlenmuster innerhalb seiner Tonart und spielen Sie dieselben Zahlen in der Zieltonart. Das funktioniert, weil die Zahlen die Intervalle bereits enthalten. Am Anfang ist es langsam und wird dann fast automatisch, besonders bei vertrauten Melodien.
Ist der Kontrabass ein transponierendes Instrument?
Ja, in einem bestimmten Sinn: Er klingt eine Oktave tiefer als das, was für ihn notiert ist. Bassstimmen werden eine Oktave höher geschrieben, damit sie im System bleiben und übermäßige Hilfslinien vermieden werden. Ansonsten liest der Bass in klingender Notation, anders als Klarinette oder Horn, die in einer ganz anderen Tonart lesen.
La trasposizione, spiegata
Trasporre vuol dire spostare ogni nota dello stesso intervallo: la melodia conserva la forma in una nuova tonalità. Come farlo per intervallo, grado e chiave.
Che cosa resta uguale e che cosa cambia
Suona Brilla brilla stellina in Do maggiore e le prime tre altezze sono Do, Do, Sol. Suonala in Sol maggiore e sono Sol, Sol, Re. Note diverse, ma la distanza dalla prima alla terza è una quinta giusta in tutti e due i casi, e la distanza dalla terza alla quarta nota è un grado in salita in tutti e due i casi. È questo che la trasposizione conserva: ogni intervallo fra ogni coppia di note.
Una cosa va detta chiaramente, perché confonde i principianti: trasporre non è la stessa cosa che suonare la stessa diteggiatura più in alto. Su una tastiera di pianoforte, spostare la mano da Do a Fa e suonare lo stesso schema di dita non ti dà la melodia in Fa maggiore. Ti dà una versione distorta, perché i tasti neri cadono in punti diversi. La trasposizione riguarda gli intervalli, non le forme della mano.
Il metodo per intervallo
L'approccio più diretto è dare un nome all'intervallo di cui ti stai spostando e poi applicarlo a ogni nota, mantenendo esatta la qualità dell'intervallo. Per trasporre da Do maggiore a Mi bemolle maggiore, l'intervallo è una terza minore. Ogni Do diventa Mi bemolle, ogni Re diventa Fa, ogni Mi diventa Sol, ogni Fa diventa La bemolle, e così via.
Nota che questo riguarda anche il nome della nota. Una terza minore sopra Do è Mi bemolle, non Re diesis. Il nome deve salire di due, da Do a Mi, perché una terza abbraccia sempre tre nomi di nota compresi gli estremi. Farlo bene è ciò che tiene la musica scritta leggibile e con la grafia giusta. Se ti ritrovi a scrivere un Sol bemolle in una tonalità con i diesis, qualcosa è andato storto nell'aritmetica dei nomi.
Anche le alterazioni si traspongono. Una nota alzata nell'originale resta una nota alzata rispetto alla nuova tonalità. Se la battuta quattro dell'originale in Do maggiore ha un Fa diesis, il quarto grado alzato, in Mi bemolle maggiore diventa un La naturale, perché il La naturale è il quarto grado alzato di Mi bemolle. Pensa a che cosa stava facendo l'alterazione, non a che aspetto aveva.
Il metodo per gradi della scala, che in pratica è più rapido
Lavorare nota per nota è lento. Lavorare per gradi della scala è molto più veloce ed è quello che fa davvero chi traspone con scioltezza. Numera le note della tonalità di partenza: in Do maggiore, Do è uno, Re è due, Mi è tre, Fa è quattro, Sol è cinque, La è sei, Si è sette. Adesso leggi la melodia come una sequenza di numeri. Brilla brilla stellina diventa uno, uno, cinque, cinque, sei, sei, cinque.
Una volta che la melodia è una sequenza di numeri, qualunque tonalità è disponibile all'istante. In La maggiore, uno è La, cinque è Mi e sei è Fa diesis, quindi l'inizio è La, La, Mi, Mi, Fa diesis, Fa diesis, Mi. Non stai più trasponendo: stai semplicemente suonando quello che avevi già capito.
È questo il metodo da studiare, perché nello stesso tempo migliora anche la lettura, l'orecchio e la presa sull'armonia. Comincia con melodie popolari che conosci a memoria, in tre tonalità, e poi in tutte e dodici.
La trasposizione allo strumento
Sulla fisarmonica la tastiera a piano della destra si comporta come qualunque pianoforte: tonalità diverse danno sensazioni diverse sotto la mano. La tastiera a bottoni di un bayan si comporta in modo molto diverso. Poiché i bottoni sono disposti in file di terze minori, la stessa forma di diteggiatura dà gli stessi intervalli partendo da qualunque bottone. Una scala di Do maggiore e una di Do diesis maggiore sono fisicamente identiche, spostate di un bottone. Per questo i bayanisti traspongono con una facilità insolita.
La mano sinistra Stradella è altrettanto generosa. Siccome le file dei bassi corrono per quinte, un accompagnamento di basso e accordo è una forma della mano che scivola di peso lungo il circolo. Uno schema tonica-dominante in Fa sta esattamente nella stessa posizione relativa di uno in Si, tre passi più in là lungo la fila. La sinistra impara la trasposizione quasi gratis.
Il contrabbasso sta a metà strada fra i due. Gli schemi di diteggiatura nelle posizioni basse si ripetono puliti da corda a corda, perché le corde sono accordate per quarte. Ma trasporre di un grado cambia quali corde vuote sono disponibili, e le corde vuote cambiano sia il suono sia la sicurezza dell'intonazione. Spostare un passaggio da Mi minore a Fa minore può trasformare una linea comoda con due corde vuote in un passaggio tutto tastato che richiede un cambio di posizione. È una conseguenza musicale, non solo burocratica.
Gli strumenti traspositori, e perché il contrabbasso è un caso strano
Alcuni strumenti si scrivono in una tonalità diversa da quella che suonano. Un clarinetto in Si bemolle che legge un Do scritto produce un Si bemolle reale, una seconda maggiore sotto. Un corno in Fa che legge un Do scritto produce un Fa reale, una quinta giusta sotto. Chi suona legge una cosa e il pubblico ne sente un'altra.
Il contrabbasso è uno strumento traspositore in un modo discreto che coglie molti di sorpresa. Suona un'ottava sotto rispetto a come è scritto. Un Mi scritto sulla linea inferiore della chiave di basso suona come il Mi dell'ottava sotto. La convenzione esiste per evitare una selva di tagli addizionali sotto il pentagramma, e fa sì che contrabbasso e violoncello possano leggere la stessa altezza scritta e suonare a un'ottava di distanza, che è esattamente quello che la scrittura orchestrale spesso vuole.
La trasposizione a prima vista, leggere in una tonalità e suonare in un'altra sul momento, è un'abilità a parte e davvero utile per gli accompagnatori, per chi fa le prove con i cori e per chiunque suoni con i cantanti. Si insegna come si insegna tutto il resto: piano, con materiale facile, una tonalità alla volta. Con gli allievi della A&G Academy a Singapore la affrontiamo più o meno dal Grado 4 in poi, di solito con melodie di inni, perché sono brevi, familiari e armonicamente semplici.
Frequently asked
Che cosa vuol dire trasporre un brano?
Vuol dire spostare ogni nota in alto o in basso dello stesso intervallo, così che il pezzo conservi esattamente la sua forma interna ma parta da un'altra altezza. Una melodia trasposta da Do maggiore a Sol maggiore suona riconoscibilmente uguale, solo più acuta. L'armatura di chiave e le alterazioni cambiano per adattarsi alla nuova tonalità.
Qual è il modo più rapido per trasporre a prima vista?
Pensa per gradi della scala invece che per nomi di note. Leggi l'originale come uno schema di numeri dentro la sua tonalità, poi suona quegli stessi numeri nella tonalità di arrivo. Funziona perché i numeri codificano già gli intervalli. All'inizio è lento e poi diventa quasi automatico, soprattutto sulle melodie che conosci.
Il contrabbasso è uno strumento traspositore?
Sì, in un senso preciso: suona un'ottava sotto rispetto alle note scritte per lui. Le parti di contrabbasso si scrivono un'ottava più in alto per tenerle sul pentagramma ed evitare troppi tagli addizionali. Per il resto il contrabbasso legge in suoni reali, a differenza di un clarinetto o di un corno, che leggono in tutt'altra tonalità.
