Music theory · 6 min read
Intervals explained
An interval is the distance between two notes, named by letters counted and by quality. Here is how to name any interval and hear it without counting.
Counting the number
To find the number, count letter names from the bottom note to the top, including both ends. From C to E you count C, D, E, which is three letters, so the interval is a third. From C to G you count C, D, E, F, G, five letters, a fifth. From C to the C above, eight letters, an octave.
Inclusive counting trips up almost everyone at first, because it means a note to itself is a first, called a unison, rather than a zero. The consolation is that this convention is centuries old and nobody is going to change it now.
Note that the number ignores sharps and flats entirely. C to E is a third. C to E flat is also a third. C sharp to E is still a third. The letters are the same, so the number is the same. What changes is the second half of the name.
The quality, and why there are two families
Quality tells you the exact size. Intervals fall into two families that behave differently, which is a historical inheritance and not an arbitrary cruelty.
Unisons, fourths, fifths and octaves are called perfect. They are the intervals with the simplest frequency ratios, and the ones that fuse most completely when sounded together. A perfect fifth, seven semitones, is C up to G. A perfect fourth, five semitones, is C up to F. An octave is twelve semitones.
Seconds, thirds, sixths and sevenths come in major and minor versions, one semitone apart. A major third is four semitones, C to E; a minor third is three, C to E flat. A major sixth is nine semitones, C to A; a minor sixth is eight, C to A flat. A major second is two semitones, C to D; a minor second is one, C to D flat, which is the smallest step there is.
Shrink any interval by a further semitone and it becomes diminished. Stretch it by a semitone and it becomes augmented. A perfect fifth C to G, narrowed to C to G flat, is a diminished fifth: six semitones, the interval medieval theorists nicknamed the devil in music, and the one that gives a dominant seventh chord its restlessness.
Hearing intervals without counting
Counting is fine on paper and useless in real time. What you want is recognition, and the standard route is to attach each interval to a tune you already know so the sound arrives with a label.
A minor second is the shark theme from Jaws. A major second is the opening of Happy Birthday. A major third opens When the Saints Go Marching In. A perfect fourth is the first two notes of the wedding march, or of Auld Lang Syne. A perfect fifth is the Star Wars main theme, or the opening of Twinkle Twinkle. A major sixth is the start of the NBC chime, and an octave is Somewhere Over the Rainbow.
Use whichever tunes you actually know rather than a list you have inherited. And practise downwards too, which nearly everyone neglects and which is far harder. A descending minor sixth and a descending perfect fifth are easy to confuse until you have deliberately worked on them.
Intervals as the raw material of chords
Chords are stacked intervals, which is why interval work pays off so quickly. A major triad is a major third with a minor third on top: C to E is four semitones, E to G is three, and the outer distance C to G is a perfect fifth. A minor triad is the same components in the opposite order, minor third then major third: C to E flat, then E flat to G.
A diminished triad stacks two minor thirds, C, E flat, G flat, and its outer interval is that unstable diminished fifth. An augmented triad stacks two major thirds, C, E, G sharp. Four triad types, all describable in one sentence each, once you have intervals.
The same logic runs through everything above it. A dominant seventh chord is a major triad with a minor seventh on top, ten semitones from the root. Learn the intervals and chord construction stops being memorisation.
Intervals on the instrument
The double bass makes intervals physical in a way few instruments do. Its open strings are tuned in perfect fourths, E, A, D and G, five semitones apart, so a fourth is simply the next string across. In the lower positions your hand naturally spans a tone, first finger to fourth; anything larger means a shift. Thumb position, up where the string is short, changes the geometry: the same physical stretch now covers a much wider interval, which is exactly why it exists.
Harmonics turn intervals into audible physics. Touch a bass string lightly at its midpoint and you sound an octave above the open note; touch at a third of the way along and you get an octave plus a fifth. The frequency ratios that define an octave as two to one and a fifth as three to two are right there under the finger.
On the accordion, the chromatic button layout arranges its rows in minor thirds, so a diminished seventh chord is a single straight shape across the board and transposing anything is a matter of moving the shape. In the left hand, the Stradella fundamental row is a chain of perfect fifths: one button in one direction is always a fifth up, one in the other is always a fifth down. Students at A&G Academy often report that the interval finally clicked when they noticed their left hand had been walking in fifths all along.
Frequently asked
Why is C to E a third when it is only two steps?
Because interval numbers count letter names inclusively, including both the starting and ending notes. C, D, E is three letters, so the interval is a third. It is a naming convention rather than a measurement of steps, and the quality half of the name, major or minor, carries the precise size in semitones.
What is the difference between an augmented fourth and a diminished fifth?
In sound, nothing: both span six semitones, and on a keyboard they are the same two keys. The difference is spelling and function. C to F sharp is an augmented fourth and usually resolves outwards; C to G flat is a diminished fifth and usually resolves inwards. Context decides which spelling is correct.
How do I get better at recognising intervals by ear?
Work in short daily sessions rather than long ones, and start with just three intervals until they are reliable before adding more. Sing each one before checking it, since singing forces genuine internal hearing. Include descending intervals from the beginning, because they are harder and are usually postponed until they become a real weakness.
Los intervalos explicados
Un intervalo es la distancia entre dos notas, con un número y una cualidad. Así se nombra cualquier intervalo y así se reconoce de oído sin contar.
Contar el número
Para hallar el número, cuenta los nombres de nota desde la nota de abajo hasta la de arriba, incluyendo las dos. De do a mi cuentas do, re, mi, que son tres nombres, así que el intervalo es una tercera. De do a sol cuentas do, re, mi, fa, sol, cinco nombres, una quinta. De do al do siguiente, ocho nombres, una octava.
El conteo inclusivo despista a casi todo el mundo al principio, porque significa que una nota consigo misma es una primera, llamada unísono, y no un cero. El consuelo es que esta convención tiene siglos y ya no la va a cambiar nadie.
Fíjate en que el número ignora del todo los sostenidos y los bemoles. De do a mi es una tercera. De do a mi bemol también es una tercera. De do sostenido a mi sigue siendo una tercera. Los nombres de nota son los mismos, así que el número es el mismo. Lo que cambia es la segunda mitad del nombre.
La cualidad, y por qué hay dos familias
La cualidad te dice el tamaño exacto. Los intervalos se reparten en dos familias que se comportan de forma distinta, cosa que es una herencia histórica y no una crueldad arbitraria.
El unísono, la cuarta, la quinta y la octava se llaman justos. Son los intervalos con las relaciones de frecuencia más simples y los que más se funden al sonar juntos. Una quinta justa, siete semitonos, es de do a sol. Una cuarta justa, cinco semitonos, es de do a fa. La octava son doce semitonos.
La segunda, la tercera, la sexta y la séptima vienen en versión mayor y menor, separadas por un semitono. Una tercera mayor son cuatro semitonos, de do a mi; una tercera menor son tres, de do a mi bemol. Una sexta mayor son nueve semitonos, de do a la; una sexta menor son ocho, de do a la bemol. Una segunda mayor son dos semitonos, de do a re; una segunda menor es uno, de do a re bemol, que es el paso más pequeño que hay.
Encoge cualquier intervalo un semitono más y se vuelve disminuido. Estíralo un semitono y se vuelve aumentado. Una quinta justa de do a sol, estrechada a do y sol bemol, es una quinta disminuida: seis semitonos, el intervalo que los teóricos medievales apodaron el diablo en la música, y el que da su inquietud al acorde de séptima de dominante.
Oír los intervalos sin contar
Contar está bien sobre el papel y no sirve de nada en tiempo real. Lo que quieres es reconocimiento, y el camino estándar es asociar cada intervalo a una melodía que ya conoces para que el sonido llegue con etiqueta.
Una segunda menor es el motivo del tiburón de Tiburón. Una segunda mayor es el comienzo del Cumpleaños feliz. Una tercera mayor abre When the Saints Go Marching In. Una cuarta justa son las dos primeras notas de la marcha nupcial, o de Auld Lang Syne. Una quinta justa es el tema principal de La guerra de las galaxias, o el comienzo de Campanita del lugar. Una sexta mayor es el arranque del distintivo de la NBC, y la octava es Somewhere Over the Rainbow.
Usa las melodías que de verdad conozcas en vez de una lista heredada. Y practica también hacia abajo, cosa que casi todo el mundo descuida y que es mucho más difícil. Una sexta menor descendente y una quinta justa descendente son fáciles de confundir hasta que las has trabajado a propósito.
Los intervalos como materia prima de los acordes
Los acordes son intervalos apilados, y por eso trabajar los intervalos rinde tan rápido. Una tríada mayor es una tercera mayor con una tercera menor encima: de do a mi hay cuatro semitonos, de mi a sol hay tres, y la distancia exterior de do a sol es una quinta justa. Una tríada menor son los mismos componentes en el orden inverso, primero la tercera menor y luego la mayor: de do a mi bemol, y de mi bemol a sol.
Una tríada disminuida apila dos terceras menores, do, mi bemol, sol bemol, y su intervalo exterior es esa quinta disminuida inestable. Una tríada aumentada apila dos terceras mayores, do, mi, sol sostenido. Cuatro tipos de tríada, todos descriptibles en una sola frase cada uno, una vez que tienes los intervalos.
La misma lógica recorre todo lo que hay por encima. Un acorde de séptima de dominante es una tríada mayor con una séptima menor encima, diez semitonos desde la fundamental. Aprende los intervalos y la construcción de acordes deja de ser memorizar.
Los intervalos en el instrumento
El contrabajo hace los intervalos físicos como pocos instrumentos. Sus cuerdas al aire se afinan por cuartas justas, mi, la, re y sol, a cinco semitonos de distancia, así que una cuarta es simplemente la cuerda de al lado. En las posiciones graves la mano abarca de forma natural un tono, del primer dedo al cuarto; cualquier cosa mayor exige un cambio de posición. La posición de pulgar, allí arriba donde la cuerda es corta, cambia la geometría: la misma extensión física cubre ahora un intervalo mucho más ancho, que es justo para lo que existe.
Los armónicos convierten los intervalos en física audible. Roza una cuerda de contrabajo en su punto medio y suena una octava por encima de la nota al aire; rózala a un tercio de su longitud y obtienes una octava más una quinta. Las relaciones de frecuencia que definen la octava como dos a uno y la quinta como tres a dos están ahí mismo, bajo el dedo.
En el acordeón, la disposición cromática de botones ordena sus filas por terceras menores, así que un acorde de séptima disminuida es una sola figura recta a lo largo del teclado y transportar cualquier cosa consiste en mover la figura. En la mano izquierda, la fila de fundamentales Stradella es una cadena de quintas justas: un botón en un sentido es siempre una quinta arriba, y uno en el otro es siempre una quinta abajo. Los alumnos de A&G Academy cuentan a menudo que el intervalo les encajó por fin cuando se dieron cuenta de que su mano izquierda llevaba todo el tiempo caminando por quintas.
Frequently asked
¿Por qué de do a mi es una tercera si solo hay dos pasos?
Porque los números de intervalo cuentan los nombres de nota de forma inclusiva, incluyendo la nota de partida y la de llegada. Do, re, mi son tres nombres, así que el intervalo es una tercera. Es una convención de nomenclatura y no una medida de pasos, y la mitad del nombre que indica la cualidad, mayor o menor, lleva el tamaño preciso en semitonos.
¿Qué diferencia hay entre una cuarta aumentada y una quinta disminuida?
De sonido, ninguna: las dos abarcan seis semitonos y en un teclado son las mismas dos teclas. La diferencia es la grafía y la función. De do a fa sostenido es una cuarta aumentada y suele resolver hacia fuera; de do a sol bemol es una quinta disminuida y suele resolver hacia dentro. El contexto decide cuál es la grafía correcta.