A transposição explicada
Transpor é deslocar todas as notas pelo mesmo intervalo, para a melodia manter a forma noutra tonalidade. Como fazê-lo por intervalo, por grau e por clave.
O que fica igual e o que muda
Toque o Twinkle, Twinkle em dó maior e as três primeiras notas são dó, dó, sol. Toque-o em sol maior e são sol, sol, ré. Notas diferentes, mas a distância da primeira à terceira é uma quinta perfeita nos dois casos, e a distância da terceira à quarta nota é um grau acima nos dois casos. É isso que a transposição preserva: todos os intervalos entre todos os pares de notas.
Convém dizer uma coisa com clareza, porque confunde os principiantes: transpor não é o mesmo que tocar a mesma dedilhação mais acima. Num teclado de piano, mover a mão de dó para fá e tocar o mesmo padrão de dedos não lhe dá a melodia em fá maior. Dá-lhe uma versão distorcida, porque as teclas pretas caem noutros sítios. A transposição é sobre intervalos, não sobre formas da mão.
O método dos intervalos
A abordagem mais direta é nomear o intervalo pelo qual se está a deslocar e aplicá-lo depois a todas as notas, mantendo exata a qualidade do intervalo. Para transpor de dó maior para mi bemol maior, o intervalo é uma terceira menor. Todos os dó passam a mi bemol, todos os ré passam a fá, todos os mi passam a sol, todos os fá passam a lá bemol, e assim por diante.
Repare que isto inclui o nome da nota. Uma terceira menor acima de dó é mi bemol, não ré sustenido. O nome tem de subir dois graus, de dó para mi, porque uma terceira abrange sempre três nomes de notas, contando os extremos. Acertar nisto é o que mantém a música escrita legível e corretamente grafada. Se der por si a escrever um sol bemol numa tonalidade com sustenidos, alguma coisa correu mal na aritmética dos nomes.
As alterações também se transpõem. Uma nota elevada no original continua a ser uma nota elevada em relação à nova tonalidade. Se o compasso quatro do original em dó maior tem um fá sustenido, o quarto grau elevado, então em mi bemol maior passa a um lá natural, porque o lá natural é o quarto grau elevado de mi bemol. Pense no que a alteração estava a fazer, não no aspeto que tinha.
O método dos graus da escala, que na prática é mais rápido
Trabalhar nota a nota é lento. Trabalhar por graus da escala é muito mais rápido e é o que faz quem transpõe com fluência. Numere as notas da tonalidade original: em dó maior, dó é um, ré é dois, mi é três, fá é quatro, sol é cinco, lá é seis, si é sete. Agora leia a melodia como uma sequência de números. O Twinkle passa a um, um, cinco, cinco, seis, seis, cinco.
Assim que a melodia é uma sequência de números, qualquer tonalidade fica imediatamente disponível. Em lá maior, um é lá, cinco é mi e seis é fá sustenido, portanto o início é lá, lá, mi, mi, fá sustenido, fá sustenido, mi. Já não está a transpor; está simplesmente a tocar aquilo que já tinha compreendido.
É este o método a praticar, porque ao mesmo tempo melhora a leitura, o ouvido e a compreensão harmónica. Comece por canções tradicionais que saiba de cor, em três tonalidades, e depois nas doze.
A transposição no instrumento
No acordeão, o teclado de piano da mão direita comporta-se como qualquer piano: as tonalidades diferentes sentem-se de forma diferente debaixo da mão. O teclado de botões de um bayan comporta-se de maneira muito distinta. Como os botões estão dispostos em filas de terceiras menores, a mesma forma de dedilhação dá os mesmos intervalos a partir de qualquer botão. Uma escala de dó maior e uma de dó sustenido maior são fisicamente idênticas, apenas deslocadas um botão. Os bayanistas transpõem, por isso, com uma facilidade fora do comum.
A mão esquerda Stradella é igualmente generosa. Como as filas de baixos correm em quintas, um acompanhamento de baixo e acorde é uma forma de mão que desliza em bloco à volta do ciclo. Um padrão de tónica e dominante em fá fica exatamente na mesma posição relativa que um em si, três passos adiante na fila. A mão esquerda aprende a transpor quase de graça.
O contrabaixo fica entre os dois. Os padrões de dedilhação nas posições graves repetem-se limpidamente de corda para corda, porque as cordas estão afinadas em quartas. Mas transpor por um grau muda quais as cordas soltas disponíveis, e as cordas soltas mudam tanto o som como a segurança da afinação. Passar uma passagem de mi menor para fá menor pode transformar uma linha confortável com duas cordas soltas numa passagem toda presa que exige uma mudança de posição. Isso é uma consequência musical, não apenas burocrática.
Instrumentos transpositores e porque é que o contrabaixo é estranho
Alguns instrumentos escrevem-se numa tonalidade diferente daquela em que soam. Um clarinete em si bemol que lê um dó escrito produz um si bemol real, uma segunda maior abaixo. Uma trompa em fá que lê um dó escrito produz um fá real, uma quinta perfeita abaixo. O instrumentista lê uma coisa e o público ouve outra.
O contrabaixo é um instrumento transpositor de uma forma discreta que apanha muita gente desprevenida. Soa uma oitava abaixo do que está escrito. Um mi escrito na linha inferior da clave de fá soa como o mi abaixo dessa. A convenção existe para evitar uma floresta de linhas suplementares por baixo da pauta, e faz com que o contrabaixo e o violoncelo possam ler a mesma altura escrita e soar a uma oitava de distância, que é exatamente o que a escrita orquestral muitas vezes quer.
A transposição à primeira vista, ler numa tonalidade e tocar noutra no momento, é uma competência à parte e genuinamente útil para acompanhadores, pianistas de ensaio de coro e para quem toque com cantores. Ensina-se como tudo o resto: devagar, com material fácil, uma tonalidade de cada vez. Trabalhamos isto a partir do Grau 4, mais ou menos, com os alunos da A&G Academy em Singapura, normalmente com melodias de hinos, porque são curtas, familiares e harmonicamente simples.
Frequently asked
O que quer dizer transpor uma peça de música?
Quer dizer deslocar todas as notas para cima ou para baixo pelo mesmo intervalo, de modo que a peça mantém a sua forma interna exata mas começa noutra altura. Uma melodia transposta de dó maior para sol maior soa reconhecivelmente igual, apenas mais aguda. A armação de clave e as alterações mudam para se ajustarem à nova tonalidade.
Qual é a maneira mais rápida de transpor à primeira vista?
Pensar em graus da escala e não em nomes de notas. Leia o original como um padrão de números dentro da sua tonalidade e toque depois esses mesmos números na tonalidade de destino. Isto funciona porque os números já codificam os intervalos. É lento ao princípio e depois torna-se quase automático, sobretudo em melodias conhecidas.
O contrabaixo é um instrumento transpositor?
Sim, num sentido específico: soa uma oitava abaixo das notas que lhe são escritas. As partes de contrabaixo escrevem-se uma oitava acima para as manter na pauta e evitar linhas suplementares em excesso. De resto, o contrabaixo lê em altura real, ao contrário do clarinete ou da trompa, que leem numa tonalidade completamente diferente.
Транспозиция: как это работает
Транспонировать — значит сдвинуть все ноты на один и тот же интервал, чтобы мелодия сохранила форму в новой тональности. По интервалу, по ступеням и по ключу.
Что остаётся и что меняется
Сыграйте Twinkle, Twinkle в до мажоре — первые три звука будут до, до, соль. Сыграйте её в соль мажоре — это будут соль, соль, ре. Ноты другие, но расстояние от первого звука к третьему в обоих случаях чистая квинта, а от третьего к четвёртому в обоих случаях шаг вверх. Именно это транспозиция и сохраняет: все интервалы между всеми парами нот.
Одну вещь стоит сказать прямо, потому что новичков она путает: транспонировать — не то же самое, что сыграть ту же аппликатуру выше. На фортепианной клавиатуре, передвинув руку с до на фа и повторив ту же пальцевую фигуру, вы не получите мелодию в фа мажоре. Вы получите искажённый вариант, потому что чёрные клавиши расположены иначе. Транспозиция — про интервалы, а не про форму руки.
Способ первый: по интервалу
Самый прямой путь — назвать интервал, на который вы переносите, и применить его к каждой ноте, точно сохраняя качество интервала. При переносе из до мажора вверх в ми-бемоль мажор интервал — малая терция. Каждое до становится ми-бемолем, каждое ре — фа, каждое ми — соль, каждое фа — ля-бемолем и так далее.