¿Cómo mejoro el reconocimiento de intervalos de oído?
Trabaja en sesiones diarias cortas en vez de largas, y empieza con solo tres intervalos hasta que sean fiables antes de añadir más. Canta cada uno antes de comprobarlo, porque cantar obliga a oír de verdad por dentro. Incluye los intervalos descendentes desde el principio, porque son más difíciles y se suelen aplazar hasta que se convierten en una debilidad real.
Les intervalles expliqués
Un intervalle est la distance entre deux notes, nommée par le nombre de degrés et par sa qualité. Comment nommer tout intervalle et l'entendre sans compter.
Compter le nombre
Pour trouver le nombre, comptez les noms de notes de la note du bas à celle du haut, en comptant les deux extrémités. De do à mi, vous comptez do, ré, mi, soit trois noms : l'intervalle est une tierce. De do à sol, vous comptez do, ré, mi, fa, sol, cinq noms, une quinte. De do au do supérieur, huit noms, une octave.
Ce comptage inclusif fait trébucher presque tout le monde au début, parce qu'il implique qu'une note par rapport à elle-même fait une première, appelée unisson, et non un zéro. La consolation, c'est que cette convention a plusieurs siècles et que personne ne la changera maintenant.
Remarquez que le nombre ignore complètement les dièses et les bémols. De do à mi, c'est une tierce. De do à mi bémol, c'est aussi une tierce. De do dièse à mi, c'est encore une tierce. Les noms de notes sont les mêmes, donc le nombre est le même. Ce qui change, c'est la seconde moitié du nom.
La qualité, et pourquoi il y a deux familles
La qualité dit la taille exacte. Les intervalles se répartissent en deux familles qui se comportent différemment, ce qui est un héritage historique et non une cruauté arbitraire.
L'unisson, la quarte, la quinte et l'octave sont dits justes. Ce sont les intervalles aux rapports de fréquences les plus simples, et ceux qui fusionnent le plus complètement quand on les fait sonner ensemble. Une quinte juste, sept demi-tons, c'est do vers sol. Une quarte juste, cinq demi-tons, c'est do vers fa. L'octave fait douze demi-tons.
La seconde, la tierce, la sixte et la septième existent en version majeure et mineure, séparées d'un demi-ton. Une tierce majeure fait quatre demi-tons, do vers mi ; une tierce mineure en fait trois, do vers mi bémol. Une sixte majeure fait neuf demi-tons, do vers la ; une sixte mineure en fait huit, do vers la bémol. Une seconde majeure fait deux demi-tons, do vers ré ; une seconde mineure en fait un, do vers ré bémol, et c'est le plus petit pas qui existe.
Rétrécissez n'importe quel intervalle d'un demi-ton de plus et il devient diminué. Élargissez-le d'un demi-ton et il devient augmenté. Une quinte juste do-sol, resserrée en do-sol bémol, devient une quinte diminuée : six demi-tons, l'intervalle que les théoriciens médiévaux ont surnommé le diable en musique, et celui qui donne son inquiétude à l'accord de septième de dominante.
Entendre les intervalles sans compter
Compter va très bien sur le papier et ne sert à rien en temps réel. Ce que vous voulez, c'est la reconnaissance, et la voie classique consiste à rattacher chaque intervalle à un air que vous connaissez déjà, pour que le son arrive avec une étiquette.
La seconde mineure, c'est le thème du requin dans Les Dents de la mer. La seconde majeure, c'est le début de Joyeux anniversaire. La tierce majeure ouvre When the Saints Go Marching In. La quarte juste, ce sont les deux premières notes de la marche nuptiale, ou de Auld Lang Syne. La quinte juste, c'est le thème principal de Star Wars, ou le début d'Ah ! vous dirai-je, maman. La sixte majeure, c'est le début du carillon NBC, et l'octave, c'est Somewhere Over the Rainbow.
Employez les airs que vous connaissez vraiment plutôt qu'une liste héritée. Et travaillez aussi vers le grave, ce que presque tout le monde néglige et qui est bien plus difficile. Une sixte mineure descendante et une quinte juste descendante se confondent facilement tant qu'on ne les a pas travaillées exprès.
Les intervalles, matière première des accords
Les accords sont des intervalles empilés, et c'est pourquoi le travail des intervalles rapporte si vite. Une triade majeure est une tierce majeure surmontée d'une tierce mineure : do vers mi fait quatre demi-tons, mi vers sol en fait trois, et la distance extérieure do-sol est une quinte juste. Une triade mineure a les mêmes composants dans l'ordre inverse, tierce mineure puis tierce majeure : do vers mi bémol, puis mi bémol vers sol.
Une triade diminuée empile deux tierces mineures, do, mi bémol, sol bémol, et son intervalle extérieur est cette quinte diminuée instable. Une triade augmentée empile deux tierces majeures, do, mi, sol dièse. Quatre types de triades, chacun descriptible en une phrase, une fois les intervalles acquis.
La même logique traverse tout ce qui se bâtit au-dessus. Un accord de septième de dominante est une triade majeure surmontée d'une septième mineure, dix demi-tons au-dessus de la fondamentale. Apprenez les intervalles et la construction des accords cesse d'être du par-cœur.
Les intervalles sur l'instrument
La contrebasse rend les intervalles physiques comme peu d'instruments. Ses cordes à vide sont accordées en quartes justes, mi, la, ré et sol, à cinq demi-tons d'écart, si bien qu'une quarte, c'est simplement la corde d'à côté. Dans les positions basses, votre main couvre naturellement un ton, du premier au quatrième doigt ; tout ce qui est plus large demande un démanché. La position du pouce, là-haut où la corde est courte, change la géométrie : le même écart physique couvre maintenant un intervalle bien plus large, et c'est exactement pour cela qu'elle existe.
Les harmoniques transforment les intervalles en physique audible. Effleurez une corde de contrebasse en son milieu et vous faites sonner l'octave au-dessus de la corde à vide ; effleurez au tiers de sa longueur et vous obtenez l'octave plus la quinte. Les rapports de fréquences qui définissent l'octave comme deux pour un et la quinte comme trois pour deux sont là, sous le doigt.
À l'accordéon, le clavier chromatique à boutons dispose ses rangées en tierces mineures, si bien qu'un accord de septième diminuée est une seule forme droite en travers du clavier et que transposer quoi que ce soit revient à déplacer la forme. À la main gauche, la rangée des fondamentales Stradella est une chaîne de quintes justes : un bouton dans un sens, c'est toujours une quinte au-dessus, un bouton dans l'autre, toujours une quinte en dessous. Les élèves de A&G Academy racontent souvent que l'intervalle a enfin fait tilt le jour où ils ont remarqué que leur main gauche marchait en quintes depuis le début.
Frequently asked
Pourquoi do-mi est-il une tierce alors que cela ne fait que deux pas ?
Parce que le nombre d'un intervalle compte les noms de notes de façon inclusive, en comptant la note de départ et celle d'arrivée. Do, ré, mi fait trois noms, l'intervalle est donc une tierce. C'est une convention de dénomination plutôt qu'une mesure de pas, et la seconde moitié du nom, majeure ou mineure, porte la taille précise en demi-tons.
Quelle différence entre une quarte augmentée et une quinte diminuée ?
À l'oreille, aucune : les deux couvrent six demi-tons, et sur un clavier ce sont les deux mêmes touches. La différence tient à l'écriture et à la fonction. Do-fa dièse est une quarte augmentée et se résout d'ordinaire vers l'extérieur ; do-sol bémol est une quinte diminuée et se résout d'ordinaire vers l'intérieur. C'est le contexte qui décide de l'écriture correcte.
Comment mieux reconnaître les intervalles à l'oreille ?
Travaillez par courtes séances quotidiennes plutôt que par longues séances, et commencez par trois intervalles seulement jusqu'à ce qu'ils soient fiables avant d'en ajouter. Chantez chacun avant de vérifier, car le chant oblige à une véritable audition intérieure. Incluez les intervalles descendants dès le début, parce qu'ils sont plus difficiles et qu'on les remet d'ordinaire à plus tard jusqu'à ce qu'ils deviennent une vraie faiblesse.
Intervalle erklärt
Ein Intervall ist der Abstand zwischen zwei Tönen, benannt nach gezählten Tonbuchstaben und nach seiner Qualität. So benennen Sie jedes Intervall und hören es ohne Zählen.
Die Zahl abzählen
Um die Zahl zu finden, zählen Sie die Tonbuchstaben vom unteren zum oberen Ton, beide Enden eingeschlossen. Von c nach e zählen Sie c, d, e, also drei Buchstaben, das Intervall ist somit eine Terz. Von c nach g zählen Sie c, d, e, f, g, fünf Buchstaben, eine Quinte. Von c zum c darüber acht Buchstaben, eine Oktave.
Das einschließende Zählen bringt am Anfang fast jeden ins Stolpern, denn es bedeutet, dass ein Ton zu sich selbst eine Prime ist und keine Null. Der Trost ist, dass diese Übereinkunft Jahrhunderte alt ist und sie jetzt niemand mehr ändern wird.
Beachten Sie, dass die Zahl Kreuze und b vollständig ignoriert. c nach e ist eine Terz. c nach es ist ebenfalls eine Terz. cis nach e ist immer noch eine Terz. Die Buchstaben sind dieselben, also ist die Zahl dieselbe. Was sich ändert, ist die zweite Hälfte des Namens.
Die Qualität, und warum es zwei Familien gibt
Die Qualität sagt Ihnen die genaue Größe. Intervalle zerfallen in zwei Familien, die sich unterschiedlich verhalten, und das ist ein historisches Erbe und keine willkürliche Bosheit.
Primen, Quarten, Quinten und Oktaven heißen rein. Sie sind die Intervalle mit den einfachsten Frequenzverhältnissen und die, die beim Zusammenklingen am vollständigsten verschmelzen. Eine reine Quinte, sieben Halbtöne, ist c hinauf nach g. Eine reine Quarte, fünf Halbtöne, ist c hinauf nach f. Eine Oktave hat zwölf Halbtöne.
Sekunden, Terzen, Sexten und Septimen gibt es in großer und kleiner Ausführung, einen Halbton auseinander. Eine große Terz hat vier Halbtöne, c nach e; eine kleine Terz drei, c nach es. Eine große Sexte hat neun Halbtöne, c nach a; eine kleine Sexte acht, c nach as. Eine große Sekunde hat zwei Halbtöne, c nach d; eine kleine Sekunde einen, c nach des, und das ist der kleinste Schritt, den es gibt.
Verengen Sie ein beliebiges Intervall um einen weiteren Halbton, wird es vermindert. Weiten Sie es um einen Halbton, wird es übermäßig. Die reine Quinte c nach g, verengt zu c nach ges, ist eine verminderte Quinte: sechs Halbtöne, jenes Intervall, das mittelalterliche Theoretiker den Teufel in der Musik nannten, und das, was einem Dominantseptakkord seine Ruhelosigkeit gibt.
Intervalle hören, ohne zu zählen
Zählen ist auf dem Papier in Ordnung und in Echtzeit nutzlos. Was Sie wollen, ist Wiedererkennen, und der übliche Weg dorthin ist, jedes Intervall an eine Melodie zu hängen, die Sie schon kennen, damit der Klang mit einem Etikett ankommt.
Eine kleine Sekunde ist das Haithema aus Jaws. Eine große Sekunde ist der Anfang von Happy Birthday. Eine große Terz eröffnet When the Saints Go Marching In. Eine reine Quarte sind die ersten beiden Töne des Hochzeitsmarsches oder von Auld Lang Syne. Eine reine Quinte ist das Hauptthema von Star Wars oder der Anfang von Twinkle Twinkle. Eine große Sexte ist der Beginn des NBC-Signals, und eine Oktave ist Somewhere Over the Rainbow.
Nehmen Sie die Melodien, die Sie wirklich kennen, statt einer Liste, die Sie geerbt haben. Und üben Sie auch abwärts, was fast alle vernachlässigen und was weit schwerer ist. Eine fallende kleine Sexte und eine fallende reine Quinte lassen sich leicht verwechseln, bis Sie gezielt daran gearbeitet haben.
Intervalle als Rohstoff der Akkorde
Akkorde sind gestapelte Intervalle, und deshalb zahlt sich die Arbeit an Intervallen so schnell aus. Ein Dur-Dreiklang ist eine große Terz mit einer kleinen Terz darüber: c nach e sind vier Halbtöne, e nach g drei, und der äußere Abstand c nach g ist eine reine Quinte. Ein Moll-Dreiklang hat dieselben Bestandteile in umgekehrter Reihenfolge, erst die kleine, dann die große Terz: c nach es, dann es nach g.
Ein verminderter Dreiklang stapelt zwei kleine Terzen, c, es, ges, und sein äußeres Intervall ist eben jene unruhige verminderte Quinte. Ein übermäßiger Dreiklang stapelt zwei große Terzen, c, e, gis. Vier Dreiklangstypen, jeder in einem Satz beschreibbar, sobald Sie die Intervalle haben.
Dieselbe Logik zieht sich durch alles darüber. Ein Dominantseptakkord ist ein Dur-Dreiklang mit einer kleinen Septime obenauf, zehn Halbtöne über dem Grundton. Lernen Sie die Intervalle, und der Akkordbau hört auf, Auswendiglernen zu sein.
Intervalle am Instrument
Der Kontrabass macht Intervalle auf eine Weise körperlich, wie es wenige Instrumente tun. Seine leeren Saiten stehen in reinen Quarten, E, A, D und G, fünf Halbtöne auseinander, eine Quarte ist also schlicht die nächste Saite daneben. In den unteren Lagen umspannt Ihre Hand natürlicherweise einen Ganzton, vom ersten zum vierten Finger; alles Größere bedeutet einen Lagenwechsel. Die Daumenlage, dort oben, wo die Saite kurz ist, ändert die Geometrie: Dieselbe körperliche Spanne deckt nun ein viel größeres Intervall ab, und genau dafür ist sie da.
Flageoletts verwandeln Intervalle in hörbare Physik. Berühren Sie eine Basssaite leicht in ihrer Mitte, und Sie erhalten die Oktave über dem leeren Ton; berühren Sie sie nach einem Drittel ihrer Länge, bekommen Sie die Oktave plus Quinte. Die Frequenzverhältnisse, die eine Oktave als zwei zu eins und eine Quinte als drei zu zwei bestimmen, liegen unmittelbar unter dem Finger.
Auf dem Akkordeon ordnet die chromatische Knopfanordnung ihre Reihen in kleinen Terzen, ein verminderter Septakkord ist deshalb eine einzige gerade Figur quer über das Manual, und Transponieren heißt, die Figur zu verschieben. In der linken Hand ist die Grundbassreihe des Stradella-Systems eine Kette reiner Quinten: ein Knopf in die eine Richtung ist immer eine Quinte aufwärts, einer in die andere immer eine Quinte abwärts. Schülerinnen und Schüler der A&G Academy berichten oft, dass das Intervall endlich einrastete, als ihnen auffiel, dass ihre linke Hand die ganze Zeit in Quinten unterwegs war.
Frequently asked
Warum ist c nach e eine Terz, wenn es nur zwei Schritte sind?
Weil Intervallzahlen die Tonbuchstaben einschließend zählen, also Anfangs- und Endton mitrechnen. c, d, e sind drei Buchstaben, das Intervall ist somit eine Terz. Das ist eine Benennungskonvention und keine Messung von Schritten, und die Qualität im Namen, groß oder klein, trägt die genaue Größe in Halbtönen.
Was ist der Unterschied zwischen einer übermäßigen Quarte und einer verminderten Quinte?
Klanglich nichts: Beide umfassen sechs Halbtöne, und auf einer Klaviatur sind es dieselben zwei Tasten. Der Unterschied liegt in Schreibweise und Funktion. c nach fis ist eine übermäßige Quarte und löst sich meist nach außen auf; c nach ges ist eine verminderte Quinte und löst sich meist nach innen auf. Der Zusammenhang entscheidet, welche Schreibweise richtig ist.
Wie werde ich besser darin, Intervalle nach Gehör zu erkennen?
Arbeiten Sie in kurzen täglichen Einheiten statt in langen und beginnen Sie mit nur drei Intervallen, bis die sitzen, bevor Sie weitere hinzunehmen. Singen Sie jedes, bevor Sie nachprüfen, denn Singen erzwingt echtes inneres Hören. Nehmen Sie fallende Intervalle von Anfang an dazu, denn sie sind schwerer und werden meist so lange aufgeschoben, bis sie zur echten Schwäche werden.
Gli intervalli spiegati
Un intervallo è la distanza fra due note, con un numero e una qualità. Ecco come dare un nome a qualunque intervallo e come sentirlo senza contare.
Contare il numero
Per trovare il numero conta i nomi delle note dalla nota più bassa a quella più alta, comprendendo tutti e due gli estremi. Da Do a Mi conti Do, Re, Mi, cioè tre nomi, quindi l'intervallo è una terza. Da Do a Sol conti Do, Re, Mi, Fa, Sol, cinque nomi, una quinta. Da Do al Do sopra, otto nomi, un'ottava.
Il conteggio che include gli estremi all'inizio spiazza quasi tutti, perché vuol dire che una nota con se stessa è una prima, detta unisono, e non uno zero. La consolazione è che questa convenzione ha secoli di vita e adesso non la cambierà nessuno.
Nota che il numero ignora completamente diesis e bemolli. Da Do a Mi è una terza. Da Do a Mi bemolle è ancora una terza. Da Do diesis a Mi è sempre una terza. I nomi delle note sono gli stessi, quindi il numero è lo stesso. Quello che cambia è la seconda metà del nome.
La qualità, e perché ci sono due famiglie
La qualità ti dice la dimensione esatta. Gli intervalli si dividono in due famiglie che si comportano in modo diverso, e questa è un'eredità storica, non una cattiveria arbitraria.
Unisoni, quarte, quinte e ottave si dicono giusti. Sono gli intervalli con i rapporti di frequenza più semplici, e quelli che si fondono in modo più completo quando li suoni insieme. Una quinta giusta, sette semitoni, è da Do a Sol. Una quarta giusta, cinque semitoni, è da Do a Fa. L'ottava è di dodici semitoni.
Seconde, terze, seste e settime esistono in versione maggiore e minore, distanti un semitono l'una dall'altra. Una terza maggiore è di quattro semitoni, da Do a Mi; una terza minore di tre, da Do a Mi bemolle. Una sesta maggiore è di nove semitoni, da Do a La; una sesta minore di otto, da Do a La bemolle. Una seconda maggiore è di due semitoni, da Do a Re; una seconda minore di uno, da Do a Re bemolle, ed è il passo più piccolo che esista.
Restringi un intervallo di un altro semitono e diventa diminuito. Allargalo di un semitono e diventa aumentato. Una quinta giusta da Do a Sol, ristretta a Do-Sol bemolle, è una quinta diminuita: sei semitoni, l'intervallo che i teorici medievali soprannominarono il diavolo nella musica, e quello che dà a un accordo di settima di dominante la sua inquietudine.
Sentire gli intervalli senza contare
Contare va bene sulla carta ed è inutile in tempo reale. Quello che ti serve è il riconoscimento, e la strada abituale è agganciare ogni intervallo a una melodia che già conosci, così il suono arriva con l'etichetta attaccata.
Una seconda minore è il tema dello squalo in Jaws. Una seconda maggiore è l'attacco di Happy Birthday. Una terza maggiore apre When the Saints Go Marching In. Una quarta giusta sono le prime due note della marcia nuziale, o di Auld Lang Syne. Una quinta giusta è il tema principale di Star Wars, o l'inizio di Twinkle Twinkle. Una sesta maggiore è l'inizio del segnale NBC, e l'ottava è Somewhere Over the Rainbow.
Usa le melodie che conosci davvero invece di una lista che hai ereditato. E studia anche in discesa, cosa che quasi tutti trascurano e che è molto più difficile. Una sesta minore discendente e una quinta giusta discendente si confondono facilmente finché non ci hai lavorato di proposito.
Gli intervalli come materia prima degli accordi
Gli accordi sono intervalli impilati, ed è per questo che il lavoro sugli intervalli rende così in fretta. Una triade maggiore è una terza maggiore con sopra una terza minore: da Do a Mi ci sono quattro semitoni, da Mi a Sol tre, e la distanza esterna da Do a Sol è una quinta giusta. Una triade minore ha gli stessi componenti nell'ordine opposto, prima la terza minore e poi la maggiore: da Do a Mi bemolle, poi da Mi bemolle a Sol.
Una triade diminuita impila due terze minori, Do, Mi bemolle, Sol bemolle, e il suo intervallo esterno è quella quinta diminuita instabile. Una triade aumentata impila due terze maggiori, Do, Mi, Sol diesis. Quattro tipi di triade, descrivibili con una frase ciascuno, una volta che hai gli intervalli.
La stessa logica attraversa tutto quello che ci sta sopra. Un accordo di settima di dominante è una triade maggiore con sopra una settima minore, dieci semitoni dalla fondamentale. Impara gli intervalli e la costruzione degli accordi smette di essere una cosa da mandare a memoria.
Gli intervalli sullo strumento
Il contrabbasso rende gli intervalli fisici come pochi altri strumenti. Le sue corde vuote sono accordate per quarte giuste, Mi, La, Re e Sol, distanti cinque semitoni, quindi una quarta è semplicemente la corda accanto. Nelle posizioni basse la mano copre naturalmente un tono, dal primo dito al quarto; qualunque cosa più larga richiede un cambio di posizione. La posizione del pollice, lassù dove la corda è corta, cambia la geometria: la stessa apertura fisica copre adesso un intervallo molto più ampio, ed è esattamente per questo che esiste.
Gli armonici trasformano gli intervalli in fisica udibile. Sfiora una corda del contrabbasso a metà della sua lunghezza e ottieni l'ottava sopra la nota a vuoto; sfiorala a un terzo e ottieni l'ottava più la quinta. I rapporti di frequenza che definiscono l'ottava come due a uno e la quinta come tre a due sono lì sotto il dito.
Sulla fisarmonica cromatica la disposizione dei bottoni ordina le file per terze minori, quindi un accordo di settima diminuita è un'unica forma dritta su tutta la tastiera e trasporre qualcosa è questione di spostare la forma. Alla mano sinistra la fila dei bassi fondamentali dello Stradella è una catena di quinte giuste: un bottone in una direzione è sempre una quinta sopra, uno nell'altra è sempre una quinta sotto. Gli allievi della A&G Academy raccontano spesso che l'intervallo è finalmente scattato quando si sono accorti che la loro mano sinistra camminava per quinte da sempre.
Frequently asked
Perché da Do a Mi è una terza se sono solo due passi?
Perché i numeri degli intervalli contano i nomi delle note estremi compresi, comprendendo cioè sia la nota di partenza sia quella di arrivo. Do, Re, Mi sono tre nomi, quindi l'intervallo è una terza. È una convenzione di denominazione, non una misura di passi, e la metà del nome che indica la qualità, maggiore o minore, porta la dimensione precisa in semitoni.