Обратите внимание, что это касается и названия ступени. Малая терция вверх от до — это ми-бемоль, а не ре-диез. Буква обязана подняться на две позиции, от до к ми, потому что терция всегда охватывает три названия включительно. Именно эта аккуратность делает запись читаемой и правильно написанной. Если вы обнаружили, что пишете соль-бемоль в диезной тональности, где-то сбилась арифметика названий.
Случайные знаки тоже транспонируются. Повышенная нота оригинала остаётся повышенной относительно новой тональности. Если в четвёртом такте оригинала в до мажоре стоит фа-диез — повышенная четвёртая ступень, — то в ми-бемоль мажоре это станет ля-бекаром, потому что ля-бекар и есть повышенная четвёртая ступень ми-бемоля. Думайте о том, что знак делал, а не о том, как он выглядел.
Способ второй: по ступеням, и на практике он быстрее
Работать нота за нотой медленно. Работать по ступеням гораздо быстрее, и именно так поступают те, кто транспонирует свободно. Пронумеруйте звуки исходной тональности: в до мажоре до — один, ре — два, ми — три, фа — четыре, соль — пять, ля — шесть, си — семь. Теперь читайте мелодию как цепочку чисел. Twinkle превращается в один, один, пять, пять, шесть, шесть, пять.
Как только мелодия стала цепочкой чисел, любая тональность доступна немедленно. В ля мажоре один — это ля, пять — это ми, шесть — это фа-диез, значит начало будет ля, ля, ми, ми, фа-диез, фа-диез, ми. Вы уже не транспонируете; вы просто играете то, что и так поняли.
Отрабатывать стоит именно этот способ, потому что он заодно улучшает чтение с листа, слух и понимание гармонии. Начните с народных мелодий, которые знаете наизусть, в трёх тональностях, потом во всех двенадцати.
Транспозиция за инструментом
На аккордеоне правая фортепианная клавиатура ведёт себя как любое фортепиано: разные тональности ощущаются под рукой по-разному. Кнопочная клавиатура баяна ведёт себя совсем иначе. Поскольку кнопки уложены рядами по малым терциям, одна и та же аппликатурная фигура даёт одни и те же интервалы от любой кнопки. Гамма до мажор и гамма до-диез мажор физически одинаковы, просто сдвинуты на одну кнопку. Поэтому баянисты транспонируют с необычной лёгкостью.
Левая рука в системе Страделла столь же щедра. Поскольку басовые ряды идут по квинтам, аккомпанемент из баса и аккорда — это фигура руки, которая целиком скользит по кругу. Оборот тоника — доминанта в фа занимает ровно то же относительное положение, что и такой же оборот в си, через три шага по ряду. Левая рука осваивает транспозицию почти даром.
Контрабас находится посередине. Аппликатурные фигуры в нижних позициях чисто повторяются со струны на струну, потому что строй квартовый. Но перенос на секунду меняет набор доступных открытых струн, а открытые струны меняют и звук, и надёжность интонации. Перенос пассажа из ми минора в фа минор способен превратить удобную линию с двумя открытыми струнами в зажатый пассаж, требующий перехода. Это музыкальное последствие, а не только канцелярское.
Транспонирующие инструменты и странность контрабаса
Некоторые инструменты записываются не в той тональности, в которой звучат. Кларнет в строе си-бемоль, читая написанное до, даёт звучащее си-бемоль, на большую секунду ниже. Валторна в строе фа, читая написанное до, даёт звучащее фа, на чистую квинту ниже. Исполнитель читает одно, а публика слышит другое.
Контрабас — транспонирующий инструмент исподтишка, и на этом многие попадаются. Он звучит октавой ниже написанного. Написанное ми на нижней линейке басового ключа звучит как ми октавой ниже. Условность существует, чтобы не разводить лес добавочных линеек под станом, и благодаря ей контрабас и виолончель могут читать одну и ту же написанную высоту и звучать в октаву — а оркестровому письму это часто и нужно.
Транспонирование с листа, когда вы читаете в одной тональности, а играете сразу в другой, — отдельный навык и по-настоящему полезный для концертмейстеров, хормейстеров-пианистов и всех, кто играет с певцами. Ему учат так же, как всему остальному: медленно, на лёгком материале, по одной тональности за раз. С учениками A&G Academy в Сингапуре мы занимаемся этим примерно с четвёртого класса, обычно на хоральных мелодиях, потому что они короткие, знакомые и гармонически простые.
Frequently asked
Что значит транспонировать пьесу?
Это значит сдвинуть каждую ноту вверх или вниз на один и тот же интервал, чтобы пьеса сохранила своё внутреннее устройство, но начиналась с другой высоты. Мелодия, перенесённая из до мажора в соль мажор, узнаётся и звучит так же, только выше. Ключевые знаки и случайные знаки меняются под новую тональность.
Как быстрее всего транспонировать с листа?
Думайте ступенями, а не названиями нот. Прочитайте оригинал как последовательность чисел внутри его тональности, а затем сыграйте те же числа в нужной тональности. Это работает, потому что числа уже несут в себе интервалы. Сначала медленно, потом почти автоматически, особенно на знакомых мелодиях.
Контрабас — транспонирующий инструмент?
Да, в одном конкретном смысле: он звучит октавой ниже написанных для него нот. Партии контрабаса пишут октавой выше, чтобы удержать их на стане и не плодить добавочные линейки. В остальном контрабас читает в реальном строе, в отличие от кларнета или валторны, которые читают в совсем другой тональности.
移调详解
移调就是把每个音按同一个音程挪动，让曲调在新调上保持原来的形状。按音程移、按音级移、按谱号移，三种做法。
什么不变，什么变了
用 C 大调弹《小星星》，开头三个音是 C、C、G。用 G 大调弹，就是 G、G、D。音不一样，但从第一个到第三个的距离在两种情况下都是纯五度，从第三个到第四个的距离在两种情况下都是上行一个二度。这就是移调保住的东西：任何两个音之间的每一个音程。
有一点得明说，因为它常让初学者糊涂：移调不等于把同样的指法搬到高处去弹。在钢琴键盘上，把手从 C 挪到 F、按一模一样的手指图形，得到的并不是 F 大调的那首曲调，而是一个走了样的版本，因为黑键落在了不同的位置上。移调关心的是音程，不是手型。
按音程移的做法
最直接的办法是先说清楚你要移动的是哪个音程，然后把它应用到每一个音上，音程的性质要保持精确。要把 C 大调上移到降 E 大调，这个音程是小三度。每个 C 变成降 E，每个 D 变成 F，每个 E 变成 G，每个 F 变成降 A，依此类推。
注意这也包括音名字母。C 上方的小三度是降 E，不是升 D。字母必须往上走两位，从 C 到 E，因为三度总是跨三个字母名（含首尾）。把这一点弄对，写出来的谱子才读得下去、拼写才正确。如果你发现自己在一个升号调里写了一个降 G，那多半是字母算错了。
临时记号也要一起移。原谱里一个升高的音，在新调里仍然是相对新调升高的那个音。如果 C 大调原谱第四小节有一个升 F，也就是升高的第四级，那么到了降 E 大调它就变成还原 A，因为还原 A 正是降 E 的升高第四级。要想的是这个临时记号在干什么，而不是它长什么样。
按音级移的做法，实际用起来更快
一个音一个音地对是很慢的。按音级来对就快得多，这也是熟练的移调者真正在做的事。把原调的音编上号：在 C 大调里，C 是一，D 是二，E 是三，F 是四，G 是五，A 是六，B 是七。现在把旋律读成一串数字。《小星星》就变成了一、一、五、五、六、六、五。
旋律一旦变成一串数字，任何调都立刻可用。在 A 大调里，一是 A，五是 E，六是升 F，于是开头就是 A、A、E、E、升 F、升 F、E。这时你已经不是在移调了，你只是在弹你早就理解了的东西。
该练的是这个方法，因为它同时还会改善你的读谱、你的耳朵和你对和声的把握。先从你烂熟于心的民歌开始，练三个调，然后十二个调全上。
移调在乐器上是什么样
在手风琴上，右手的键盘式键盘和钢琴没有区别：不同的调在手底下感觉不同。巴扬的按钮键盘则相当不一样。因为按钮是按小三度排成行的，同一个指法图形从任何一个按钮出发，得到的音程都相同。C 大调音阶和升 C 大调音阶在物理上一模一样，只是整体挪了一个按钮。巴扬演奏者因此移调起来格外轻松。
斯特拉德拉左手同样慷慨。既然低音排是按五度走的，一套低音加和弦的伴奏就是一个可以整体沿着圆圈滑动的手型。F 上的主—属型和 B 上的主—属型处在完全相同的相对位置上，只是沿着那一排走了三格。左手几乎不花力气就学会了移调。
低音提琴处在两者之间。低把位的指法图形在弦与弦之间干净地重复，因为弦是按四度定的音。但移动一个二度会改变哪些空弦可用，而空弦既影响音色，也影响音准的把握。把一个段落从 e 小调搬到 f 小调，可能会把一条有两根空弦、弹着舒服的旋律线，变成一段全部按弦、还得换把的段落。这是音乐上的后果，不只是誊写上的麻烦。
移调乐器，以及低音提琴为什么特别
有些乐器记谱的调和实际发出的调不一样。降 B 调单簧管读到一个记谱的 C，发出来的是降 B，低一个大二度。F 调圆号读到一个记谱的 C，发出来的是 F，低一个纯五度。演奏者读到的是一回事，听众听到的是另一回事。
低音提琴是一件很低调的移调乐器，正因为低调才常把人绊住。它的实际发音比记谱低一个八度。低音谱号最下面那条线上记的 E，实际响的是再往下一个八度的 E。这个惯例的存在是为了避免五线谱下方冒出一大片加线，它也意味着低音提琴和大提琴可以读同一个记谱音高、发出相差一个八度的声音，而这恰恰是管弦乐写作常常想要的。
视奏移调，也就是读着一个调、当场弹成另一个调，是另一项技能，而且对伴奏者、合唱排练钢琴师以及任何跟歌手合作的人来说，是真正有用的一项。它的教法和别的东西一样：慢慢来，用简单的材料，一次一个调。我们在新加坡的 A&G Academy 大约从四级开始就和学生练这个，通常用赞美诗的曲调，因为它们短、熟悉，和声也朴素。
Frequently asked
给一首曲子移调是什么意思？
就是把每一个音按同一个音程上移或下移，曲子内部的形状分毫不变，只是起点的音高变了。一首从 C 大调移到 G 大调的旋律，听起来明显还是同一首，只是高了一些。调号和所有临时记号都要按新调改过来。
视奏移调最快的办法是什么？
用音级思考，别用音名。把原谱读成它所在调里的一串数字，然后在目标调里弹同样的数字。这之所以管用，是因为数字本身已经把音程编码进去了。一开始很慢，之后几乎变成自动的，在熟悉的曲调上尤其如此。
低音提琴是移调乐器吗？
是，但只在一个特定意义上：它的实际发音比给它记的谱低一个八度。低音声部被高写一个八度，是为了让音留在五线谱上、避免过多加线。除此之外低音提琴按实际音高读谱，不像单簧管或圆号那样整个读在另一个调上。
移調のしくみ
移調とは、すべての音を同じ音程だけずらして、旋律の形を別の調で保つことです。音程で、音度で、そして読み替えでやる方法をまとめました。
変わらないものと、変わるもの
「きらきら星」をCメジャーで弾けば、最初の三つの音はC・C・Gです。Gメジャーで弾けばG・G・D。音は違いますが、一つめから三つめまでの距離はどちらも完全5度で、三つめから四つめまでの距離はどちらも1歩上です。移調が保つのはそれ、つまりあらゆる二音のあいだのあらゆる音程です。
はっきり言っておく価値のあることが一つあります。初心者が混同するところだからです。移調は、同じ運指を高い位置で弾くことではありません。ピアノの鍵盤でCからFへ手を動かし、同じ指の形で弾いても、Fメジャーの旋律にはなりません。黒鍵の位置が違うので、歪んだものになります。移調は手の形ではなく、音程の話です。
音程で移す方法
いちばん直接的なやり方は、自分が動かす音程に名前を付け、それをすべての音に、音程の種類まで正確に保ったまま当てはめることです。CメジャーからE♭メジャーへ上げるなら、音程は短3度です。CはすべてE♭に、DはF、EはG、FはA♭、という具合になります。
これに音名の文字も含まれることに注意してください。Cの短3度上はE♭であって、D♯ではありません。3度は必ず三つの音名にまたがるので、文字はCからEへ二つ分上がらなければなりません。ここを正しくやることが、楽譜を読みやすく、綴りを正しく保ちます。♯の調なのにG♭を書いている自分に気づいたら、文字の計算のどこかが狂っています。
臨時記号も移調します。原曲で上げられていた音は、新しい調に対しても上げられた音のままです。Cメジャーの原曲の4小節目にF♯、つまり上げられた第4音があるなら、E♭メジャーではA♮になります。A♮がE♭の上げられた第4音だからです。その臨時記号がどう見えたかではなく、何をしていたかを考えてください。
音度で移す方法——実際にはこちらが速い
一音ずつ処理するのは遅いやり方です。音度で処理するほうがずっと速く、流暢に移調する人が実際にやっているのもこちらです。原曲の調の音に番号を振ります。CメジャーならCが1、Dが2、Eが3、Fが4、Gが5、Aが6、Bが7。そのうえで旋律を数字の並びとして読みます。「きらきら星」は1・1・5・5・6・6・5になります。
旋律がいったん数字の並びになれば、どの調でもすぐに手に入ります。Aメジャーなら1はA、5はE、6はF♯なので、冒頭はA・A・E・E・F♯・F♯・Eです。もう移調をしているのではありません。すでに理解していたものを、ただ弾いているだけです。
練習すべきはこちらの方法です。同時に読譜も、耳も、和声の把握も伸ばしてくれるからです。暗譜している民謡から始めて、まず三つの調で、それから十二すべてで。
楽器の上での移調
アコーディオンの右手のピアノ鍵盤は、ピアノと同じようにふるまいます。調が違えば手の下の感じが違います。バヤンのボタン鍵盤はかなり違います。ボタンが短3度の列で並んでいるので、同じ運指の形はどのボタンから始めても同じ音程を与えます。Cメジャーの音階とC♯メジャーの音階は、物理的に同一で、ボタン一つ分ずれているだけです。だからバヤン奏者は異様なほど楽に移調します。
ストラデラの左手も同じように気前がいいものです。ベースの列が5度で走っているので、ベースと和音の伴奏は、円の上をそのまま滑っていく手の形になります。Fの主音・属音の型は、列を3歩進んだBでもまったく同じ相対位置にあります。左手は移調をほとんどただで覚えてしまいます。
コントラバスはその中間にいます。低いポジションの運指の型は、弦が4度で調弦されているので、弦から弦へきれいに繰り返されます。しかし1歩分移調すると、どの開放弦が使えるかが変わりますし、開放弦は響きと音程の確かさの両方を変えます。EマイナーからFマイナーへ楽句を移すと、開放弦が二本使える楽な線が、移弦の必要な押さえっぱなしの楽句に変わることがあります。これは事務的な帰結ではなく、音楽上の帰結です。
移調楽器と、コントラバスが変わっている理由
鳴る調と違う調で書かれる楽器があります。B♭管のクラリネットは、書かれたCを読むとB♭が鳴り、長2度低くなります。F管のホルンは、書かれたCを読むとFが鳴り、完全5度低くなります。奏者が読むものと、客席が聞くものが違うのです。
コントラバスは、人を引っかける静かなやり方で移調楽器です。書かれた音より1オクターヴ低く鳴ります。ヘ音記号の下第1線に書かれたEは、そのさらに下のEとして鳴ります。この慣習は五線の下に加線の森ができるのを避けるためにあり、おかげでコントラバスとチェロが同じ書かれた音を読んで1オクターヴ離れて鳴ります。オーケストラの書法がまさに求めることが多いのはそれです。
初見移調、つまりある調で書かれたものを読んでその場で別の調で弾くことは、別の技術であり、伴奏者、合唱の稽古ピアニスト、歌手と共演する人にとっては本当に役に立つものです。教え方はほかのすべてと同じで、ゆっくり、やさしい素材で、一度に一つの調ずつです。シンガポールの A&G Academy では、おおむねグレード4あたりから生徒と取り組みます。たいていは讃美歌の旋律を使います。短く、耳になじんでいて、和声が素直だからです。
Frequently asked
曲を移調するとはどういうことですか？
すべての音を同じ音程だけ上げ下げして、曲の内側の形をそのまま保ったまま、別の高さから始めることです。CメジャーからGメジャーへ移調された旋律は、それと分かる同じ響きのまま、ただ高くなります。調号と臨時記号は新しい調に合わせて変わります。
初見で移調するいちばん速い方法は？
音名ではなく音度で考えることです。原曲をその調の中の数字の型として読み、同じ数字を目的の調で弾きます。数字がすでに音程を含んでいるので、これで成り立ちます。最初は遅いのですが、やがてほとんど自動になります。とくに、よく知っている旋律では。
コントラバスは移調楽器ですか？
はい、一つの特定の意味では。書かれた音より1オクターヴ低く鳴ります。ベースのパートは、五線に収めて加線が増えすぎないように1オクターヴ高く書かれます。それ以外では実音で読み、まったく別の調で読むクラリネットやホルンとは違います。
조옮김 해설
조옮김은 모든 음을 같은 음정만큼 옮겨 선율이 새 조에서도 제 모양을 지키게 하는 일입니다. 음정으로, 음계의 자릿수로, 그리고 음자리표로 하는 법을 정리했습니다.