Che differenza c'è fra una quarta aumentata e una quinta diminuita?
Nel suono nessuna: coprono tutte e due sei semitoni, e su una tastiera sono gli stessi due tasti. La differenza sta nella grafia e nella funzione. Do-Fa diesis è una quarta aumentata e di solito si risolve verso l'esterno; Do-Sol bemolle è una quinta diminuita e di solito si risolve verso l'interno. È il contesto a decidere quale grafia sia corretta.
Come miglioro nel riconoscere gli intervalli a orecchio?
Lavora in sessioni quotidiane brevi invece che lunghe, e parti da tre soli intervalli finché non sono affidabili, prima di aggiungerne altri. Canta ogni intervallo prima di verificarlo, perché cantare costringe a un ascolto interno vero. Includi gli intervalli discendenti fin dall'inizio, perché sono più difficili e di solito vengono rimandati finché non diventano una debolezza vera.
Intervalos explicados
Um intervalo é a distância entre duas notas, nomeado pelos nomes de notas contados e pela qualidade. Como nomear qualquer intervalo e como o ouvir sem contar.
Contar o número
Para encontrar o número, conte os nomes das notas da de baixo para a de cima, incluindo as duas pontas. De dó a mi conta dó, ré, mi, três nomes, portanto o intervalo é uma terceira. De dó a sol conta dó, ré, mi, fá, sol, cinco nomes, uma quinta. De dó ao dó acima, oito nomes, uma oitava.
A contagem inclusiva baralha quase toda a gente ao princípio, porque significa que uma nota consigo mesma é uma primeira, chamada uníssono, e não um zero. O consolo é que esta convenção tem séculos e ninguém a vai mudar agora.
Repare que o número ignora por completo sustenidos e bemóis. De dó a mi é uma terceira. De dó a mi bemol é também uma terceira. De dó sustenido a mi continua a ser uma terceira. Os nomes das notas são os mesmos, portanto o número é o mesmo. O que muda é a segunda metade do nome.
A qualidade, e porque há duas famílias
A qualidade diz-lhe o tamanho exato. Os intervalos dividem-se em duas famílias que se comportam de maneira diferente, o que é uma herança histórica e não uma crueldade arbitrária.
Os uníssonos, as quartas, as quintas e as oitavas chamam-se perfeitos. São os intervalos com as razões de frequência mais simples, e os que mais completamente se fundem quando soam juntos. Uma quinta perfeita, sete meios-tons, é de dó a sol. Uma quarta perfeita, cinco meios-tons, é de dó a fá. Uma oitava tem doze meios-tons.
As segundas, terceiras, sextas e sétimas existem em versão maior e menor, à distância de um meio-tom. Uma terceira maior tem quatro meios-tons, de dó a mi; uma terceira menor tem três, de dó a mi bemol. Uma sexta maior tem nove meios-tons, de dó a lá; uma sexta menor tem oito, de dó a lá bemol. Uma segunda maior tem dois meios-tons, de dó a ré; uma segunda menor tem um, de dó a ré bemol, que é o passo mais pequeno que existe.
Aperte qualquer intervalo mais um meio-tom e ele fica diminuto. Estique-o um meio-tom e fica aumentado. Uma quinta perfeita de dó a sol, estreitada para dó a sol bemol, é uma quinta diminuta: seis meios-tons, o intervalo a que os teóricos medievais chamaram o diabo na música, e o que dá ao acorde de sétima da dominante a sua inquietação.
Ouvir intervalos sem contar
Contar dá jeito no papel e não serve de nada em tempo real. O que se quer é reconhecimento, e o caminho habitual é associar cada intervalo a uma melodia que já conhece, para que o som chegue já com etiqueta.
Uma segunda menor é o tema do tubarão em Jaws. Uma segunda maior é o início de Happy Birthday. Uma terceira maior abre When the Saints Go Marching In. Uma quarta perfeita são as duas primeiras notas da marcha nupcial, ou de Auld Lang Syne. Uma quinta perfeita é o tema principal de Star Wars, ou o início de Twinkle Twinkle. Uma sexta maior é o começo do sinal da NBC, e uma oitava é Somewhere Over the Rainbow.
Use as melodias que conhece de facto, em vez de uma lista que herdou. E pratique também no sentido descendente, que quase toda a gente descura e que é muito mais difícil. Uma sexta menor descendente e uma quinta perfeita descendente confundem-se com facilidade até se ter trabalhado nelas de propósito.
Os intervalos como matéria-prima dos acordes
Os acordes são intervalos empilhados, e é por isso que o trabalho com intervalos compensa tão depressa. Uma tríade maior é uma terceira maior com uma terceira menor por cima: de dó a mi vão quatro meios-tons, de mi a sol vão três, e a distância exterior de dó a sol é uma quinta perfeita. Uma tríade menor tem as mesmas componentes pela ordem contrária, terceira menor e depois terceira maior: de dó a mi bemol, depois de mi bemol a sol.
Uma tríade diminuta empilha duas terceiras menores, dó, mi bemol, sol bemol, e o seu intervalo exterior é aquela quinta diminuta instável. Uma tríade aumentada empilha duas terceiras maiores, dó, mi, sol sustenido. Quatro tipos de tríade, todos descritíveis numa frase cada, quando se têm os intervalos.
A mesma lógica atravessa tudo o que vem acima disto. Um acorde de sétima da dominante é uma tríade maior com uma sétima menor por cima, a dez meios-tons da fundamental. Aprenda os intervalos e a construção de acordes deixa de ser decorar.
Os intervalos no instrumento
O contrabaixo torna os intervalos físicos como poucos instrumentos. As suas cordas soltas estão afinadas em quartas perfeitas, mi, lá, ré e sol, à distância de cinco meios-tons, por isso uma quarta é simplesmente a corda ao lado. Nas posições graves, a mão abrange naturalmente um tom, do primeiro dedo ao quarto; qualquer coisa maior obriga a mudar de posição. A posição de polegar, lá em cima onde a corda é curta, muda a geometria: a mesma extensão física cobre agora um intervalo muito mais largo, que é exatamente a razão por que existe.
Os harmónicos transformam os intervalos em física audível. Toque ao de leve numa corda de contrabaixo a meio e soa uma oitava acima da corda solta; toque a um terço do comprimento e obtém uma oitava mais uma quinta. As razões de frequência que definem a oitava como dois para um e a quinta como três para dois estão ali mesmo debaixo do dedo.
No acordeão, a disposição cromática dos botões organiza as filas em terceiras menores, por isso um acorde de sétima diminuta é uma única forma direita ao longo do teclado, e transpor seja o que for é uma questão de deslocar a forma. Na mão esquerda, a fila dos baixos fundamentais do Stradella é uma cadeia de quintas perfeitas: um botão num sentido é sempre uma quinta acima, um no outro é sempre uma quinta abaixo. Os alunos da A&G Academy contam muitas vezes que o intervalo só lhes fez sentido quando repararam que a mão esquerda andava a caminhar em quintas desde sempre.
Frequently asked
Porque é que de dó a mi é uma terceira se são só dois passos?
Porque os números dos intervalos contam os nomes das notas de forma inclusiva, incluindo a nota inicial e a final. Dó, ré, mi são três nomes, portanto o intervalo é uma terceira. É uma convenção de nomes e não uma medida de passos, e é a metade do nome que indica a qualidade, maior ou menor, que transporta o tamanho exato em meios-tons.
Qual é a diferença entre uma quarta aumentada e uma quinta diminuta?
No som, nenhuma: ambas abrangem seis meios-tons e, num teclado, são as mesmas duas teclas. A diferença está na grafia e na função. De dó a fá sustenido é uma quarta aumentada e resolve normalmente para fora; de dó a sol bemol é uma quinta diminuta e resolve normalmente para dentro. É o contexto que decide qual a grafia correta.
Como melhorar no reconhecimento de intervalos de ouvido?
Trabalhe em sessões diárias curtas em vez de longas, e comece por apenas três intervalos até estarem seguros antes de acrescentar mais. Cante cada um antes de o verificar, porque cantar obriga a uma audição interior verdadeira. Inclua intervalos descendentes desde o princípio, porque são mais difíceis e costumam ser adiados até se tornarem uma fraqueza a sério.
Интервалы: разбираемся по порядку
Интервал — это расстояние между двумя звуками, у него есть ступеневая величина и качество. Как назвать любой интервал и как услышать его, не считая.
Считаем число
Чтобы найти число, считайте названия ступеней от нижнего звука к верхнему, включая оба края. От до до ми вы считаете до, ре, ми — три ступени, значит, интервал терция. От до до соль вы считаете до, ре, ми, фа, соль — пять ступеней, квинта. От до до следующего до — восемь ступеней, октава.
Счёт с обоими краями поначалу сбивает почти всех, потому что из него следует, что звук по отношению к самому себе даёт первую ступень, приму, а не ноль. Утешает то, что этому обычаю не одна сотня лет и менять его теперь никто не станет.
Обратите внимание: число полностью игнорирует диезы и бемоли. До-ми — терция. До-ми-бемоль — тоже терция. До-диез-ми по-прежнему терция. Ступени те же, значит, и число то же. Меняется вторая половина названия.
Качество и почему семейств два
Качество сообщает точную величину. Интервалы делятся на два семейства, которые ведут себя по-разному, и это историческое наследство, а не произвольная жестокость.
Приму, кварту, квинту и октаву называют чистыми. У них простейшие частотные соотношения, и при совместном звучании они сливаются полнее всего. Чистая квинта, семь полутонов, — это до вверх до соль. Чистая кварта, пять полутонов, — это до вверх до фа. Октава — двенадцать полутонов.
Секунда, терция, секста и септима бывают большими и малыми, и разница между ними в полутон. Большая терция — четыре полутона, до-ми; малая — три, до-ми-бемоль. Большая секста — девять полутонов, до-ля; малая — восемь, до-ля-бемоль. Большая секунда — два полутона, до-ре; малая — один, до-ре-бемоль, и это самый маленький шаг, какой есть.
Сожмите любой интервал ещё на полутон — и он станет уменьшённым. Растяните на полутон — и он станет увеличенным. Чистая квинта до-соль, сжатая до до-соль-бемоль, превращается в уменьшённую квинту: шесть полутонов, тот самый интервал, который средневековые теоретики прозвали дьяволом в музыке и который придаёт доминантсептаккорду его неустойчивость.
Как слышать интервалы, не считая
Считать хорошо на бумаге и бесполезно в реальном времени. Нужно узнавание, а обычный путь к нему — привязать каждый интервал к знакомой мелодии, чтобы звук приходил сразу с ярлыком.
Малая секунда — тема акулы из «Челюстей». Большая секунда — начало Happy Birthday. С большой терции начинается When the Saints Go Marching In. Чистая кварта — это первые два звука свадебного марша или Auld Lang Syne. Чистая квинта — главная тема «Звёздных войн» или начало Twinkle Twinkle. С большой сексты начинается позывной NBC, а октава — это Somewhere Over the Rainbow.
Берите те мелодии, которые вы действительно знаете, а не унаследованный список. И отрабатывайте движение вниз: им пренебрегают почти все, а оно куда труднее. Нисходящую малую сексту и нисходящую чистую квинту легко спутать, пока вы не поработаете над ними намеренно.
Интервалы как сырьё для аккордов
Аккорды — это сложенные интервалы, поэтому работа над интервалами так быстро окупается. Мажорное трезвучие — это большая терция, а сверху малая: от до до ми четыре полутона, от ми до соль три, а крайнее расстояние до-соль — чистая квинта. Минорное трезвучие состоит из тех же частей в обратном порядке, сначала малая терция, потом большая: до-ми-бемоль, затем ми-бемоль-соль.