그대로인 것과 바뀌는 것
반짝반짝 작은 별을 다장조로 쳐 보면 처음 세 음은 다, 다, 사입니다. 사장조로 치면 사, 사, 라입니다. 음은 다르지만 첫 음에서 셋째 음까지의 거리는 두 경우 모두 완전5도이고, 셋째 음에서 넷째 음까지는 두 경우 모두 한 도 올라가는 걸음입니다. 조옮김이 지키는 것이 바로 그것, 모든 음 쌍 사이의 모든 음정입니다.
처음 배우는 사람이 헷갈리는 대목이라 분명히 말해 둘 것이 있습니다. 조옮김은 같은 운지를 더 위에서 치는 일과 다릅니다. 피아노 건반에서 손을 다에서 바로 옮겨 똑같은 손가락 모양을 짚는다고 바장조의 그 선율이 나오지 않습니다. 검은건반이 다른 자리에 떨어지기 때문에 일그러진 것이 나옵니다. 조옮김은 손 모양이 아니라 음정의 일입니다.
음정으로 하는 법
가장 곧바른 방법은 자기가 옮길 음정의 이름을 정한 다음, 그 음정의 성질까지 정확히 지키며 모든 음에 적용하는 것입니다. 다장조에서 내림마장조로 올리려면 음정은 단3도입니다. 모든 다는 내림마가 되고, 모든 라는 바가 되고, 모든 마는 사가 되고, 모든 바는 내림가가 되는 식입니다.
여기에 음이름 자체도 포함된다는 점에 주의하십시오. 다 위의 단3도는 올림라가 아니라 내림마입니다. 3도는 언제나 양끝을 포함해 음이름 셋을 걸치므로, 이름은 다에서 마로 두 칸 올라가야 합니다. 이것을 제대로 하는 것이 악보를 읽을 만하고 올바르게 적힌 상태로 지켜 줍니다. 샤프 조에서 내림사를 적고 있다면 이름 계산 어딘가가 잘못된 것입니다.
임시표도 함께 옮겨 갑니다. 원래 악보에서 올려진 음은 새 조에 견주어서도 올려진 음으로 남습니다. 다장조 원곡 넷째 마디에 올려진 4음인 올림바가 있다면, 내림마장조에서는 제자리가가 됩니다. 제자리가가 내림마장조의 올려진 4음이기 때문입니다. 임시표가 어떻게 생겼는지가 아니라 무엇을 하고 있었는지를 생각하십시오.
실제로는 더 빠른 자릿수 방법
음을 하나씩 따라가는 것은 느립니다. 음계의 자릿수로 하는 편이 훨씬 빠르고, 조옮김에 능한 사람들이 실제로 하는 일이 그것입니다. 원래 조의 음에 번호를 붙이십시오. 다장조에서 다는 1, 라는 2, 마는 3, 바는 4, 사는 5, 가는 6, 나는 7입니다. 이제 선율을 숫자의 줄로 읽으십시오. 작은 별은 1, 1, 5, 5, 6, 6, 5가 됩니다.
선율이 한번 숫자의 줄이 되고 나면 어느 조든 곧바로 쓸 수 있습니다. 가장조에서 1은 가, 5는 마, 6은 올림바이므로 머리는 가, 가, 마, 마, 올림바, 올림바, 마가 됩니다. 더는 조옮김을 하는 것이 아닙니다. 이미 이해한 것을 그저 연주하는 것입니다.
연습할 것은 이 방법입니다. 이것이 동시에 읽는 힘과 귀와 화성 감각까지 함께 길러 주기 때문입니다. 외우고 있는 민요 선율로 시작해 세 조에서 해 보고, 그다음 열두 조 전부로 넓히십시오.
악기 앞에서의 조옮김
아코디언의 오른손 피아노 건반은 여느 피아노처럼 움직입니다. 조마다 손에 오는 느낌이 다릅니다. 바얀의 버튼 판은 사정이 꽤 다릅니다. 버튼이 단3도 간격의 열로 놓여 있기 때문에, 같은 운지 모양은 어느 버튼에서 시작하든 같은 음정을 냅니다. 다장조 음계와 올림다장조 음계는 물리적으로 똑같고 버튼 한 칸만 옮겨질 뿐입니다. 그래서 바얀 연주자는 남달리 쉽게 조를 옮깁니다.
스트라델라 왼손도 그만큼 너그럽습니다. 베이스 열이 5도로 이어지므로 베이스와 화음 반주는 원 위를 통째로 미끄러지는 손 모양이 됩니다. 바장조의 으뜸-딸림 형은 열을 따라 세 칸 간 나장조의 그것과 정확히 같은 상대 위치에 놓입니다. 왼손은 조옮김을 거의 거저 익힙니다.
더블베이스는 그 둘 사이에 있습니다. 현이 4도로 조율되어 있어서 낮은 포지션의 운지 형은 줄에서 줄로 깔끔하게 되풀이됩니다. 그러나 한 도씩 옮기면 어떤 개방현을 쓸 수 있는지가 달라지고, 개방현은 소리와 음정의 안정감 둘 다를 바꿉니다. 한 대목을 마단조에서 바단조로 옮기면 개방현 둘이 있어 편하던 선이 포지션 이동이 필요한 짚는 대목으로 바뀔 수 있습니다. 이것은 서류상의 결과가 아니라 음악상의 결과입니다.
이조 악기, 그리고 더블베이스가 유별난 이유
어떤 악기는 소리 나는 조와 다른 조로 적습니다. 내림나조 클라리넷은 적힌 다를 읽고 장2도 아래인 내림나를 냅니다. 바조 호른은 적힌 다를 읽고 완전5도 아래인 바를 냅니다. 연주자는 하나를 읽고 청중은 다른 것을 듣습니다.
더블베이스는 사람들을 걸려 넘어지게 하는 조용한 방식으로 이조 악기입니다. 적힌 것보다 한 옥타브 낮게 소리 납니다. 낮은음자리표 맨 아래 줄에 적힌 마는 그보다 한 옥타브 아래의 마로 울립니다. 이 관례는 오선 아래에 덧줄이 숲처럼 늘어서는 것을 피하려고 생겼고, 덕분에 베이스와 첼로가 같은 음높이를 읽고 한 옥타브 떨어져 울릴 수 있습니다. 관현악 작곡이 자주 원하는 것이 바로 그것입니다.
한 조로 읽으면서 그 자리에서 다른 조로 연주하는 즉석 조옮김은 별개의 기술이고, 반주자와 합창 연습 피아니스트, 그리고 노래하는 사람과 함께 연주하는 이에게 정말로 쓸모가 있습니다. 가르치는 방식은 다른 모든 것과 같습니다. 천천히, 쉬운 자료로, 한 번에 한 조씩입니다. 싱가포르 A&G Academy에서는 대개 4급쯤부터 학생들과 이것을 다루는데, 보통 찬송가 선율을 씁니다. 짧고 익숙하고 화성이 단순하기 때문입니다.
Frequently asked
곡을 조옮김한다는 것은 무슨 뜻인가요?
모든 음을 같은 음정만큼 올리거나 내려서, 곡이 내부의 모양을 그대로 지킨 채 다른 음높이에서 시작하게 하는 것입니다. 다장조에서 사장조로 옮긴 선율은 알아들을 수 있게 똑같이 들리고 다만 더 높을 뿐입니다. 조표와 임시표는 새 조에 맞게 바뀝니다.