Уменьшённое трезвучие складывает две малые терции, до, ми-бемоль, соль-бемоль, и его крайний интервал — та самая неустойчивая уменьшённая квинта. Увеличенное трезвучие складывает две большие терции, до, ми, соль-диез. Четыре вида трезвучий, и каждый описывается одной фразой — стоит только знать интервалы.
Та же логика проходит через всё, что стоит выше. Доминантсептаккорд — это мажорное трезвучие с малой септимой сверху, десять полутонов от основного тона. Выучите интервалы — и построение аккордов перестанет быть зубрёжкой.
Интервалы на инструменте
Контрабас делает интервалы телесными так, как мало какой инструмент. Его открытые струны настроены по чистым квартам — ми, ля, ре и соль, по пять полутонов, — так что кварта это просто соседняя струна. В нижних позициях рука естественно берёт целый тон, от первого пальца к четвёртому; всё, что больше, требует перехода. Позиция большого пальца, там, где струна коротка, меняет геометрию: та же физическая растяжка покрывает теперь куда более широкий интервал, ради чего она и существует.
Флажолеты превращают интервалы в слышимую физику. Коснитесь струны контрабаса точно посередине — и прозвучит октава над открытым звуком; коснитесь на трети длины — получите октаву с квинтой. Те самые частотные соотношения, по которым октава это два к одному, а квинта три к двум, оказываются прямо под пальцем.
На аккордеоне хроматическая кнопочная клавиатура раскладывает ряды по малым терциям, так что уменьшённый септаккорд получается одной прямой фигурой поперёк клавиатуры, а транспонирование сводится к переносу фигуры. В левой руке основной ряд системы Страделла — это цепь чистых квинт: одна кнопка в одну сторону всегда квинта вверх, одна в другую всегда квинта вниз. Ученики A&G Academy часто рассказывают, что интервал у них наконец встал на место в тот момент, когда они заметили, что их левая рука всё это время шагала по квинтам.
Frequently asked
Почему до-ми — это терция, если там всего два шага?
Потому что числа интервалов считают названия ступеней вместе с обоими краями, включая и начальный, и конечный звук. До, ре, ми — три ступени, значит, интервал терция. Это условность наименования, а не измерение шагов, а точную величину в полутонах несёт вторая половина названия — большая или малая.
Чем увеличенная кварта отличается от уменьшённой квинты?
На слух ничем: обе занимают шесть полутонов, а на клавиатуре это одни и те же две клавиши. Разница в записи и в функции. До-фа-диез — увеличенная кварта, и она обычно разрешается наружу; до-соль-бемоль — уменьшённая квинта, и она обычно разрешается внутрь. Какая запись верна, решает контекст.
Как лучше научиться узнавать интервалы на слух?
Занимайтесь короткими ежедневными подходами, а не длинными, и начните всего с трёх интервалов, пока они не станут надёжными, и только потом добавляйте новые. Каждый интервал сначала спойте, а потом проверяйте: пение вынуждает слышать по-настоящему внутренним слухом. С самого начала включайте нисходящие интервалы — они труднее, и их обычно откладывают до тех пор, пока они не превратятся в настоящую слабость.
音程详解
音程是两个音之间的距离，由数出来的字母数和性质共同命名。怎样给任何一个音程命名，又怎样不用数就把它听出来。
数出那个数字
要找出那个数字，从下面的音数到上面的音，两头都算在内。从 C 到 E，你数 C、D、E，三个字母，所以这个音程是三度。从 C 到 G，你数 C、D、E、F、G，五个字母，五度。从 C 到上面的 C，八个字母，八度。
这种连头带尾的数法几乎人人一开始都会被绊一下，因为它意味着一个音和它自己是一度，叫同度，而不是零。可以聊以自慰的是，这个约定已经有好几百年，现在也没人会去改它。
要注意，这个数字完全不管升号和降号。C 到 E 是三度。C 到降 E 也是三度。升 C 到 E 还是三度。字母一样，数字就一样。变的是名字的后半截。
性质，以及为什么分成两族
性质告诉你确切的大小。音程分属两族，行为方式不同，这是历史留下来的，不是有人故意为难你。
同度、四度、五度和八度叫纯音程。它们的频率比最简单，同时发声时也融合得最彻底。纯五度是七个半音，比如 C 上行到 G。纯四度是五个半音，C 上行到 F。八度是十二个半音。
二度、三度、六度和七度分大、小两种，相差一个半音。大三度是四个半音，C 到 E；小三度是三个，C 到降 E。大六度是九个半音，C 到 A；小六度是八个，C 到降 A。大二度是两个半音，C 到 D；小二度是一个，C 到降 D，这是最小的一步。
把任何一个音程再缩小一个半音，它就变成减音程。把它撑大一个半音，就变成增音程。纯五度 C 到 G 收窄成 C 到降 G，就是减五度：六个半音，中世纪理论家给它起过外号叫音乐中的魔鬼，也正是它让属七和弦坐立不安。
不靠数，直接听出音程
数一数在纸面上没问题，在实时演奏中毫无用处。你要的是认出来，而通行的做法是把每个音程挂在一首你已经熟的曲子上，这样声音一来就自带标签。
小二度是《大白鲨》里鲨鱼的主题。大二度是《生日快乐》的开头。大三度开启《圣者的行进》。纯四度是婚礼进行曲的头两个音，或者《友谊地久天长》的头两个音。纯五度是《星球大战》的主题，或者《小星星》的开头。大六度是 NBC 那段台标铃声的起头，八度则是《彩虹之上》。
用你自己真正熟的曲子，而不是别人传下来的清单。另外也要练下行，这一项几乎人人忽略，而且难得多。下行小六度和下行纯五度很容易混，直到你专门下功夫去分辨为止。
音程是和弦的原材料
和弦是音程的叠加，所以在音程上下的功夫回本特别快。大三和弦是一个大三度上面加一个小三度：C 到 E 是四个半音，E 到 G 是三个，外围的 C 到 G 是纯五度。小三和弦是同样的部件反过来排，先小三度再大三度：C 到降 E，再降 E 到 G。
减三和弦叠两个小三度，C、降 E、降 G，它的外围音程就是那个不稳定的减五度。增三和弦叠两个大三度，C、E、升 G。四种三和弦，一旦有了音程，每种都能用一句话说清楚。
再往上的一切也是同一套逻辑。属七和弦是大三和弦上面加一个小七度，距根音十个半音。把音程学会，和弦构成就不再是死记硬背。
乐器上的音程
低音提琴把音程变成身体上的东西，这一点很少有乐器做得到。它的空弦按纯四度定成 E、A、D、G，彼此相差五个半音，所以一个四度就是横过去的下一根弦。在较低的把位上，你的手自然跨一个全音，从一指到四指；再大就得换把。拇指把位在弦变短的高处，几何关系变了：同样的物理跨度现在覆盖一个宽得多的音程，而它存在的理由正是这个。
泛音把音程变成听得见的物理学。在低音提琴弦的正中间轻轻一触，你奏出空弦之上的八度；在三分之一处一触，得到八度加五度。八度是二比一、五度是三比二，这些定义音程的频率比就在手指底下。
在手风琴上，半音阶键钮的排列把各排按小三度分布，于是一个减七和弦在整个键面上就是一个笔直的手型，移调不过是把这个手型挪个位置。左手那边，斯特拉德拉的基础低音排是一串纯五度：往一个方向一个按钮永远是上行五度，往另一个方向一个按钮永远是下行五度。A&G Academy 的学生常说，音程这件事是在他们发现自己左手一直在按五度走路的那一刻，才终于通了。
Frequently asked
C 到 E 明明只走了两步，为什么是三度？
因为音程的数字是把字母名连头带尾一起数的，起始音和结束音都算。C、D、E 是三个字母，所以这个音程是三度。这是一个命名约定，不是对步数的测量；名字的后半截，也就是大或小，才承载了以半音计的确切大小。
增四度和减五度有什么区别？
听起来没有区别：两者都跨六个半音，在键盘上就是同样的两个键。区别在写法和功能。C 到升 F 是增四度，通常向外解决；C 到降 G 是减五度，通常向内解决。哪种写法正确，由上下文决定。
怎样提高听辨音程的能力？
每天练短时间，而不是一次练很久；先只练三个音程，练到可靠了再往上加。每个音程先唱出来再去核对，因为唱迫使你真正在心里听见它。从一开始就把下行音程包括进去，因为它们更难，而且往往被一直往后推，最后变成真正的短板。
音程の解説
音程とは二つの音のあいだの距離で、数えた文字数と種類で呼ばれます。どんな音程でも名前を言えるようになり、数えずに聴き分けるための解説です。
数字を数える
数字を出すには、下の音から上の音まで、両端を入れて音名を数えます。CからEなら、C、D、Eで3文字なので3度。CからGなら、C、D、E、F、Gで5文字、5度。Cからその上のCまでなら8文字で、オクターヴです。
両端を含めて数えるやり方は、最初はほぼ全員がつまずきます。ある音とその同じ音との関係が0ではなく1度、つまりユニゾンになってしまうからです。慰めになるのは、この習慣が何世紀も前からあり、いまさら誰も変えないということです。
この数字は、シャープとフラットをまったく無視することに注意してください。CからEは3度。CからE♭も3度。C♯からEもやはり3度です。文字が同じなら数字も同じ。変わるのは、名前の後半のほうです。
種類と、二つの家系がある理由
種類は正確な大きさを教えます。音程はふるまいの違う二つの家系に分かれますが、これは歴史から受け継いだものであって、理由のない意地悪ではありません。
1度、4度、5度、オクターヴは完全と呼ばれます。振動数の比がいちばん単純な音程で、同時に鳴らしたときにもっとも完全に溶け合います。完全5度は半音7つ、CからGまで。完全4度は半音5つ、CからFまで。オクターヴは半音12です。
2度、3度、6度、7度には長と短の二種類があり、半音1つ分だけ違います。長3度は半音4つ、CからE。短3度は3つ、CからE♭。長6度は半音9つ、CからA。短6度は8つ、CからA♭。長2度は半音2つ、CからD。短2度は1つ、CからD♭で、これが存在するいちばん小さな歩幅です。
どの音程も、さらに半音縮めれば減になります。半音広げれば増になります。CからGの完全5度をCからG♭に狭めれば減5度、半音6つで、中世の理論家が音楽の中の悪魔とあだ名した音程であり、属七の和音にあの落ち着かなさを与えている音程でもあります。
数えずに音程を聴く
数えるのは紙の上では結構ですが、実時間では役に立ちません。ほしいのは認識で、そのための定番の道は、音程ごとにすでに知っている曲を結びつけ、音と一緒に名札が届くようにすることです。
短2度は ジョーズ のサメの主題。長2度は ハッピーバースデー の出だし。長3度は 聖者の行進 の出だし。完全4度は結婚行進曲の最初の2音、あるいは 蛍の光。完全5度は スター・ウォーズ のメインテーマか、きらきら星 の出だし。長6度は NBC のチャイムの出だし、オクターヴは オーバー・ザ・レインボー です。
受け継いだ一覧ではなく、自分が実際に知っている曲を使ってください。そして下行も練習すること。ほぼ全員が放置していて、しかもはるかに難しいところです。下行の短6度と下行の完全5度は、意識して取り組むまでは混同しやすいものです。
和音の原材料としての音程
和音は音程を積み重ねたものです。だから音程の勉強はこれほど早く元が取れます。長三和音は長3度の上に短3度が乗ったもの。CからEが半音4つ、EからGが3つ、外側のCからGの距離は完全5度です。短三和音は同じ部品を逆の順に並べたもので、短3度の上に長3度、CからE♭、そのE♭からGです。
減三和音は短3度を二つ積み、C・E♭・G♭となり、外側の音程があの不安定な減5度になります。増三和音は長3度を二つ積んで、C・E・G♯。三和音の四つの種類が、音程さえ分かっていればどれも一文で言い表せます。
その上にあるものも、すべて同じ理屈で通ります。属七の和音は、長三和音の上に短7度、根音から半音10のところの音を乗せたものです。音程を覚えれば、和音の組み立ては丸暗記ではなくなります。
楽器の上の音程
コントラバスは、ほかの楽器にはあまりない仕方で、音程を身体的なものにします。開放弦は完全4度ずつ、E、A、D、Gと半音5つ間隔で調弦されているので、4度とは単に隣の弦のことです。低いポジションでは、手は第1指から第4指までで自然に全音ぶんを覆います。それより大きければポジション移動です。弦が短くなる高いところのサムポジションでは、この幾何が変わります。同じ物理的な広がりが、いまやはるかに広い音程を覆う。それこそがサムポジションの存在理由です。
ハーモニクスは、音程を耳に聞こえる物理学に変えます。コントラバスの弦の中点に軽く触れれば開放弦の1オクターヴ上が鳴り、3分の1のところに触れれば1オクターヴと5度上が鳴ります。オクターヴを2対1、5度を3対2と定める振動数の比が、そのまま指の下にあるのです。
アコーディオンでは、クロマチックのボタン配列が列を短3度ずつに並べているので、減七の和音は盤面をまっすぐ横切る一つの形になり、移調は形を動かすだけの話になります。左手では、ストラデラの基本列が完全5度の鎖です。片側に一つ動けば必ず5度上、反対側に一つ動けば必ず5度下。A&G Academy の生徒からは、左手がずっと5度で歩いていたと気づいた瞬間に、この音程がようやく腑に落ちたという話をよく聞きます。
Frequently asked
CからEはたった2歩なのに、なぜ3度なのですか？
音程の数字は、始めの音と終わりの音の両方を含めて、音名を数えるからです。C、D、Eで3文字なので3度になります。これは歩数を測っているのではなく呼び名の約束であり、名前の後半、長か短かのほうが半音いくつぶんかという正確な大きさを担っています。
増4度と減5度は何が違うのですか？
音としては何も違いません。どちらも半音6つで、鍵盤の上では同じ二つの鍵です。違うのは書き方と働きです。CからF♯は増4度で、ふつうは外側へ解決します。CからG♭は減5度で、ふつうは内側へ解決します。どちらの書き方が正しいかは、文脈が決めます。
音程を耳で聴き分けられるようになるには？
長い時間を一度にではなく、毎日短く取り組んでください。そして確実になるまでは3つの音程だけに絞り、それから増やします。確かめる前に必ず声に出して歌うこと。歌うことは本物の内的な聴き取りを強いるからです。下行の音程も最初から混ぜてください。難しいので後回しにされがちで、そのまま本当の弱点になるからです。
음정 해설
음정은 두 음 사이의 거리이며, 센 음이름 수와 성질로 이름을 붙입니다. 어떤 음정이든 이름을 붙이는 법과 세지 않고 듣는 법을 정리했습니다.
숫자 세기
숫자를 구하려면 아래 음에서 위 음까지 양 끝을 모두 포함해 음이름을 셉니다. 도에서 미까지는 도, 레, 미로 세 글자이니 3도입니다. 도에서 솔까지는 도, 레, 미, 파, 솔로 다섯 글자, 곧 5도입니다. 도에서 위의 도까지는 여덟 글자, 곧 옥타브입니다.
양 끝을 포함해 세는 방식은 처음에 거의 모두를 걸려 넘어지게 합니다. 어떤 음에서 자기 자신까지가 0이 아니라 1도, 곧 동음이 되기 때문입니다. 위안이 되는 것은 이 관습이 몇 백 년 된 것이라 이제 와서 아무도 바꾸지 않으리라는 점입니다.
숫자는 샤프와 플랫을 완전히 무시한다는 점도 기억해 두십시오. 도에서 미는 3도입니다. 도에서 내림미도 3도입니다. 올림도에서 미도 여전히 3도입니다. 음이름이 같으니 숫자도 같습니다. 달라지는 것은 이름의 나머지 절반입니다.
성질, 그리고 두 집안이 있는 이유
성질은 정확한 크기를 알려 줍니다. 음정은 서로 다르게 움직이는 두 집안으로 나뉘는데, 이는 역사적으로 물려받은 것이지 아무 뜻 없는 심술이 아닙니다.
1도와 4도와 5도와 옥타브는 완전음정이라 부릅니다. 진동수의 비가 가장 단순한 음정이고, 함께 울렸을 때 가장 완전하게 녹아드는 음정입니다. 반음 일곱인 완전5도는 도에서 솔까지입니다. 반음 다섯인 완전4도는 도에서 파까지입니다. 옥타브는 반음 열둘입니다.
2도와 3도와 6도와 7도는 반음 하나 차이로 장음정과 단음정이 갈립니다. 장3도는 반음 넷인 도에서 미까지이고 단3도는 반음 셋인 도에서 내림미까지입니다. 장6도는 반음 아홉인 도에서 라까지이고 단6도는 반음 여덟인 도에서 내림라까지입니다. 장2도는 반음 둘인 도에서 레까지이고, 단2도는 반음 하나인 도에서 내림레까지로, 있을 수 있는 가장 작은 걸음입니다.
어떤 음정이든 반음만큼 더 좁히면 감음정이 되고, 반음만큼 넓히면 증음정이 됩니다. 도에서 솔까지의 완전5도를 도에서 내림솔까지로 좁히면 감5도가 됩니다. 반음 여섯이며, 중세 이론가들이 음악 속의 악마라고 별명 붙인 음정이자 딸림7화음에 그 안절부절함을 주는 음정입니다.
세지 않고 음정 듣기
세는 것은 종이 위에서는 괜찮지만 실시간에는 쓸모가 없습니다. 필요한 것은 알아차림이고, 흔한 방법은 이미 아는 가락에 음정을 하나씩 붙여 두어 소리가 이름표를 달고 도착하게 만드는 것입니다.
단2도는 Jaws의 상어 주제입니다. 장2도는 Happy Birthday의 첫머리입니다. 장3도는 When the Saints Go Marching In의 첫 두 음입니다. 완전4도는 결혼 행진곡이나 Auld Lang Syne의 첫 두 음입니다. 완전5도는 Star Wars 주제곡이나 Twinkle Twinkle의 첫머리입니다. 장6도는 NBC 시그널의 시작이고, 옥타브는 Somewhere Over the Rainbow입니다.
물려받은 목록이 아니라 자기가 실제로 아는 가락을 쓰십시오. 그리고 내려가는 쪽도 연습하십시오. 거의 모두가 소홀히 하는데 훨씬 어렵습니다. 내려가는 단6도와 내려가는 완전5도는 작정하고 붙들기 전까지는 헷갈리기 쉽습니다.
화음의 원재료로서의 음정
화음은 음정을 쌓은 것이고, 그래서 음정 공부가 그토록 빨리 보답합니다. 장3화음은 장3도 위에 단3도를 얹은 것입니다. 도에서 미가 반음 넷, 미에서 솔이 반음 셋이며, 바깥 거리인 도에서 솔은 완전5도입니다. 단3화음은 같은 재료를 반대 순서로 놓은 것으로, 단3도 다음에 장3도, 곧 도에서 내림미, 그다음 내림미에서 솔입니다.
감3화음은 단3도를 둘 쌓아 도, 내림미, 내림솔이 되며 바깥쪽 음정이 바로 그 불안정한 감5도입니다. 증3화음은 장3도를 둘 쌓아 도, 미, 올림솔이 됩니다. 음정을 익히고 나면 네 가지 3화음을 저마다 한 문장으로 설명할 수 있습니다.
그 위의 모든 것에도 같은 논리가 흐릅니다. 딸림7화음은 장3화음 위에 근음에서 반음 열 떨어진 단7도를 얹은 것입니다. 음정을 익히면 화음 구성은 더 이상 외우는 일이 아니게 됩니다.
악기 위의 음정
더블베이스는 다른 어떤 악기보다도 음정을 몸으로 만들게 합니다. 개방현이 E, A, D, G로 반음 다섯 간격의 완전4도로 조율되어 있어서, 4도란 그저 옆 현으로 건너가는 일입니다. 낮은 포지션에서는 1번 손가락에서 4번 손가락까지 손이 자연스럽게 온음 하나를 덮고, 그보다 크면 이동해야 합니다. 현이 짧아지는 위쪽의 엄지 포지션은 그 기하학을 바꿉니다. 똑같이 벌린 손이 훨씬 넓은 음정을 덮게 되는데, 그것이 바로 엄지 포지션이 존재하는 이유입니다.
배음은 음정을 들리는 물리학으로 바꿔 놓습니다. 베이스 현의 한가운데를 가볍게 짚으면 개방현보다 한 옥타브 위가 울리고, 3분의 1 지점을 짚으면 옥타브에 5도를 더한 음이 나옵니다. 옥타브를 2 대 1로, 5도를 3 대 2로 정의하는 진동수의 비가 손가락 바로 아래에 있습니다.
아코디언에서는 크로매틱 버튼 배열이 열을 단3도 간격으로 늘어놓기 때문에, 감7화음은 판 전체를 가로지르는 하나의 곧은 모양이 되고 조옮김은 그 모양을 옮기는 일이 됩니다. 왼손에서는 스트라델라의 기본 열이 완전5도의 사슬입니다. 한쪽으로 한 칸은 언제나 5도 위, 반대쪽으로 한 칸은 언제나 5도 아래입니다. A&G Academy의 학생들은 자기 왼손이 그동안 내내 5도로 걸어 다니고 있었다는 것을 알아차린 순간 음정이 비로소 이해되었다고 자주 이야기합니다.
Frequently asked
도에서 미는 두 걸음인데 왜 3도인가요?
음정의 숫자는 시작하는 음과 끝나는 음을 모두 포함해 음이름을 세기 때문입니다. 도, 레, 미는 세 글자이니 그 음정은 3도입니다. 걸음 수를 재는 것이 아니라 이름을 붙이는 관습이고, 정확한 반음 크기는 이름의 나머지 절반인 장이나 단 같은 성질이 담당합니다.
증4도와 감5도는 어떻게 다른가요?
소리로는 다르지 않습니다. 둘 다 반음 여섯이고 건반 위에서는 같은 두 건반입니다. 차이는 표기와 기능입니다. 도에서 올림파는 증4도이며 대개 바깥쪽으로 해결됩니다. 도에서 내림솔은 감5도이며 대개 안쪽으로 해결됩니다. 어느 표기가 맞는지는 문맥이 정합니다.
음정을 귀로 알아듣는 능력은 어떻게 키우나요?
길게 몰아서 하지 말고 날마다 짧게 하십시오. 그리고 세 개의 음정이 확실해질 때까지 그 셋만 붙들었다가 더 늘리십시오. 확인하기 전에 먼저 노래해 보십시오. 노래는 진짜 속귀로 듣게 만듭니다. 내려가는 음정도 처음부터 넣으십시오. 더 어렵기 때문에 대개 미루다가 진짜 약점이 되고 맙니다.
Selang dijelaskan
Selang ialah jarak antara dua not, dinamakan mengikut huruf yang dikira dan mengikut mutunya. Inilah cara menamakan mana-mana selang dan mendengarnya tanpa mengira.
Mengira nombornya
Untuk mencari nombornya, kira nama huruf dari not bawah ke not atas, termasuk kedua-dua hujungnya. Dari C ke E anda mengira C, D, E, iaitu tiga huruf, jadi selangnya ialah ketiga. Dari C ke G anda mengira C, D, E, F, G, lima huruf, iaitu kelima. Dari C ke C di atasnya, lapan huruf, iaitu oktaf.