즉석에서 조를 옮기는 가장 빠른 방법은 무엇인가요?
음이름이 아니라 음계의 자릿수로 생각하십시오. 원곡을 그 조 안에서의 숫자 패턴으로 읽고, 그 같은 숫자를 목표 조에서 연주하십시오. 숫자가 이미 음정을 담고 있기 때문에 통합니다. 처음에는 느리지만 이내 거의 저절로 되는데, 익숙한 선율에서 특히 그렇습니다.
더블베이스는 이조 악기인가요?
한 가지 뜻에서는 그렇습니다. 적힌 음보다 한 옥타브 낮게 소리 납니다. 베이스 성부는 오선 안에 머물게 하고 덧줄이 지나치게 늘어나지 않도록 한 옥타브 높여 적습니다. 그 점을 빼면 베이스는 실음으로 읽으며, 아예 다른 조로 읽는 클라리넷이나 호른과 다릅니다.
Transposisi dijelaskan
Mentranspos bermaksud menganjak setiap not sejauh selang yang sama supaya lagunya kekal bentuknya dalam kunci baharu. Caranya ikut selang, darjah skala dan klef.
Apa yang kekal sama dan apa yang berubah
Mainkan Twinkle, Twinkle dalam C major dan tiga pic pertamanya ialah C, C, G. Mainkannya dalam G major dan ia menjadi G, G, D. Not yang berbeza, tetapi jarak daripada yang pertama kepada yang ketiga ialah satu kelima sempurna dalam kedua-dua keadaan, dan jarak daripada not ketiga kepada not keempat ialah satu langkah naik dalam kedua-dua keadaan. Itulah yang dipelihara oleh transposisi: setiap selang antara setiap pasangan not.
Satu perkara yang wajar dinyatakan dengan terus terang, kerana ia mengelirukan pemula: mentranspos bukanlah sama dengan memainkan penjarian yang sama pada kedudukan yang lebih tinggi. Pada papan kekunci piano, mengalihkan tangan anda daripada C ke F lalu memainkan corak jari yang serupa tidak memberi anda lagu itu dalam F major. Ia memberikan versi yang herot, kerana kekunci hitamnya jatuh di tempat yang berlainan. Transposisi ialah tentang selang, bukan tentang bentuk tangan.
Kaedah selang
Pendekatan yang paling terus ialah menamakan selang yang anda gunakan untuk bergerak, kemudian menggunakannya pada setiap not, dengan mengekalkan kualiti selang itu dengan tepat. Untuk mentranspos daripada C major naik ke E flat major, selangnya ialah satu ketiga minor. Setiap C menjadi E flat, setiap D menjadi F, setiap E menjadi G, setiap F menjadi A flat, dan seterusnya.
Perhatikan bahawa ini termasuk nama hurufnya. Satu ketiga minor di atas C ialah E flat, bukan D sharp. Hurufnya mesti naik sebanyak dua, daripada C ke E, kerana sesuatu ketiga sentiasa merangkumi tiga nama huruf termasuk kedua-dua hujungnya. Membetulkan hal ini yang menjadikan muzik bertulis itu boleh dibaca dan dieja dengan betul. Jika anda mendapati diri anda menulis G flat dalam kunci sharp, ada sesuatu yang tersasar dalam aritmetik hurufnya.
Aksidental turut ditranspos. Sesuatu not yang dinaikkan dalam yang asal kekal sebagai not yang dinaikkan berhubung dengan kunci yang baharu. Jika bar empat dalam yang asal dalam C major ada F sharp, iaitu darjah keempat yang dinaikkan, maka dalam E flat major ia menjadi A natural, kerana A natural ialah darjah keempat E flat yang dinaikkan. Fikirkan apa yang sedang dilakukan oleh aksidental itu, bukan rupanya.
Kaedah darjah skala, yang lebih pantas dalam amalan
Bekerja not demi not itu lambat. Bekerja mengikut darjah skala jauh lebih pantas dan itulah yang sebenarnya dilakukan oleh orang yang fasih mentranspos. Nomborkan not kunci asal itu: dalam C major, C ialah satu, D ialah dua, E ialah tiga, F ialah empat, G ialah lima, A ialah enam, B ialah tujuh. Kini bacalah melodinya sebagai rentetan nombor. Twinkle menjadi satu, satu, lima, lima, enam, enam, lima.
Sebaik sahaja melodinya menjadi rentetan nombor, mana-mana kunci terbuka serta-merta. Dalam A major, satu ialah A, lima ialah E dan enam ialah F sharp, jadi pembukaannya ialah A, A, E, E, F sharp, F sharp, E. Anda bukan lagi mentranspos; anda sekadar memainkan apa yang sudah pun anda fahami.
Inilah kaedah yang patut dilatih, kerana ia turut membaiki bacaan anda, telinga anda dan cengkaman harmoni anda pada masa yang sama. Mulakan dengan lagu rakyat yang anda hafal, dalam tiga kunci, kemudian kesemua dua belas.
Transposisi pada alat muzik
Pada akordion, papan kekunci piano tangan kanan berkelakuan seperti mana-mana piano: kunci yang berbeza terasa berbeza di bawah tangan. Papan kekunci butang sebuah bayan berkelakuan agak berlainan. Kerana butangnya disusun dalam baris ketiga minor, bentuk penjarian yang sama memberikan selang yang sama bermula daripada mana-mana butang. Skala C major dan skala C sharp major serupa dari segi fizikal, cuma beranjak satu butang. Oleh itu pemain bayan mentranspos dengan mudah yang luar biasa.
Tangan kiri Stradella sama murahnya. Memandangkan baris besnya berjalan mengikut kelima, iringan bes dan kord ialah satu bentuk tangan yang menggelongsor secara utuh mengelilingi bulatan itu. Corak tonik-dominan dalam F terletak pada kedudukan relatif yang sama persis dengan corak yang sama dalam B, tiga langkah di sepanjang barisnya. Tangan kiri mempelajari transposisi hampir secara percuma.
Bes berganda berada di antara kedua-duanya. Corak penjarian pada kedudukan yang lebih rendah berulang dengan bersih dari satu tali ke tali yang lain, kerana talinya ditala dalam keempat. Tetapi mentranspos sejauh satu langkah mengubah tali terbuka mana yang tersedia, dan tali terbuka mengubah kedua-dua bunyinya dan kekukuhan intonasinya. Memindahkan sesuatu petikan daripada E minor ke F minor boleh menukar garis yang selesa dengan dua tali terbuka kepada petikan bertekan yang memerlukan anjakan. Itu akibat muzikal, bukan sekadar akibat kerani.
Alat transposisi dan sebab bes berganda itu pelik
Sesetengah alat ditulis dalam kunci yang berbeza daripada kunci yang dibunyikannya. Klarinet dalam B flat yang membaca C bertulis menghasilkan bunyi B flat, iaitu satu kedua major lebih rendah. Horn dalam F yang membaca C bertulis menghasilkan bunyi F, iaitu satu kelima sempurna lebih rendah. Pemainnya membaca satu perkara dan penonton mendengar perkara yang lain.
Bes berganda ialah alat transposisi dengan cara yang senyap sehingga ia memerangkap orang. Ia berbunyi satu oktaf lebih rendah daripada yang ditulis. Sebuah E yang ditulis pada garis paling bawah klef bes berbunyi sebagai E di bawahnya. Konvensyen ini wujud untuk mengelakkan hutan garis tambahan di bawah baluk, dan ia bermakna bes dan cello boleh membaca pic bertulis yang sama lalu berbunyi satu oktaf berbeza, iaitu tepat apa yang sering dikehendaki oleh penulisan orkestra.
Transposisi pandang, iaitu membaca dalam satu kunci dan bermain dalam kunci yang lain serta-merta, ialah kemahiran yang berasingan dan benar-benar berguna bagi pengiring, pemain piano latihan koir dan sesiapa yang bermain bersama penyanyi. Ia diajar sama seperti segala yang lain: perlahan-lahan, dengan bahan yang mudah, satu kunci pada satu-satu masa. Kami mengusahakannya bermula kira-kira Gred 4 ke atas bersama pelajar di A&G Academy di Singapura, biasanya dengan lagu pujian, kerana ia pendek, biasa didengar dan mudah dari segi harmoni.
Frequently asked
Apakah maksud mentranspos sesebuah karya muzik?