Pengiraan inklusif menjatuhkan hampir semua orang pada mulanya, kerana ia bermakna sesuatu not kepada dirinya sendiri ialah pertama, dipanggil unison, dan bukan sifar. Penghiburannya ialah konvensyen ini sudah berabad-abad lamanya dan tiada sesiapa yang bakal mengubahnya sekarang.
Perhatikan bahawa nombornya mengabaikan sharp dan flat sama sekali. C ke E ialah ketiga. C ke E flat juga ketiga. C sharp ke E masih ketiga. Hurufnya sama, jadi nombornya sama. Yang berubah ialah separuh kedua namanya.
Mutunya, dan mengapa ada dua keluarga
Mutu memberitahu anda saiz tepatnya. Selang terbahagi kepada dua keluarga yang berkelakuan berbeza, dan itu warisan sejarah, bukan kekejaman sewenang-wenangnya.
Unison, keempat, kelima dan oktaf dipanggil sempurna. Itulah selang dengan nisbah frekuensi yang paling ringkas, dan yang paling sempurna bercantum apabila dibunyikan bersama. Kelima sempurna, tujuh semiton, ialah C naik ke G. Keempat sempurna, lima semiton, ialah C naik ke F. Oktaf ialah dua belas semiton.
Kedua, ketiga, keenam dan ketujuh datang dalam versi major dan minor, berjarak satu semiton. Ketiga major ialah empat semiton, C ke E; ketiga minor ialah tiga, C ke E flat. Keenam major ialah sembilan semiton, C ke A; keenam minor ialah lapan, C ke A flat. Kedua major ialah dua semiton, C ke D; kedua minor ialah satu, C ke D flat, iaitu langkah terkecil yang ada.
Kecilkan mana-mana selang sebanyak satu semiton lagi dan ia menjadi terkurang. Regangkannya satu semiton dan ia menjadi terlebih. Kelima sempurna C ke G, disempitkan menjadi C ke G flat, ialah kelima terkurang: enam semiton, iaitu selang yang digelar ahli teori zaman pertengahan sebagai syaitan dalam muzik, dan selang yang memberi kord ketujuh dominan kegelisahannya.
Mendengar selang tanpa mengira
Mengira memadai di atas kertas dan tidak berguna secara masa nyata. Yang anda mahukan ialah pengecaman, dan jalan piawainya ialah mengaitkan setiap selang dengan sebuah lagu yang sudah anda kenal supaya bunyinya tiba bersama labelnya.
Kedua minor ialah tema jerung dalam Jaws. Kedua major ialah permulaan Happy Birthday. Ketiga major membuka When the Saints Go Marching In. Keempat sempurna ialah dua not pertama mars perkahwinan, atau Auld Lang Syne. Kelima sempurna ialah tema utama Star Wars, atau permulaan Twinkle Twinkle. Keenam major ialah permulaan loceng NBC, dan oktaf ialah Somewhere Over the Rainbow.
Gunakan lagu mana pun yang benar-benar anda kenal dan bukan senarai yang anda warisi. Dan berlatihlah menurun juga, sesuatu yang hampir semua orang abaikan dan yang jauh lebih sukar. Keenam minor menurun dan kelima sempurna menurun mudah dikelirukan sehinggalah anda benar-benar mengusahakannya.
Selang sebagai bahan mentah kord
Kord ialah selang yang ditindan, dan itulah sebabnya kerja selang membuahkan hasil begitu pantas. Triad major ialah ketiga major dengan ketiga minor di atasnya: C ke E ialah empat semiton, E ke G ialah tiga, dan jarak luarnya C ke G ialah kelima sempurna. Triad minor ialah komponen yang sama dalam susunan bertentangan, ketiga minor kemudian ketiga major: C ke E flat, kemudian E flat ke G.
Triad terkurang menindan dua ketiga minor, C, E flat, G flat, dan selang luarnya ialah kelima terkurang yang tidak stabil itu. Triad terlebih menindan dua ketiga major, C, E, G sharp. Empat jenis triad, semuanya boleh digambarkan dalam satu ayat setiap satu, sebaik anda menguasai selang.
Logik yang sama berjalan menerusi segala yang di atasnya. Kord ketujuh dominan ialah triad major dengan ketujuh minor di atasnya, sepuluh semiton dari akarnya. Pelajari selangnya dan pembinaan kord berhenti menjadi hafalan.
Selang pada alat muzik
Bes berganda menjadikan selang bersifat fizikal dengan cara yang jarang dilakukan alat lain. Tali terbukanya ditala dalam keempat sempurna, E, A, D dan G, berjarak lima semiton, jadi keempat cuma tali seterusnya di sebelah. Dalam kedudukan bawah, tangan anda secara semula jadi menjangkau satu nada, dari jari pertama ke jari keempat; apa-apa yang lebih besar bermakna satu anjakan. Kedudukan ibu jari, di tempat tinggi yang talinya pendek, mengubah geometrinya: regangan fizikal yang sama kini meliputi selang yang jauh lebih lebar, dan itulah tepatnya sebab ia wujud.
Harmonik menukar selang menjadi fizik yang boleh didengar. Sentuh tali bes dengan ringan pada titik tengahnya dan anda membunyikan satu oktaf di atas not terbukanya; sentuh pada sepertiga jaraknya dan anda dapat satu oktaf campur satu kelima. Nisbah frekuensi yang mentakrifkan oktaf sebagai dua berbanding satu dan kelima sebagai tiga berbanding dua berada betul-betul di bawah jari anda.
Pada akordion, susun atur butang kromatik menyusun barisnya dalam ketiga minor, jadi kord ketujuh terkurang ialah satu bentuk lurus tunggal merentasi papan itu dan mentranspos apa-apa pun menjadi soal menggerakkan bentuknya. Di tangan kiri, baris asas Stradella ialah rantaian kelima sempurna: satu butang ke satu arah sentiasa satu kelima ke atas, satu butang ke arah yang lain sentiasa satu kelima ke bawah. Pelajar di A&G Academy sering melaporkan bahawa selang itu akhirnya menjadi jelas apabila mereka perasan tangan kiri mereka selama ini berjalan dalam kelima.
Frequently asked
Mengapa C ke E dipanggil ketiga sedangkan ia hanya dua langkah?
Kerana nombor selang mengira nama huruf secara inklusif, termasuk not permulaan dan not penamat. C, D, E ialah tiga huruf, jadi selangnya ialah ketiga. Ia konvensyen penamaan dan bukan ukuran langkah, dan separuh mutu pada namanya, iaitu major atau minor, membawa saiz tepatnya dalam semiton.
Apakah beza antara keempat terlebih dan kelima terkurang?
Dari segi bunyi, tiada: kedua-duanya merentang enam semiton, dan pada papan kekunci ia dua kekunci yang sama. Bezanya ialah ejaan dan fungsi. C ke F sharp ialah keempat terlebih dan biasanya melerai ke luar; C ke G flat ialah kelima terkurang dan biasanya melerai ke dalam. Konteks yang menentukan ejaan mana yang betul.
Bagaimana saya boleh menjadi lebih baik dalam mengecam selang dengan telinga?
Bekerjalah dalam sesi harian yang pendek dan bukan yang panjang, dan mulakan dengan tiga selang sahaja sehingga ia boleh dipercayai sebelum menambah lagi. Nyanyikan setiap satu sebelum menyemaknya, kerana menyanyi memaksa pendengaran dalaman yang tulen. Masukkan selang menurun dari awal lagi, kerana ia lebih sukar dan biasanya ditangguhkan sehingga menjadi kelemahan yang sebenar.
இடைவெளிகள் விளக்கமாக
இடைவெளி என்பது இரு சுரங்களுக்கு இடையிலான தூரம்; எண்ணப்பட்ட எழுத்துகளாலும் தரத்தாலும் பெயரிடப்படுகிறது. பெயரிடுவது எப்படி, எண்ணாமல் கேட்பது எப்படி.
எண்ணை எண்ணுவது
எண்ணைக் கண்டுபிடிக்க, கீழ்ச் சுரத்திலிருந்து மேல் சுரம் வரை, இரு முனைகளையும் சேர்த்து எழுத்துப் பெயர்களை எண்ணுங்கள். C-யிலிருந்து E வரை C, D, E என்று எண்ணுகிறீர்கள், மூன்று எழுத்துகள், எனவே அந்த இடைவெளி ஒரு மூன்றாம் இடைவெளி. C-யிலிருந்து G வரை C, D, E, F, G, ஐந்து எழுத்துகள், ஒரு ஐந்தாம் இடைவெளி. C-யிலிருந்து அதற்கு மேலுள்ள C வரை எட்டு எழுத்துகள், ஓர் ஆக்டேவ்.
இரு முனைகளையும் சேர்த்து எண்ணுவது முதலில் கிட்டத்தட்ட அனைவரையும் தடுமாறச் செய்கிறது, ஏனெனில் அதன்படி ஒரு சுரத்திலிருந்து அதே சுரம் வரை சுழியம் அல்ல, ஒன்றாம் இடைவெளி, அதாவது யூனிசன். ஆறுதல் இதுதான்: இந்த வழக்கம் நூற்றாண்டுகள் பழமையானது, இப்போது யாரும் அதை மாற்றப்போவதில்லை.
எண் ஷார்ப்களையும் ஃப்ளாட்களையும் முற்றிலும் புறக்கணிக்கிறது என்பதைக் கவனியுங்கள். C-யிலிருந்து E ஒரு மூன்றாம் இடைவெளி. C-யிலிருந்து E ஃப்ளாட்டும் ஒரு மூன்றாம் இடைவெளியே. C ஷார்ப்பிலிருந்து E-யும் இன்னும் ஒரு மூன்றாம் இடைவெளியே. எழுத்துகள் ஒன்றுதான், எனவே எண்ணும் ஒன்றுதான். மாறுவது பெயரின் இரண்டாம் பாதி.
தரம், ஏன் இரு குடும்பங்கள் இருக்கின்றன
தரம் சரியான அளவைச் சொல்கிறது. இடைவெளிகள் வெவ்வேறு விதமாக நடந்துகொள்ளும் இரு குடும்பங்களாகப் பிரிகின்றன; இது வரலாற்றுப் பரம்பரையே தவிர, தன்னிச்சையான கொடுமை அல்ல.
யூனிசன், நான்காம், ஐந்தாம், ஆக்டேவ் ஆகியவை சுத்தம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. எளிய அதிர்வெண் விகிதங்கள் கொண்டவை இவைதான்; ஒன்றாக ஒலிக்கும்போது மிக முழுமையாக ஒன்றிணைபவையும் இவையே. ஒரு சுத்த ஐந்தாம் இடைவெளி, ஏழு அரைச்சுரங்கள், C-யிலிருந்து மேலே G. ஒரு சுத்த நான்காம் இடைவெளி, ஐந்து அரைச்சுரங்கள், C-யிலிருந்து மேலே F. ஓர் ஆக்டேவ் பன்னிரண்டு அரைச்சுரங்கள்.
இரண்டாம், மூன்றாம், ஆறாம், ஏழாம் இடைவெளிகள் மேஜர், மைனர் வடிவங்களில் வருகின்றன, ஒரு அரைச்சுரம் இடைவெளியில். மேஜர் மூன்றாம் இடைவெளி நான்கு அரைச்சுரங்கள், C-யிலிருந்து E; மைனர் மூன்றாம் இடைவெளி மூன்று, C-யிலிருந்து E ஃப்ளாட். மேஜர் ஆறாம் இடைவெளி ஒன்பது அரைச்சுரங்கள், C-யிலிருந்து A; மைனர் ஆறாம் இடைவெளி எட்டு, C-யிலிருந்து A ஃப்ளாட். மேஜர் இரண்டாம் இடைவெளி இரண்டு அரைச்சுரங்கள், C-யிலிருந்து D; மைனர் இரண்டாம் இடைவெளி ஒன்று, C-யிலிருந்து D ஃப்ளாட், இருக்கும் மிகச் சிறிய படி அதுவே.