Ia bermaksud menggerakkan setiap not ke atas atau ke bawah sejauh selang yang sama, supaya karya itu mengekalkan bentuk dalamannya yang tepat tetapi bermula pada pic yang berbeza. Melodi yang ditranspos daripada C major ke G major berbunyi serupa dan masih dikenali, cuma lebih tinggi. Tanda kunci dan apa-apa aksidental berubah untuk menyesuaikan diri dengan kunci yang baharu.
Apakah cara paling pantas untuk mentranspos secara pandang?
Berfikir dalam darjah skala dan bukan nama not. Baca yang asal sebagai corak nombor di dalam kuncinya, kemudian mainkan nombor yang sama itu dalam kunci sasaran. Ini berkesan kerana nombornya sudah pun mengekod selangnya. Ia lambat pada mulanya kemudian menjadi hampir automatik, terutamanya pada lagu yang biasa didengar.
Adakah bes berganda sebuah alat transposisi?
Ya, dalam satu erti yang khusus: ia berbunyi satu oktaf lebih rendah daripada not yang ditulis untuknya. Bahagian bes ditulis satu oktaf lebih tinggi supaya ia kekal pada baluk dan mengelakkan garis tambahan yang berlebihan. Selain itu bes membaca pada pic konsert, tidak seperti klarinet atau horn yang membaca dalam kunci yang langsung berbeza.
ட்ரான்ஸ்போசிஷன் விளக்கமாக
ஒவ்வொரு சுரத்தையும் ஒரே இடைவெளியால் நகர்த்தினால் மெட்டு புதிய கீயிலும் தன் வடிவத்தைத் தக்கவைக்கிறது. இடைவெளியால், ஸ்கேல் படியால், க்ளெஃப்பால் செய்வது எப்படி.
எது அப்படியே இருக்கிறது, எது மாறுகிறது
Twinkle, Twinkle-ஐ C மேஜரில் வாசியுங்கள், முதல் மூன்று சுருதிகள் C, C, G. G மேஜரில் வாசியுங்கள், அவை G, G, D. சுரங்கள் வேறு, ஆனால் முதலிலிருந்து மூன்றாவதுக்கான தூரம் இரு நிலையிலும் ஒரு சுத்த ஐந்தாம் இடைவெளி, மூன்றாவதிலிருந்து நான்காவது சுரத்துக்கான தூரம் இரண்டிலும் ஒரு படி மேலே. ட்ரான்ஸ்போசிஷன் தக்கவைப்பது அதுதான்: ஒவ்வொரு ஜோடிச் சுரங்களுக்கும் இடையிலான ஒவ்வொரு இடைவெளியும்.
தொடக்க நிலையினரைக் குழப்புவதால் இதை வெளிப்படையாகச் சொல்ல வேண்டும்: ட்ரான்ஸ்போஸ் செய்வது என்பது அதே விரல்வைப்பை மேலே வாசிப்பது அல்ல. ஒரு பியானோ விசைப்பலகையில் கையை C-இலிருந்து F-க்கு நகர்த்தி அதே விரல் வடிவத்தை வாசித்தால் F மேஜரில் அந்த மெட்டு கிடைக்காது. ஒரு சிதைந்த வடிவமே கிடைக்கும், ஏனெனில் கருப்பு விசைகள் வேறு இடங்களில் விழுகின்றன. ட்ரான்ஸ்போசிஷன் இடைவெளிகளைப் பற்றியது, கை வடிவங்களைப் பற்றியது அல்ல.
இடைவெளி முறை
மிக நேரடியான அணுகுமுறை, நீங்கள் நகரும் இடைவெளிக்குப் பெயரிட்டு, இடைவெளியின் தரத்தைத் துல்லியமாக வைத்துக்கொண்டு அதை ஒவ்வொரு சுரத்துக்கும் பயன்படுத்துவது. C மேஜரிலிருந்து E ஃப்ளாட் மேஜருக்கு மேலே ட்ரான்ஸ்போஸ் செய்ய, இடைவெளி ஒரு மைனர் மூன்றாம். ஒவ்வொரு C-யும் E ஃப்ளாட் ஆகிறது, ஒவ்வொரு D-யும் F, ஒவ்வொரு E-யும் G, ஒவ்வொரு F-உம் A ஃப்ளாட், இப்படியே.
இதில் எழுத்துப் பெயரும் அடங்கும் என்பதைக் கவனியுங்கள். C-க்கு மேலே ஒரு மைனர் மூன்றாம் இடைவெளி E ஃப்ளாட், D ஷார்ப் அல்ல. எழுத்து இரண்டு அடி மேலே, C-இலிருந்து E-க்கு நகர வேண்டும், ஏனெனில் ஒரு மூன்றாம் இடைவெளி எப்போதும் மூன்று எழுத்துப் பெயர்களை உள்ளடக்கி விரிகிறது. இதைச் சரியாகச் செய்வதே எழுதப்பட்ட இசையைப் படிக்கக்கூடியதாகவும் சரியாக எழுதப்பட்டதாகவும் வைத்திருக்கிறது. ஒரு ஷார்ப் கீயில் ஒரு G ஃப்ளாட்டை எழுதிக்கொண்டிருந்தால், எழுத்துக் கணக்கில் ஏதோ தவறு நேர்ந்திருக்கிறது.
ஆக்சிடென்டல்களும் ட்ரான்ஸ்போஸ் ஆகின்றன. அசலில் உயர்த்தப்பட்ட ஒரு சுரம், புதிய கீக்கு ஒப்பிடும்போதும் உயர்த்தப்பட்ட சுரமாகவே இருக்கிறது. C மேஜர் அசலின் நான்காம் பாரில் ஒரு F ஷார்ப் — உயர்த்தப்பட்ட நான்காம் படி — இருந்தால், E ஃப்ளாட் மேஜரில் அது A நேச்சுரல் ஆகிறது, ஏனெனில் E ஃப்ளாட்டின் உயர்த்தப்பட்ட நான்காம் படி A நேச்சுரல். அந்த ஆக்சிடென்டல் எப்படித் தோன்றியது என்பதை அல்ல, அது என்ன செய்துகொண்டிருந்தது என்பதை யோசியுங்கள்.
ஸ்கேல்-படி முறை, நடைமுறையில் இதுவே வேகமானது
சுரம் சுரமாக வேலை செய்வது மெதுவானது. ஸ்கேல் படியால் வேலை செய்வது மிக விரைவானது, சரளமாக ட்ரான்ஸ்போஸ் செய்பவர்கள் உண்மையில் செய்வதும் அதுவே. அசல் கீயின் சுரங்களுக்கு எண் கொடுங்கள்: C மேஜரில் C ஒன்று, D இரண்டு, E மூன்று, F நான்கு, G ஐந்து, A ஆறு, B ஏழு. இப்போது மெலடியை ஓர் எண் வரிசையாகப் படியுங்கள். Twinkle ஒன்று, ஒன்று, ஐந்து, ஐந்து, ஆறு, ஆறு, ஐந்து ஆகிறது.
மெலடி ஓர் எண் வரிசையாக ஆனதும், எந்தக் கீயும் உடனடியாகக் கிடைக்கிறது. A மேஜரில் ஒன்று என்பது A, ஐந்து என்பது E, ஆறு என்பது F ஷார்ப்; எனவே தொடக்கம் A, A, E, E, F ஷார்ப், F ஷார்ப், E. நீங்கள் இனி ட்ரான்ஸ்போஸ் செய்யவில்லை; ஏற்கெனவே புரிந்துகொண்டதை வெறுமனே வாசிக்கிறீர்கள்.
பயிற்சி செய்ய வேண்டிய முறை இதுவே, ஏனெனில் இது உங்கள் படிப்பையும் காதையும் ஹார்மனிப் புரிதலையும் ஒரே நேரத்தில் மேம்படுத்துகிறது. மனப்பாடமாகத் தெரிந்த நாட்டுப்புற மெட்டுகளில் மூன்று கீகளில் தொடங்குங்கள், பிறகு பன்னிரண்டிலும்.
கருவியில் ட்ரான்ஸ்போசிஷன்
அக்கார்டியனில் வலது கைப் பியானோ விசைப்பலகை எந்தப் பியானோவையும் போலவே நடந்துகொள்கிறது: வெவ்வேறு கீகள் கையின் கீழ் வெவ்வேறாக உணரப்படுகின்றன. ஒரு பயானின் பொத்தான் விசைப்பலகை முற்றிலும் வேறாக நடந்துகொள்கிறது. பொத்தான்கள் மைனர் மூன்றாம் இடைவெளிகளின் வரிசைகளாக அமைக்கப்பட்டிருப்பதால், எந்தப் பொத்தானிலிருந்து தொடங்கினாலும் அதே விரல்வைப்பு வடிவம் அதே இடைவெளிகளையே தருகிறது. ஒரு C மேஜர் ஸ்கேலும் ஒரு C ஷார்ப் மேஜர் ஸ்கேலும் உடல்ரீதியாக ஒன்றே, ஒரு பொத்தான் நகர்ந்தது மட்டுமே வேறு. எனவே பயான் வாசிப்பாளர்கள் அசாதாரண எளிமையுடன் ட்ரான்ஸ்போஸ் செய்கிறார்கள்.
ஸ்ட்ரடெல்லா இடது கையும் அதேபோல் தாராளமானது. பாஸ் வரிசைகள் ஐந்தாம் இடைவெளிகளில் ஓடுவதால், ஒரு பாஸ்-கார்டு பக்கவாத்தியம் என்பது வட்டத்தைச் சுற்றி முழுவதுமாக நழுவும் ஒரு கை வடிவமே. F-இல் உள்ள ஒரு டானிக்-டாமினன்ட் வடிவம், வரிசையில் மூன்று படிகள் தள்ளியுள்ள B-இல் உள்ளதற்குச் சரியாக அதே ஒப்பீட்டு இடத்தில் அமர்கிறது. இடது கை கிட்டத்தட்ட இலவசமாகவே ட்ரான்ஸ்போசிஷனைக் கற்றுக்கொள்கிறது.
டபுள் பாஸ் இவ்விரண்டுக்கும் இடையில் அமர்கிறது. நரம்புகள் நான்காம் இடைவெளிகளில் சுருதி செய்யப்பட்டிருப்பதால், தாழ்வான பொசிஷன்களில் விரல்வைப்பு வடிவங்கள் நரம்பிலிருந்து நரம்புக்குச் சுத்தமாகத் திரும்பி வருகின்றன. ஆனால் ஒரு படி ட்ரான்ஸ்போஸ் செய்வது எந்தத் திறந்த நரம்புகள் கிடைக்கின்றன என்பதை மாற்றுகிறது; திறந்த நரம்புகள் ஒலியையும் இன்டனேஷனின் உறுதியையும் இரண்டையுமே மாற்றுகின்றன. ஒரு பகுதியை E மைனரிலிருந்து F மைனருக்கு நகர்த்துவது, இரு திறந்த நரம்புகள் கொண்ட வசதியான ஒரு வரியை, ஷிஃப்ட் தேவைப்படும் அழுத்தப்பட்ட பகுதியாக மாற்றிவிடும். அது வெறும் எழுத்து வேலை அல்ல, ஓர் இசைரீதியான விளைவு.
ட்ரான்ஸ்போஸிங் கருவிகளும், டபுள் பாஸ் ஏன் விசித்திரமானது என்பதும்
சில கருவிகள் தாம் ஒலிக்கும் கீயிலிருந்து வேறொரு கீயில் எழுதப்படுகின்றன. B ஃப்ளாட்டில் உள்ள ஒரு கிளாரினெட் எழுதப்பட்ட C-யைப் படித்தால் ஒலிக்கும் B ஃப்ளாட்டை உருவாக்குகிறது, ஒரு மேஜர் இரண்டாம் இடைவெளி கீழே. F-இல் உள்ள ஒரு ஹார்ன் எழுதப்பட்ட C-யைப் படித்தால் ஒலிக்கும் F-ஐ உருவாக்குகிறது, ஒரு சுத்த ஐந்தாம் இடைவெளி கீழே. வாசிப்பாளர் ஒன்றைப் படிக்கிறார், பார்வையாளர் இன்னொன்றைக் கேட்கிறார்.
டபுள் பாஸ் ஓர் அமைதியான வகையில் ட்ரான்ஸ்போஸிங் கருவி, அது மக்களைத் தடுக்கி விழச்செய்கிறது. அது எழுதப்பட்டதைவிட ஓர் ஆக்டேவ் கீழே ஒலிக்கிறது. பாஸ் க்ளெஃப்பின் அடிக்கோட்டில் எழுதப்பட்ட ஒரு E, அதற்குக் கீழே உள்ள E-யாக ஒலிக்கிறது. ஸ்டாஃப்புக்குக் கீழே லெட்ஜர் கோடுகளின் காடு வளர்வதைத் தவிர்க்கவே இந்த வழக்கம் இருக்கிறது; அதன் பொருள், பாஸும் செலோவும் ஒரே எழுதப்பட்ட சுருதியைப் படித்து ஓர் ஆக்டேவ் இடைவெளியில் ஒலிக்க முடியும் — ஆர்கெஸ்ட்ரா எழுத்து பெரும்பாலும் விரும்புவதும் அதுவே.
பார்வையில் ட்ரான்ஸ்போஸ் செய்வது, அதாவது ஒரு கீயில் படித்து அந்த இடத்திலேயே இன்னொரு கீயில் வாசிப்பது, ஒரு தனித் திறன்; பக்கவாத்தியக் கலைஞர்களுக்கும், பாடகர் குழு ஒத்திகைப் பியானோ வாசிப்பாளர்களுக்கும், பாடகர்களுடன் வாசிக்கும் யாருக்கும் அது உண்மையாகவே பயனுள்ளது. மற்ற எல்லாவற்றையும் போலவே இதுவும் கற்பிக்கப்படுகிறது: மெதுவாக, எளிய பொருளுடன், ஒரு நேரத்தில் ஒரு கீயில். சிங்கப்பூரில் A&G Academy மாணவர்களுடன் ஏறத்தாழ கிரேடு 4 முதல் இதில் வேலை செய்கிறோம், பொதுவாகப் பஜனை மெட்டுகளுடன் — ஏனெனில் அவை குறுகியவை, பரிச்சயமானவை, ஹார்மனியில் எளியவை.
Frequently asked
ஒரு படைப்பை ட்ரான்ஸ்போஸ் செய்வது என்றால் என்ன?
ஒவ்வொரு சுரத்தையும் ஒரே இடைவெளியால் மேலேயோ கீழேயோ நகர்த்துவது; அதனால் படைப்பு தன் உள்வடிவத்தைத் துல்லியமாகத் தக்கவைத்துக்கொண்டே வேறொரு சுருதியில் தொடங்குகிறது. C மேஜரிலிருந்து G மேஜருக்கு ட்ரான்ஸ்போஸ் செய்யப்பட்ட ஒரு மெலடி அடையாளம் தெரியும்படி அப்படியே ஒலிக்கும், சற்று உயரமாக மட்டுமே. கீ சிக்னேச்சரும் ஆக்சிடென்டல்களும் புதிய கீக்கேற்ப மாறுகின்றன.
பார்வையில் ட்ரான்ஸ்போஸ் செய்ய வேகமான வழி எது?
சுரப் பெயர்களுக்குப் பதிலாக ஸ்கேல் படிகளில் யோசியுங்கள். அசலைத் தன் கீக்குள் ஓர் எண் வடிவமாகப் படித்து, அதே எண்களை இலக்கு கீயில் வாசியுங்கள். எண்களே ஏற்கெனவே இடைவெளிகளைக் குறியீடாகக் கொண்டிருப்பதால் இது வேலை செய்கிறது. முதலில் மெதுவாக இருக்கும், பிறகு கிட்டத்தட்ட தானியங்கியாகிவிடும், குறிப்பாகப் பரிச்சயமான மெட்டுகளில்.
டபுள் பாஸ் ஒரு ட்ரான்ஸ்போஸிங் கருவியா?
ஆம், ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளில்: அதற்காக எழுதப்பட்ட சுரங்களைவிட ஓர் ஆக்டேவ் கீழே அது ஒலிக்கிறது. பாஸ் பகுதிகளை ஸ்டாஃப்புக்குள் வைத்திருக்கவும் அதிகப்படியான லெட்ஜர் கோடுகளைத் தவிர்க்கவும் ஓர் ஆக்டேவ் உயரமாக எழுதப்படுகின்றன. மற்றபடி பாஸ் கச்சேரி சுருதியிலேயே படிக்கிறது; முற்றிலும் வேறொரு கீயில் படிக்கும் கிளாரினெட்டோ ஹார்னோ போல அல்ல.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.