எந்த இடைவெளியையும் மேலும் ஒரு அரைச்சுரம் சுருக்கினால் அது டிமினிஷ்ட் ஆகிறது. ஒரு அரைச்சுரம் நீட்டினால் ஆக்மெண்டட் ஆகிறது. C-யிலிருந்து G வரையிலான சுத்த ஐந்தாம் இடைவெளியை C-யிலிருந்து G ஃப்ளாட் வரை குறுக்கினால் அது ஒரு டிமினிஷ்ட் ஐந்தாம் இடைவெளி: ஆறு அரைச்சுரங்கள், இடைக்கால இசைக் கோட்பாட்டாளர்கள் இசையில் பிசாசு என்று செல்லப்பெயரிட்ட இடைவெளி, டாமினன்ட் செவன்த் கார்டுக்கு அதன் அமைதியின்மையைத் தருவதும் அதுவே.
எண்ணாமல் இடைவெளிகளைக் கேட்பது
எண்ணுவது காகிதத்தில் பரவாயில்லை, நிகழ் நேரத்தில் பயனற்றது. உங்களுக்குத் தேவை அடையாளம் காணல்; வழக்கமான வழி, ஒவ்வொரு இடைவெளியையும் உங்களுக்கு ஏற்கெனவே தெரிந்த ஒரு மெட்டோடு இணைத்து, ஒலி வரும்போதே அதன் பெயரும் உடன் வரச் செய்வது.
மைனர் இரண்டாம் இடைவெளி Jaws படத்தின் சுறா இசை. மேஜர் இரண்டாம் இடைவெளி Happy Birthday-யின் தொடக்கம். மேஜர் மூன்றாம் இடைவெளி When the Saints Go Marching In-ஐத் தொடங்குகிறது. சுத்த நான்காம் இடைவெளி திருமண அணிவகுப்பின் முதல் இரு சுரங்கள், அல்லது Auld Lang Syne-இன் தொடக்கம். சுத்த ஐந்தாம் இடைவெளி Star Wars-இன் பிரதான இசை, அல்லது Twinkle Twinkle-இன் தொடக்கம். மேஜர் ஆறாம் இடைவெளி NBC மணியோசையின் தொடக்கம், ஆக்டேவ் Somewhere Over the Rainbow.
பரம்பரையாக வந்த ஒரு பட்டியலை அல்ல, உங்களுக்கு உண்மையில் தெரிந்த மெட்டுகளையே பயன்படுத்துங்கள். கீழ்நோக்கியும் பயிற்சி செய்யுங்கள்; அதை ஏறக்குறைய அனைவரும் புறக்கணிக்கிறார்கள், அது மிகவும் கடினமானதும்கூட. இறங்கும் மைனர் ஆறாம் இடைவெளியையும் இறங்கும் சுத்த ஐந்தாம் இடைவெளியையும், வேண்டுமென்றே அவற்றில் உழைக்கும்வரை குழப்பிக்கொள்வது எளிது.
கார்டுகளின் மூலப்பொருளாக இடைவெளிகள்
கார்டுகள் அடுக்கப்பட்ட இடைவெளிகள்; அதனால்தான் இடைவெளிப் பயிற்சி இவ்வளவு விரைவாகப் பலன் தருகிறது. மேஜர் ட்ரையட் என்பது ஒரு மேஜர் மூன்றாம் இடைவெளி, அதன் மேல் ஒரு மைனர் மூன்றாம் இடைவெளி: C-யிலிருந்து E நான்கு அரைச்சுரங்கள், E-யிலிருந்து G மூன்று, வெளித் தூரமான C-யிலிருந்து G ஒரு சுத்த ஐந்தாம் இடைவெளி. மைனர் ட்ரையட் அதே கூறுகளை எதிர் வரிசையில் வைக்கிறது, முதலில் மைனர் மூன்றாம் இடைவெளி பிறகு மேஜர் மூன்றாம் இடைவெளி: C-யிலிருந்து E ஃப்ளாட், பிறகு E ஃப்ளாட்டிலிருந்து G.
டிமினிஷ்ட் ட்ரையட் இரண்டு மைனர் மூன்றாம் இடைவெளிகளை அடுக்குகிறது, C, E ஃப்ளாட், G ஃப்ளாட்; அதன் வெளி இடைவெளி அந்த நிலையற்ற டிமினிஷ்ட் ஐந்தாம் இடைவெளி. ஆக்மெண்டட் ட்ரையட் இரண்டு மேஜர் மூன்றாம் இடைவெளிகளை அடுக்குகிறது, C, E, G ஷார்ப். நான்கு ட்ரையட் வகைகள், இடைவெளிகள் கைவசம் இருந்தால் ஒவ்வொன்றையும் ஒரு வாக்கியத்தில் விவரிக்க முடியும்.
அதற்கு மேலுள்ள எல்லாவற்றிலும் இதே தர்க்கமே ஓடுகிறது. டாமினன்ட் செவன்த் கார்டு என்பது ஒரு மேஜர் ட்ரையட், அதன் மேல் ஒரு மைனர் செவன்த், மூலத்திலிருந்து பத்து அரைச்சுரங்கள். இடைவெளிகளைக் கற்றுக்கொண்டால், கார்டு கட்டுமானம் மனப்பாடம் செய்வதாக இருப்பது நின்றுவிடும்.
கருவியில் இடைவெளிகள்
டபுள் பாஸ், சில கருவிகளே செய்யும் விதத்தில் இடைவெளிகளை உடல்ரீதியானவையாக ஆக்குகிறது. அதன் திறந்த கம்பிகள் சுத்த நான்காம் இடைவெளிகளில், E, A, D, G, ஐந்து அரைச்சுரங்கள் இடைவெளியில் சுருதி செய்யப்படுகின்றன; எனவே ஒரு நான்காம் இடைவெளி என்பது வெறுமனே அடுத்த கம்பி. தாழ் நிலைகளில் உங்கள் கை இயல்பாகவே ஒரு முழுச் சுரத்தைத் தாண்டுகிறது, முதல் விரலிலிருந்து நான்காவது வரை; அதைவிடப் பெரியது எதுவானாலும் இடம் மாறுதல் தேவை. கம்பி குறுகியிருக்கும் கட்டைவிரல் நிலை வடிவவியலையே மாற்றுகிறது: அதே உடல் நீட்டிப்பு இப்போது மிகப் பெரிய இடைவெளியை மூடுகிறது, அது இருப்பதற்கான காரணமும் அதுவே.
ஹார்மானிக்குகள் இடைவெளிகளைக் கேட்கக்கூடிய இயற்பியலாக மாற்றுகின்றன. ஒரு பாஸ் கம்பியை அதன் நடுப்புள்ளியில் லேசாகத் தொட்டால் திறந்த சுரத்துக்கு மேல் ஓர் ஆக்டேவ் ஒலிக்கும்; மூன்றில் ஒரு பங்கு தூரத்தில் தொட்டால் ஓர் ஆக்டேவும் ஒரு ஐந்தாம் இடைவெளியும் கிடைக்கும். ஆக்டேவை இரண்டுக்கு ஒன்றாகவும் ஐந்தாம் இடைவெளியை மூன்றுக்கு இரண்டாகவும் வரையறுக்கும் அதிர்வெண் விகிதங்கள் அப்படியே விரலின்கீழ் இருக்கின்றன.
அக்கார்டியனில், க்ரோமாடிக் பொத்தான் அமைப்பு தன் வரிசைகளை மைனர் மூன்றாம் இடைவெளிகளில் அடுக்குகிறது, எனவே ஒரு டிமினிஷ்ட் செவன்த் கார்டு பலகை முழுவதும் ஒரே நேரான வடிவம்; எதையும் ட்ரான்ஸ்போஸ் செய்வது அந்த வடிவத்தை நகர்த்தும் விஷயமே. இடது கையில், ஸ்ட்ரடெல்லா அடிப்படை வரிசை சுத்த ஐந்தாம் இடைவெளிகளின் சங்கிலி: ஒரு திசையில் ஒரு பொத்தான் எப்போதும் ஒரு ஐந்தாம் இடைவெளி மேலே, மறுதிசையில் ஒன்று எப்போதும் ஒரு ஐந்தாம் இடைவெளி கீழே. தங்கள் இடது கை எப்போதுமே ஐந்தாம் இடைவெளிகளில் நடந்துகொண்டிருந்ததைக் கவனித்தபோதுதான் இடைவெளி இறுதியாகப் பொருந்தியது என்று A&G Academy மாணவர்கள் அடிக்கடி சொல்கிறார்கள்.
Frequently asked
C-யிலிருந்து E இரண்டு படிகள்தானே, ஏன் அது ஒரு மூன்றாம் இடைவெளி?
ஏனெனில் இடைவெளி எண்கள் தொடக்கச் சுரத்தையும் இறுதிச் சுரத்தையும் சேர்த்து எழுத்துப் பெயர்களை எண்ணுகின்றன. C, D, E மூன்று எழுத்துகள், எனவே அது ஒரு மூன்றாம் இடைவெளி. இது படிகளின் அளவீடு அல்ல, ஒரு பெயரிடும் வழக்கம்; பெயரின் தரப் பகுதி, அதாவது மேஜர் அல்லது மைனர், துல்லியமான அளவை அரைச்சுரங்களில் சுமக்கிறது.
ஆக்மெண்டட் நான்காம் இடைவெளிக்கும் டிமினிஷ்ட் ஐந்தாம் இடைவெளிக்கும் என்ன வேறுபாடு?
ஒலியில் ஒன்றுமில்லை: இரண்டும் ஆறு அரைச்சுரங்கள், விசைப்பலகையில் இரண்டும் அதே இரு விசைகள். வேறுபாடு எழுத்திலும் செயல்பாட்டிலும். C-யிலிருந்து F ஷார்ப் ஓர் ஆக்மெண்டட் நான்காம் இடைவெளி, பொதுவாக வெளிநோக்கித் தீர்கிறது; C-யிலிருந்து G ஃப்ளாட் ஒரு டிமினிஷ்ட் ஐந்தாம் இடைவெளி, பொதுவாக உள்நோக்கித் தீர்கிறது. எந்த எழுத்து சரி என்பதைச் சூழல் தீர்மானிக்கிறது.
காதால் இடைவெளிகளை அடையாளம் காண்பதில் எப்படி முன்னேறுவது?
நீண்ட அமர்வுகளுக்குப் பதிலாகத் தினமும் குறுகிய அமர்வுகளில் உழையுங்கள்; மூன்று இடைவெளிகள் நம்பகமாகும்வரை அவற்றோடு மட்டும் தொடங்கி, பிறகு மேலும் சேருங்கள். ஒவ்வொன்றையும் சரிபார்ப்பதற்கு முன் பாடுங்கள், ஏனெனில் பாடுவது உண்மையான உள்ளுணர்வுக் கேட்டலைக் கட்டாயமாக்குகிறது. தொடக்கத்திலிருந்தே இறங்கும் இடைவெளிகளையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள், ஏனெனில் அவை கடினமானவை, பொதுவாக அவை ஓர் உண்மையான பலவீனமாக மாறும்வரை ஒத்திவைக்கப்படுகின்றன.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.